Paniekvogel…

PaniekMisschien is paniekvogel niet het goede woord om mezelf zo nu en dan te beschrijven, misschien in hypochondrie een betere term voor mezelf.
Op een of andere manier komen dingen die mij overkomen zijn vaak later opeens weer terug zoals mijn operaties van vorig jaar.
Nu ongeveer een jaar geleden moet ik er best wel vaak aan denken. Ook het feit dat ik soms best nog flinke darmkrampen heb dat ik dan denk, misschien was die afgeknelde darm toch een beetje beschadigd want voor die tijd had ik daar eigenlijk nooit last van.
Die dingen gaan dan bij mij zo nu en dan een eigen leven leiden… of eigenlijk meer lijden…..
Gisteren had ik ook weer zoiets. Een perfecte dag, gewoon 35 km gefietst, onderweg een uurtje in het zonnetje gezeten. Leuk dingen gezien, gesprekken en genoten van het prachtige weer.
Thuis nog even in de tuin bezig geweest en ik zie in de vijver zoveel waterjuffers, een prachtig gezicht. En dan kan ik het niet laten ik pak mijn camera. En om ze op “ooghoogte”  te krijgen ga ik op een kussen op mijn vlonder liggen. Denk dat ik zo wel een uur gelegen heb. Ik denk nog “jeetje dat ik dat weer kan zeg, dat is toch super nu ik die bult kwijt ben, dat kon ik nooit”.
Maar als ik opsta voel ik me opeens duizelig en een gevoel van paniek overvalt me, nee he, toch niet weer die duizelingen terug. Ik wil nooit meteen iemand bellen maar ga naar binnen op de bank liggen, nog een beetje dizzy. Ik kan dan niet denken, niet zo gek hoor dat je een beetje dizzy ben als je een uur op je buik door de lens ligt te kijken en opeens weer opstaat. Het wordt dan bij mij echt een ding…… Na een half uur probeer ik op te staan en er is gewoon niets meer aan de hand.  Toch blijft het nog steeds doorsudderen bij mij dan.  Hoe lastig is dat soms toch die dingen.  576c9bc55f9c7_dwinggedachtAltijd meteen het ergste denken.
Zoals ik pas een conference van Youp van ’t Hek hoorde waarin hij zei dat hij last van zijn hart kreeg en de verschijnselen daarvan waren tintelende handen en voeten.
Nu heb ik ook, vooral als ik fiets, regelmatig last van tintelende handen en nadat ik dat gehoord had moet ik daar altijd aan denken. Dat heb ik echt al zoveel jaren, mijn zus heeft het ook altijd. Verstandelijk denkend weet ik dat het onzin is wat ik denk maar mijn hoofd maakt zo nu en dan overuren. Ook al denk ik vorig jaar met die operaties ben je helemaal door de medische molen gehaald en kwam er niets onrustbarends uit maak je toch niet zo druk. Maar ja…. dat hoofd. En zeker als ik alleen ben zoals die weekend.
Heerlijk maar toch als ik samen met Wim ben of iets met mijn zus ga doen denk ik nergens aan. Ik weet dus ook wel dat het echt in mijn eigen hoofd zit maar ja hoe zet ik die denkmachine stil. Ik vind het soms best moeilijk.
Het gekke is als er echt een panieksituatie is dat ik altijd heel adequaat reageer. Zoals ooit een kind in de winkel dat dreigde te stikken in een dropje. De moeder helemaal in paniek en ik pakte het kind op, gaf het een klap tussen de schouderbladen en het dropje schoot er uit.
Of de keer dat mijn ex een hartinfarct kreeg, ik zorgde dat de ambulance er op tijd was.
Wat minder bijzonder maar gisterenmiddag viel mijn telefoon in de vijver en als een reiger die duikt naar een vette vis dook ik met mijn arm meteen de vijver in en nog voordat hij “echt” nat was lag ie al weer op het droge. (gelukkig viel ie niet in het diepe gedeelte) . 0d2369e3434bdb1bf652565c31326b9d
Maar die gedachtes, altijd het meest erge denken, heb regelmatig buiten gelopen omdat ik dacht iets heel erg te hebben en het idee “ze komen anders niet binnen” dan maar beter op straat vallen dan vinden ze me tenminste. Gelukkig is het niet altijd maar soms heb ik er best veel last van……… ik zal er mee moeten leren leven maar het is niet altijd gemakkelijk.