Mooie herinneringen….

Schrijven-vanuit-je-hartVandaag had ik weer eens een interview voor de krant van het zorgcentrum, het is geen dagtaak, het blad verschijnt 4x per jaar en dan doe ik 1 of 2 interviews per keer maar toch vond ik het wel weer leuk om te doen.
En deze keer was het zeker erg leuk.
Een mevrouw van 97 jaar oud, bijzonder goed bij de pinken qua hoofd. Wel slecht ter been maar zich goed kunnen redden nog steeds en zelfstandig wonend in een appartement.
Zij woont een jaar of 14 in Duitsland en was voor een sentimentel journey een weekje woonachtig in het zorgcentrum.
Hier in de omgeving altijd gewoond en opgegroeid hoopte ze nog weer wat oude contacten te vinden en dat lukte blijkbaar wel goed want ik was er al voor de derde keer (ze was vergeten telefoon aan laten sluiten en had geen mobieltje) voordat ze een keer thuis was.
In het zorgcentrum zelf had ze nog twee mensen gevonden die ongeveer even oud als zij zijn en daar was ze ook een praatje gaan maken.
In deze omgeving woonden ook nog twee zussen van haar ook al dik in de 90 inmiddels die ze zelden meer ziet.
Veertien jaar geleden emigreerde ze naar Duitsland met haar man omdat hun enige dochter daar woonde met hun kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen, haar man overleed 2 jaar daarna onverwacht.
Ze vertelde haar verhaal over het wonen daar, hoe ze het vond, wat soms best moeilijk is zoals vijf maanden per jaar min of meer ingesneeuwd zitten.
Uit haar verhaal blijkt dat ze zich hier even in een warm bad voelt en als ik haar vraagt wat ze het meest mist in Duitsland hoeft ze niet na te denken.
“De Lek” , de rivier waar ze zo’n 26 jaar aan gewoond heeft. Vrienden hadden haar opgehaald een paar dagen geleden en waren met haar gaan rijden van Lekkerkerk tot aan Vianen, daar overgevaren en aan de andere kant teruggereden. Ze had er zo van genoten.
CroppedImage636347-stakeholder-interview-600Ze is heel gelukkig met haar kind/schoonzoon en kleinkinderen maar zoals ik wel meer gehoord heb van emigranten, die zeker niet terug zouden willen, het heimwee blijft toch altijd doorklinken.
En ik voelde ook wel verwantschap toen ze vertelde in de oorlog dat haar ouders een elektriciteitszaak hadden en zij haar vader ging helpen met draden trekken, apparaten repareren……natuurlijk doordat er geen mannen meer te vinden waren voor dit werk in die tijd. Maar ik deed het liever van een jurk naaien vertelde ze en dat snapte ik helemaal. Een mooi mens….een mooie ontmoeting…..