Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. 😉
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, geërfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.  Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”  we met hen mee naar de kerk.  Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.  En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.

Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Familie, Hemaverhalen, Kleindochter en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Ehh…… ja precies

  1. Dat overkomt mij ook regelmatig hoor Anneke, en dan gebruik ik als het kan, er een ander woord voor.

  2. rietepietz zegt:

    Volgens mij gebeurt dat iedereen wel eens dat je niet op een woord kan komen. Ik heb dat vaak met plantennamen, en dan vaak met dezelfde planten , je kunt het 10 x zo opdreunen en ineens is die naam de volgende keer weg. Maar verder heb ik volgens Henk een ijzeren pot als het om geheugen gaat. 😉

  3. ria zegt:

    Oh Anneke heb jij niet alleen, ik ook. Ligt me een woord op de tong en komt er pas uit als iemand net de deur uit is . Of ik wil iets vertellen , moet even wachten en dan weet ik niet meer hoe of wat. Hier baal ik echt van.

  4. trijnie zegt:

    Vreselijk hinderlijk is dat hé. En het word steeds erger.
    Sta ik naar buiten te kijken en denk : waarom hebben die mensen op hun balkon midden in de winter een partytent staan. Even later wil ik tegen manlief zeggen dat die tent bijna weg waait. Kan ik toch niet meer op het woord partytent komen. Pfffff.
    Maar volgens blogger Henk https://henk50.wordpress.com/2019/01/11/de-last-van-een-falend-geheugen/
    is het heel normaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s