Drie vrouwen bij de voetbal……

gelukkige-jongen-cartoon-voetballen_33070-1727Al weer jaren geleden ging ik zondags altijd kijken als mijn zoon ging voetballen bij de thuiswedstrijden in ieder geval. Maar meestal gingen we ook mee naar de uitwedstrijden. En met mij nog meer mensen natuurlijk.
De mannen gingen meestal langs de lijn staan maar wij zaten vaak als vrouwen met zijn drieën (of meer) op de tribune om te kijken.
Niet alleen om te kijken, in dit tijd was ik behoorlijk op de hoogte van de laatste nieuwtjes van het dorp. En we hadden ook best een hoop lol met elkaar.
Een van de drie vrouwen waar we mee zaten was echt een voetbal vrouw. Haar man voetbalde, haar zoon, dochter en zelf had ze ook jaren gevoetbald. Daarnaast deden deze man en vrouw beide veel vrijwilligerswerk bij de voetbal dat zo ongeveer hun tweede huis was.
De andere vrouw had samen met haar man een goed lopende slijterij. Zij was degene die altijd alles wist over de dorpsnieuwtjes. Relatieproblemen, overlijden, ziektes, geboortes nou ja alles wat er kan gebeuren in een gemeenschap en waarvan ik meestal het meeste miste omdat ik blijkbaar wat dat betreft niet in “de goede groep” mensen zat. Nog steeds niet trouwens en dat vind ik prima. Hoef alles ook niet te weten wat er gebeurt op het dorp. blabla
Samen met haar lag ik in het ziekenhuis toen ik ging bevallen van Angela. Ik was de eerste die op bezoek kwam toen haar zoon was geboren. Zij kwam later bij mij thuis toen Angela was geboren. We gingen ook vaak samen met dezelfde bus op controle naar het ziekenhuis.
We kenden elkaar dus best goed.
De bezoeken aan de voetbal werden minder, zeker toen ik fulltime werkte had ik echt niet meer de tijd er voor over om vaak te gaan. Zij verkochten hun winkel. Ik ging nog op visite in hun nieuwe appartement.
Altijd als ik haar ergens tegen kwam hadden we meteen weer een praatje.
Afgelopen week kwam ik haar tegen in het Huttendorp. Ze zat met haar man op een bankje te kijken naar haar kleinkind dat ook meedeed met het Huttendorp.
Ik ging naast haar zitten en zei “He Nel, hoe gaat het met jou”.  Ik verwachtte meteen een antwoord en een praatje want haar mond stond nooit gauw stil.
Maar ik kreeg een vreemd antwoord ” Heb je wel eens meer naast me gezeten” zei ze tegen me. Ik keek haar aan en zag een vreemde blik in haar ogen, ze wist echt niet meer wie ik was. Om haar niet verder in de war te brengen vroeg ik naar haar kleinkinderen die meededen. Even haspelde ze met de namen van haar dochter en kleinkind.  Ze was snel weer stil. Ik zag haar met haar tasje bezig. Even er in kijken, vastpakken, weer neerleggen.  Het kwam me zo bekend voor en ik dacht, zij is dementerend. Ik bleef een poosje bij haar zitten, gewoon wat kletsen over de kinderen en na een poosje zei ik weer verder te moeten. Ik was zo enorm geschrokken en het hield me nog heel de avond bezig. alzheimer
De volgende dag kwam ik haar dochter alleen tegen en vertelde haar zo geschrokken te zijn van haar moeder. Ze vertelde dat ze Alzheimer had en dat het heel snel achteruit ging met haar. Later sprak ik haar man ook nog die vertelde haar niet meer alleen te kunnen laten. Ze is pas 68 jaar oud…… pfff de angst van iedereen denk ik wel althans die van mij soms wel hoor. Niet dat ik er dagelijks mee bezig ben, gelukkig niet maar als ik dit dan weer zo hoor en pas al die man met zijn ook relatief jonge vrouw die Alzheimer heeft dan hoop je toch wel dat het je bespaard blijft.