Nooit meer “Altijd mooi weer”

Vanmorgen bereikte mij het droevige bericht dat blogster An heel onverwacht overleden is van het blog met de naam “Altijd mooi weer”.
Al weer heel veel jaren geleden kwam ik op haar blog terecht en werd een trouwe bezoeker.
De verhalen over haar honden, het afscheid nemen van haar twee honden en daarna het nieuwe mannetje zoals zij het altijd noemde in haar leven Boaz. De wandeltochten in de natuur die zij beschreef.  Zo nu en dan werd er een tipje opgelicht van haar persoonlijke leven.
Zij was degene die mij inspireerde om wat vaker naar buiten te gaan, te gaan fotograferen hetgeen me nog steeds zoveel plezier en levensvreugde geeft en waar ik nog steeds dankbaar voor ben.
De foto’s die zij maakte gaven de natuur altijd net dat iets mooiere mystieke er van te zien. Mist en dauwdruppels en het altijd ontdekken van de kleinste elementen in de natuur zoals de zonnedauw, de insecten, ……… te veel om om te noemen.
Op haar blog trof ik ook onderstaand citaat aan.

Vieren van het geleefde leven
Wanneer iemand doodgaat van wie we houden, is er eerst vooral rouw. Pas later beseffen we dat we getuige waren van een leven dat wij liefhadden. Door dat geleefde leven te vieren, kunnen we de inspiratie, het gedachtegoed en de betekenis van onze overledenen levend houden. De doden niet verzwijgen maar vieren om wie ze waren en wat ze te vertellen hebben.’

Tekst: Allerzielen Alom

Lieve An In je laatste blogs schreef je regelmatig dat je zo uitzag naar de komende lente het leek meer dan andere jaren….. Je hebt er nog een klein stukje van mogen beleven en van de bloesems, pinksterbloemen, madeliefjes nog foto’s kunnen maken. Ik ga je missen, je foto’s het mij meenemen naar die beleving in de natuur. Ik gun je de rust en hopelijk een laatste rustplaats daar waar je zo graag was in de natuur.

Lieve familie en vrienden
Ik wens jullie heel veel sterkte, weet dat An voor mij veel betekend heeft en een inspirator was.
Anneke

28 gedachten over “Nooit meer “Altijd mooi weer”

  1. Het bericht van haar overlijden was vanmorgen het eerste dat ik las en het trof me diep.
    Het is nu de derde keer dat een blogger die ik graag volgde plots overlijd en het is toch wonderlijk dat zo’n bericht over iemand die je nooit gezien of gesproken hebt je zo raakt dat je er steeds aan moet denken.
    Kun je zien wat het geschreven woord toch teweeg brengt.

  2. Wat een mooi ” in memoriam” , gecondoleerd met het verlies van iemand die jou inspireerde maar je zult zeker haar belevingswereld blijven meenemen in je logjes.
    Het is al de tweede blogster in korte tijd die onverwacht is overleden zag ik bij andere bloggers. In dit geval kende ik ze allebei niet maar ik weet hoeveel impact dit soort gebeurtenissen heeft omdat ik het ook al een paar keer mee maakte.

    1. Ik las ook nog een andere blogster maar die kende ik ook niet. Toen ik best in een dipje zat kwam ik bij toeval op haar blog terecht en zij inspireerde me zo om er op uit te trekken en maar buiten te gaan. Haar positiviteit terwijl ook haar leven niet over rozen ging heb ik zo gewaardeerd en ik ga haar zeker missen al heb ik haar nooit in t echt ontmoet.

      1. Ja dat begrijp ik, herken het ook want het is me ook al een paar keer overkomen, en twee daarvan had ik wél persoonlijk leren kennen. ik vind het ook moeilijk dan de linkt te verwijderen . Meestal laat ik die gewoon staan maar een paar keer verdween de de hele site.

        1. Heb er zelf ook wel over nagedacht en het zelfs in mijn “testament” gezet wat ik met mijn blog wil. Zie op FB nog wel eens mensen die al heel lang overleden zijn dat zou ik zelf niet willen. Ik kende haar niet persoonlijk maar zij was wel degene die mij dat zetje gaf om vaker ook als het geen mooi weer was naar buiten te gaan. Zo kunnen dingen ook op een blog gaan. En ik ga haar zeker missen.

          1. Wat er na mij mee gebeurt mag mij dochter bepalen, in ieder geval zal zij zeker iets laten weten als ik dat zelf niet meer kan doen, dát vind ik het belangrijkste , zou het heel erg vinden als iedereen in onzekerheid achterblijft. Heb zelf 1x meegemaakt dat niet meer te achterhalen was wat er gebeurt was.

  3. Ik volg haar ongeveer een klein jaartje, en was betoverd door haar prachtige foto’s, steeds met een weemoedige en toch vrolijke tint, en de poëtische tekstjes die ze schreef.
    Toen ik het bericht kreeg, was ik er echt niet goed van. Veel te jong, en zo positief, ondanks tegenslagen die ze heeft meegemaakt.
    Ik besef nu goed hoe je ook via bloggen vrienden kan maken, en dus verdriet kan voelen.

  4. Wat een mooi bericht, Anneke. Ik vind het geweldig en ontroerend om te lezen hoe mijn moeder via deze weg iets heeft kunnen betekenen voor anderen. Bijzonder waardevol.
    Dank je wel voor je woorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s