O heerlijk zwijmelen even…..

a1f5fd725a45f37c8a9e0205d09c6a7cJa soms gooi ik er ff een kort zwijmelblogje tegenaan.
Gisteren werd ik gebeld door Peter of ik wat in mijn agenda had vanmorgen en dat had ik dus wel. Ik had een vriend beloofd om wat te gaan klussen bij hem.
Maar wat is er vroeg ik. Het bleek dat de oppasoma ziek was en hij daarom wel thuis ging werken vanmorgen maar met een dreumes van 10 maanden op ontdekkingstocht door het huis gaat dat niet zo gemakkelijk. Of ik misschien wilde komen.
Nou dat liet ik me geen tweede keer zeggen, meteen even die vriend appen of ik i.p.v. vanmorgen vanmiddag kon komen en dat was helemaal geen probleem voor hem.
Al vroeg op de fiets vanmorgen, best nog koud maar wat mooi om die polder wakker te zien worden.
En daarna was het alleen maar genieten. Yenthe was goed uitgeslapen en stond al heerlijk te dansen in de box. We lieten haar nog even zitten want ze was zo zoet. Even opwarmen en een bakje thee en daarna werd het spelen met haar, voorlezen, zingen, fruithapje geven, luier verschonen, kortom alles wat er bijkomt maar zo ontzettend leuk om te doen.
Aan het eind van de ochtend viel ze toen ze op schoot zat ook nog zomaar ineens in slaap, even een powernapje had ze nodig.
gluhweinPeter kon lekker doorwerken zo, hoe leuk was dat om te doen. Chantal had haar ook nog het pakje aangedaan dat ik voor Yenthe gekocht had, al weer een paar maanden geleden.
Het paste nu precies, een blauw jurkje met een tule rokje er aan en een goudkleurige opdruk met The Pretty One, met een legging er onder. Staat zo ontzettend leuk, echt zo’n tutje al weer…… overmorgen al weer 10 maanden.  imagesAch laat ik maar ophouden anders blijf ik zwijmelen.
Natuurlijk viel het vanmiddag even tegen dat ik nog moest gaan klussen maar toch gedaan, morgen nog een poosje verder heb het nog niet afgekregen.
Een flinke dag van huis zo, vanavond nog een lekker glas glühwein en dan mijn mandje in want morgen is het weer vroeg (klus)dag……ook weer zin om te gaan doen.

 

Het is gewoon fucking koud…….

6-voor-nieuwpoort-1-1Het was niet mijn tekst, zou niet durven (denken mag wel toch) maar ik hoorde het twee meiden die uit school kwamen tegen elkaar zeggen. En ze hadden wel gelijk. Het was hartstikke koud vanmiddag toen ik ging fietsen. Ach, eigenlijk had het ook wel wat, heen de wind in mijn rug en terug lekker tegen de wind in naar huis fietsen.
Op de heenweg zag ik dat het huis van mensen waar ik zo’n 10 jaar in de huishouding gewerkt had te koop stond. Heb daar een heel leuke tijd gehad. Beide werkten in het onderwijs en de man was vaak thuis als ik daar aan het werk was en we hebben zulke mooie gesprekken gehad met elkaar. Hij gaf les in kunstgeschiedenis op de Willem de Kooning academie en was zelf ook kunstschilder. Beneden in het onderhuis had hij een groot atelier.  Hij schildert heel abstract en eigenlijk zag ik er weinig in en dat had ik hem ook wel eens verteld. Daar had hij totaal geen moeite mee.  Tot ik er een keer er bij was toen hij een lezing gaf aan een groep dames over zijn schilderijen. En opeens begreep ik er meer van, niet dat ik er dan een in mijn kamer zou hangen. Maar het was wel een eye opener om het te horen. Ooit nog eens toen ze op vakantie waren dat alle waterleidingen bevroren waren en dat aan alle kanten ging lekker toen ik een keer de post op ging ruimen. Ook best dingen meegemaakt toen zijn vrouw borstkanker kreeg. De perikelen met de kinderen, de geboorte van de kleinkinderen. Maar gelukkig is dat allemaal goed uitgepakt en is ze genezen verklaard. De man stond buiten te praten met een paar bouwvakkers die nog wat aan het huis gingen opknappen. Hè Wim, zei ik, even afstappend, ga je verhuizen? Hij vertelde als het huis verkocht was dat ze wilden verhuizen naar Scheveningen, daar woont ook een van hun dochters. Ze zijn inmiddels ook al een eindje in de 70, hebben nog een huis in Italië waar ze heel de zomer zijn dus twee huizen bijhouden wordt ze wel wat te veel. wimvandegoor_2012
Kom even binnen zei hij, Suze is er ook en ik dacht waarom ook niet. Meer dan een uur zitten praten, wat herinneringen opgehaald, even bijgepraat over kinderen en kleinkinderen. Gehoord hoe het met hen ging en andersom ook. Ze vonden het ook best gezellig, kom nog maar eens langs hoor zeiden ze toen ik wegging.
Ik hou daar van zulke onverwachte ontmoetingen en gesprekken. Dan voelt het op de fiets opeens niet zo koud meer aan.

Het leek wel een minivakantie…

Beeld Apeldoorn (Middel)Vier dagen Veluwe er op zitten, verdeeld tussen 2 1/2  dag Apeldoorn en 11/2 dag Harderwijk en het leek wel of ik een minivakantie had.
Apeldoorn (Middel)Vrijdag afgereisd naar Wim en zaterdag zijn we een stadswandeling gaan maken, het was best koud, had daar ook flink gevroren maar wel mooi zonnig weer dus heerlijk om te gaan wandelen.
Veel van de dingen die we tegenkwamen kenden we inmiddels wel maar toch ontdekten we ook weer nieuwe dingen. Onder andere een gevelsteen met daarom Sint Peter.
Later in de middag gingen we naar Paleis het Loo, expres wat later gegaan zodat het al donker werd en dat was een goed idee want het zag er sprookjesachtig uit. Verlichte bomen, begroet worden door twee “lakeien” die de kaarten controleerden.
Eigenlijk verschilde het verder niet zoveel van de meeste wintermarkten, veel kramen met allerlei artikelen die te koop werden aangeboden en natuurlijk ook de nodige eet- en drinkkraampjes. Alleen merk je wel dat je daar op de Veluwe bent, meer wildgerelateerde producten zowel qua eten als qua kleding en dergelijke waren er te koop en konden we ook volop proeven. Het was er ontzettend druk maar dat heeft ook wel iets gezelligs vond ik.Koor (Middel) Op een gegeven moment stonden we bij een koortje te kijken toen ik aangesproken werd door een mevrouw. “Bent U Anneke” vroeg ze. Ik kijk de vrouw aan en er gaat geen lichtje branden bij me. “Ja”, antwoord ik. “Je schreef toch voor de krant” ging de mevrouw verder. Komt de dirigent van het koor je niet bekend voor”.
Ik kijk nog eens beter en inderdaad ik herken de dirigent, hij komt uit Lekkerkerk en ik denk dat ik hem al zo’n 40 jaar redelijk goed ken. Alleen de vrouw die me aanspreekt is pas een paar jaar zijn tweede vrouw en ik denk dat ik die misschien een of twee keer tegengekomen ben, dus die herkende ik echt niet. Maar wel grappig natuurlijk om op zo’n plaats waar je echt niet verwacht bekenden tegen te komen zo aangesproken te worden. Dus nog even een foto gemaakt van zijn koor en even staan praten met die mevrouw.
Het was best leuk om een keer te zien, in de stallen hadden ze ook foto collages gemaakt met de dieren van de Oranjes, je kon wat koetsen bekijken, luisteren naar de butler “Hoe heurt het” en dat soort dingen. We hadden gratis kaarten had ik al eerder gezegd daarom gingen we ook, zou het er niet voor uitgegeven hebben zelf.


Zondagmiddag weer afgereisd naar mijn vriendin in Harderwijk, fijn om daar weer eens te zijn. Nog een eind gaan wandelen voordat het donker werd en vanmorgen nog een stadswandeling opnieuw gemaakt, ook Harderwijk ken ik al aardig goed inmiddels, ben er al zoveel keer geweest maar ik blijf het mooi vinden. Ze hebben bij de boulevard alles veranderd. Graag ga ik  daar wat drinken, zo uitkijkend over het Veluwemeer en ik tracteer mijn vriendin dus op een drankje. Wat hebben we weer veel afgekletst zo samen. Toch wel fijner zo bij elkaar dan telefonisch, als is dat ook waardevol.
Een aardig sportief weekend zo gehad en wat was het leuk zo…… voor herhaling vatbaar deze combinatie.
.

Spirit of winter

DSCF7077Heb volgende week een druk weekje voor de boeg. Het begint al zondagmiddag als ik bij Wim vandaan meteen doorga naar Harderwijk voor een dagje vriendin en daar een nachtje blijf.
De rest van de week heb ik nog een klusje aangenomen bij iemand die een beetje omhoog zat dus ook twee ochtendjes daar gaan helpen klussen. Nog een vrijwilligersetentje, een surpriseparty, ook gewoon werken dus dan is mijn week wel goed gevuld.
Natuurlijk ook veel leuke dingen om te doen maar het wordt wel aardig plannen zo.
Morgen reis ik af naar Apeldoorn naar Wim. Heb er weer heel veel zin in.
Vorige week was mijn zus op een knutselclub en daar was een vrouw die vroeg of er iemand interesse had voor twee vrijkaarten voor The Spirit of Winter. Een winterfair die aankomend weekend gehouden wordt op het voorplein en stuk van het park van Paleis het Loo.
Aan het einde van de avond lagen de kaarten er nog en mijn zus vroeg wat ze er mee ging doen nu. “Ja ik doe ze maar weg” zei de mevrouw.  Mijn zus vroeg of zij ze mocht hebben voor mij omdat ik toevallig dit weekend naar Apeldoorn naar mijn vriend ga. Neem ze maar mee zei de mevrouw en kreeg ik twee vrijkaarten, de kaarten kosten 17.50 p.p. dat is best aardig wat geld nog. Zal mijn zus wel een aardigheidje meegeven voor die mevrouw of voor haarzelf. Toch zo lief dat ze aan mij gedacht heeft. spirit-of-winter1
Nu woont Wim nog geen km bij Paleis het Loo vandaan, hij noemt het altijd zijn achtertuin ;).  En hij vond het ook wel wat om te gaan kijken toen ik het vertelde dat ik die kaarten had. Denk zelf als het al wat donker wordt er naar toe te gaan. Dan lijkt het me nog sfeervoller maar dat zullen we wel zien.
Kom van 14 tot en met 18 november winterse inspiratie opdoen bij de buitenfair Spirit of Winter. Ruim 160 deelnemers etaleren hun producten langs de bomenlanen en op het Stallenplein. Met culinaire verrassingen, zelf ontworpen mode en trendy huis- en tuinaccessoires. In de Hofkeuken worden ook dit jaar live cooking sessies gegeven door een patissier en diverse chef koks.
Butler Paul, verbonden aan The International Butler Academy, vertelt alles over tafel etiquette. Sandra Maaijen van Sanfleur geeft Bloem & Groen demonstraties en sfeervolle terrassen met homemade lekkernijen, modeshows én live muziek maken het geheel compleet voor een sfeervol dagje wintershoppen.
Even een paar dagen niet bloggen, voor iedereen een fijn weekend met mooi winterweer, zonnetje erbij……. heb er weer helemaal zin in……..
Plaatjes van www en die sneeuw zal er zeker nog niet liggen ;)………

winter_paleis_het_loo

Ondanks of juist daarom ??

10409067_10152469550838008_8519951723546083157_nVandaag was weer zo’n dag, 14 november en 33 jaar geleden beviel ik van Hannah, ze leefde niet. De bevalling was een rampeplan, halverwege werd ik helemaal weggespoten en werd zij letterlijk “gehaald”.
Gisterenavond zat het helemaal in mijn systeem maar vanmorgen in eerste instantie dacht ik er helemaal niet aan.
Tot ik ging zwemmen met mijn vriendin die zei dat haar overleden zoon morgen jarig zou zijn geweest en hij zou 60 jaar geworden zijn, hij overleed vorig jaar december.
Pas toen kwam het weer in mijn gedachten. En dat heeft voor mij niets te maken met dat ik haar vergeten ben maar ik ervaar zelf wel dat data voor mij niet altijd matchen met het gevoel of de emoties als ik er aan terugdenk.
Sterker nog ik weet bijvoorbeeld heel weinig data van overlijden van mijn familieleden, geboorte data wel maar al die overlijdensdata zitten helemaal niet zo in mijn systeem. Natuurlijk wel van mijn eigen kinderen maar zelfs van mijn moeder, vader en broer zal ik diep na moeten denken of zelfs nakijken op welke datum ze overleden zijn.
Maar goed mijn vriendin was natuurlijk heel verdrietig daarover, had er nog zo’n moeite mee (logisch) en zij kwam met haar verhaal tijdens het zwemmen. Heel veel meer dan aanhoren kon ik op dat moment toch niet, een dikke knuffel geven helpt dan wel.
Vanmiddag opnieuw naar Krimpen gegaan en nu op de fiets om bij Chantal en Peter in de tuin bladeren op te gaan ruimen. 40c64122-7f59-4f14-b894-4599718bd084Het gaat nu heel hard met de bladeren en zij hebben veel bomen en de buren ook dus ook veel bladeren. Gisteren stuurde Peter een appje met een foto. Hij vroeg niks maar ik kan tussen de regels door lezen en begreep de hint.
Ik vind het heerlijk werk om te doen en ben graag in hun tuin bezig. En natuurlijk meteen Yenthe weer even zien.
Een volle container, lege grasvelden, straten en een goed gevoel.
Inmiddels is Yenthe ook opgekomen en als ik nog buiten bezig ben zit ze in haar kinderstoel bij het raam te kijken. Ze vindt het prachtig dat ik zwaai naar haar en me achter het muurtje verstopt, kiekeboe is van alle tijden. Ik zie haar helemaal schaterlachen..heerlijk hoor.
Als ik naar binnen ga staat er al een kopje thee voor me klaar. Yenthe heeft ook haar hapje op en Chantal geeft ze aan mij.
Maar ja, zij wil echt niet meer op schoot zitten hoor, ze wil bewegen, bezig zijn dus neem ik haar mee naar haar speelhoekje dat ze voor haar gemaakt hebben. We gaan boekjes lezen, vormpjes in een emmer doen en er ook weer uithalen. Echt zo leuk om met haar te spelen. Chantal ook blij, die heeft even haar handen vrij om de ovenschotel die op het menu staat voor ’s avonds klaar te maken verder.  En voor Yenthe ook leuk anders wordt ze even in de box geparkeerd, waar ze trouwens ook graag zelf zit te spelen.
Als Peter thuis komt is ze door het dolle heen, echt papa of mama zegt ze nog niet maar het komt er al dicht in de buurt. Kortom ik geniet zo enorm van die kleine uk. Ik vind ook dat Peter en Chantal het best goed doen. Naar het strenge toe maar ze ook een flink stuk vrijheid gevend. Denk wel zoals wij het zelf ook gedaan hebben. Ze gaat overal zelf al staan, stapjes langs de tafel,  ook zelf weer zitten en kruipt de hele kamer door, zo schattig. Oké genoeg er over. Paddoo mini nEn dat bedoelde ik dus met mijn titel van dit blogje. Ondanks dat het de geboorte/overlijdensdag van Hannah is toch een geweldige dag voor me. Of misschien juist daarom, zo’n cadeautje zo voelt het toch wel aan dat we toch gekregen hebben met deze kleindochter. Het maakt het leven zoveel mooier……  en dat voelt goed aan.  Deze foto van twee paddo’s maakte ik gisteren, vind het zo’n liefie… Alsof de ene de andere beschermt…..

 

Help me uit de droom…..

Dames 1Heb al eerder over mijn dromen geschreven. Ik droom vaak en veel en onthou ze ook met grote regelmaat.
Soms word ik zelfs lachend wakker of vind ik het zelfs jammer dat ik wakker word.
En ik heb het ook wel meegemaakt dat de droom na een sanitaire stop gewoon verder ging.
Dromen houden me soms ook nog lang bezig zoals de droom die ik pas had.
En die droom ging over een aantal bloggers, ja het was zelfs geen nachtmerrie maar een leuke droom. Alleen het einde was wat onbevredigend en daarom mijn vraag om me uit mijn droom te helpen.
Wat was mijn droom:Edward cartoon Rietepietz had een aantal bloggers uitgenodigd voor een gezellig middag. Marja was uitgenodigd, zij was samen met haar zoon die gereden had. Ik zei de gek en nog een vrouw die niet in mijn dromen voorkwam vreemd genoeg. En er zou nog een man komen en wel Edward om foto’s te maken.
We zaten gezellig aan de thee te wachten op Edward die nog aan de late kant was. (Foei Edward)
Op een of andere manier was Wim er ook bij, die was meegekomen maar was het gekletst van de dames al lang zat en was met Henk in de tuin verdwenen want daar waren nog wel wat klusjes te doen.
Een mooie tuin was het. Je moest vanuit de kamer via de openslaande deuren een paar treetjes af via een hele brede trap en kwam dan in de tuin.
Wim en Henk konden het goed vinden samen en waren druk aan het rommelen in de tuin.
Wim en HenkWij hadden het ook naar ons zin en kletsten heel wat af. Zo leuk om nu Riet en Marja eens een keer “echt” gezien te hebben. Alleen die vierde vrouw he……. wie was dat waarom zag ik die niet in mijn droom want ze was er al wel.
Dus Riet, Marja help me uit de droom, wie was het want terwijl we daar zo gezellig zaten en de mannen aan het tuinieren waren werd ik wakker en zelfs na een sanitaire stop kwam mijn droom niet meer terug.  Ik wacht het maar ff af of de oplossing toch nog komt.  Werd trouwens ook deze keer wel lachend wakker, zo’n leuke droom was het………..

Sorry maar ik heb alle foto’s met veel plezier van de blogs afgepikt en ge(mis)bruikt……

Wat zeg je…….

art0_6037_183_367_padToen ik jong was, was er bij ons op het dorp een jongen Jopie die een verstandelijke beperking had. Hij was heel simpel maar ook heel open in de dingen die hij vroeg aan de mensen.
Hij werd ouder en fietste heel vaak door het dorp, je kon hem al van verre aan horen komen want hij praatte altijd hardop. Hij hielp hier en daar bij bedrijven met wat klusjes. Een jongen/man waar geen greintje kwaad in zat en iedereen kende en groette hem. Toen zijn ouders nog leefden zorgden zij voor hem en later nam zijn zus die taak over. Of ie nog leeft, ik weet het eigenlijk niet, hij zou dan nu rond de 70 jaar zijn. Zou het nog eens aan mijn broer moeten vragen die nog in het dorp woont.
Waarom vertel ik dit verhaal.
Zal het uitleggen. Momenteel kom ik ook veel mensen tegen die hardop buiten, in de trein, in winkel of waar dan ook praten.
Dat zijn geen mensen met een verstandelijke beperking (al heb ik hier en daar wel mijn twijfels) maar “normale” mensen die met een oortje lopen te bellen. Alsof iedereen zo graag meeluistert naar al die verhalen.
Ik weet niet of ik de enige heb maar mij gebeurt het wel regelmatig dat ik denk dat iemand wat tegen me zegt en ik wil antwoorden als ik dan opeens dat snoertje zie lopen en denk shit die heeft het niet tegen mij.
Pas bij de trein ook een man die naast me stond en zei “wat een drukke trein” en ik (verrast dat mensen ook nog wel eens wat zeggen) antwoordde “nou he” waardoor de man meteen door ging met praten natuurlijk weer tegen zijn telefoon.
Zie ook vaak dat mensen bij kassa’s gewoon doorkletsen, bij de buschauffeur, restaurants. Echt wel aso hoor zo gebarend wat ze willen en gewoon doorkletsen.
Zag pas ergens een bordje hangen waarop stond. “Uit privacy overwegingen helpen wij niet als u aan het bellen bent” . Vond het wel een goeie spreuk eigenlijk.
Jopie wist niet beter, hij was gewoon zo en niemand stoorde zich er aan.
Ik heb ook een Iphone, zit er ook in de trein op te lezen of een spelletje te doen. Dat deed ik vroeger met een boekje of puzzelboek ook. En het is gewoon een makkelijke apparaat en niet meer weg te denken. Dat hoeft ook niet maar een beetje “normaal” er mee omgaan mag van mij wel hoor.
Vanmiddag was ik nog laat onderweg en terug naar huis zag ik de prachtigste kleuren terwijl de zon onderging. Ben heel wat keren afgestapt om te kijken en foto’s te maken, wat een geweldig gezicht.