Wat zeg je…….

art0_6037_183_367_padToen ik jong was, was er bij ons op het dorp een jongen Jopie die een verstandelijke beperking had. Hij was heel simpel maar ook heel open in de dingen die hij vroeg aan de mensen.
Hij werd ouder en fietste heel vaak door het dorp, je kon hem al van verre aan horen komen want hij praatte altijd hardop. Hij hielp hier en daar bij bedrijven met wat klusjes. Een jongen/man waar geen greintje kwaad in zat en iedereen kende en groette hem. Toen zijn ouders nog leefden zorgden zij voor hem en later nam zijn zus die taak over. Of ie nog leeft, ik weet het eigenlijk niet, hij zou dan nu rond de 70 jaar zijn. Zou het nog eens aan mijn broer moeten vragen die nog in het dorp woont.
Waarom vertel ik dit verhaal.
Zal het uitleggen. Momenteel kom ik ook veel mensen tegen die hardop buiten, in de trein, in winkel of waar dan ook praten.
Dat zijn geen mensen met een verstandelijke beperking (al heb ik hier en daar wel mijn twijfels) maar “normale” mensen die met een oortje lopen te bellen. Alsof iedereen zo graag meeluistert naar al die verhalen.
Ik weet niet of ik de enige heb maar mij gebeurt het wel regelmatig dat ik denk dat iemand wat tegen me zegt en ik wil antwoorden als ik dan opeens dat snoertje zie lopen en denk shit die heeft het niet tegen mij.
Pas bij de trein ook een man die naast me stond en zei “wat een drukke trein” en ik (verrast dat mensen ook nog wel eens wat zeggen) antwoordde “nou he” waardoor de man meteen door ging met praten natuurlijk weer tegen zijn telefoon.
Zie ook vaak dat mensen bij kassa’s gewoon doorkletsen, bij de buschauffeur, restaurants. Echt wel aso hoor zo gebarend wat ze willen en gewoon doorkletsen.
Zag pas ergens een bordje hangen waarop stond. “Uit privacy overwegingen helpen wij niet als u aan het bellen bent” . Vond het wel een goeie spreuk eigenlijk.
Jopie wist niet beter, hij was gewoon zo en niemand stoorde zich er aan.
Ik heb ook een Iphone, zit er ook in de trein op te lezen of een spelletje te doen. Dat deed ik vroeger met een boekje of puzzelboek ook. En het is gewoon een makkelijke apparaat en niet meer weg te denken. Dat hoeft ook niet maar een beetje “normaal” er mee omgaan mag van mij wel hoor.
Vanmiddag was ik nog laat onderweg en terug naar huis zag ik de prachtigste kleuren terwijl de zon onderging. Ben heel wat keren afgestapt om te kijken en foto’s te maken, wat een geweldig gezicht.