Nooit meer “Altijd mooi weer”

Vanmorgen bereikte mij het droevige bericht dat blogster An heel onverwacht overleden is van het blog met de naam “Altijd mooi weer”.
Al weer heel veel jaren geleden kwam ik op haar blog terecht en werd een trouwe bezoeker.
De verhalen over haar honden, het afscheid nemen van haar twee honden en daarna het nieuwe mannetje zoals zij het altijd noemde in haar leven Boaz. De wandeltochten in de natuur die zij beschreef.  Zo nu en dan werd er een tipje opgelicht van haar persoonlijke leven.
Zij was degene die mij inspireerde om wat vaker naar buiten te gaan, te gaan fotograferen hetgeen me nog steeds zoveel plezier en levensvreugde geeft en waar ik nog steeds dankbaar voor ben.
De foto’s die zij maakte gaven de natuur altijd net dat iets mooiere mystieke er van te zien. Mist en dauwdruppels en het altijd ontdekken van de kleinste elementen in de natuur zoals de zonnedauw, de insecten, ……… te veel om om te noemen.
Op haar blog trof ik ook onderstaand citaat aan.

Vieren van het geleefde leven
Wanneer iemand doodgaat van wie we houden, is er eerst vooral rouw. Pas later beseffen we dat we getuige waren van een leven dat wij liefhadden. Door dat geleefde leven te vieren, kunnen we de inspiratie, het gedachtegoed en de betekenis van onze overledenen levend houden. De doden niet verzwijgen maar vieren om wie ze waren en wat ze te vertellen hebben.’

Tekst: Allerzielen Alom

Lieve An In je laatste blogs schreef je regelmatig dat je zo uitzag naar de komende lente het leek meer dan andere jaren….. Je hebt er nog een klein stukje van mogen beleven en van de bloesems, pinksterbloemen, madeliefjes nog foto’s kunnen maken. Ik ga je missen, je foto’s het mij meenemen naar die beleving in de natuur. Ik gun je de rust en hopelijk een laatste rustplaats daar waar je zo graag was in de natuur.

Lieve familie en vrienden
Ik wens jullie heel veel sterkte, weet dat An voor mij veel betekend heeft en een inspirator was.
Anneke