Geen woorden voor……

Hoe beschrijf ik iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Gisteren overkwamen me twee dingen waarvan ik achteraf dacht, hoe bestaat dat nu eigenlijk.
Had gewerkt en ging even een broodje eten bij de Hema. Vind dat heerlijk even een half uurtje tot uurtje rustig zitten, zelf geen broodje te hoeven smeren en niet af te wassen, ik bedoel maar. Regelmatig zit ik met iemand te praten en soms ga ik ook wat zitten puzzelen, heb altijd een puzzelboekje bij me.
Vandaag dus ook. Naast me kwam een jonge vrouw zitten met een paar kindjes, dat hoorde ik, zat er met mijn rug naar toe en zag dus niets.images
In ging weg en zag een vrouw met twee kinderen en een kinderwagen staan met daarin nog een heel klein baby’tje, schat een paar weken oud met zuurstof ik zijn neusje. Ik zag het meteen een baby’tje met het syndroom van down. En dan voelt het toch altijd alsof ik een stoot in mijn maag krijg. Hij lag lekker wakker te kijken en ik doe zoals ik altijd doe bij baby’s een beetje kirren boven de kinderwagen. (Weer zo’n vreemde oma die dat doet pff vreselijk toch die mensen) .
De moeder ziet het lachend aan en spontaan zeg ik tegen haar, mijn dochtertje had dat ook.
De zuurstof of down vraagt de vrouw heel open aan me en ik vertel dat mijn dochtertje ook het syndroom van down had en een hartafwijking. Opeens is er een mooi gesprek van mensen die elkaar niet kennen, een generatie verschillend zijn maar toch op een of andere manier voelen hetzelfde te zijn. Als ik wegga wens ik haar veel geluk met haar kindje.  Heel de dag gaat het gezichtje van dat baby’tje niet meer uit mijn geheugen weg, steeds zie ik hem weer voor me. Zo bijzonder eigenlijk.
Ging daarna naar Peter om de garage te gaan verven. Heb er drie dagen voor uitgetrokken om het op mijn gemak te doen. Vandaag wat schuren nog, wat in de grondverf zetten en alles klaar maken voor morgen om af te gaan lakken. En natuurlijk nog een tijdje met Yenthe spelen nadat ik klaar ben.
Als ik naar huis fiets denk ik aan de overlijdensadvertentie die ik deze week uitknipte van een man waar ik heel veel mee heb zitten kaarten. Echt zo’n leuke man die de laatste jaren al zo zwaar reuma had dat hij de kaarten niet zelf meer kon schudden. Hij hield zijn humor en optimisme. Ook zijn vrouw ken ik goed, kom haar regelmatig tegen op de fiets en bij andere gelegenheden. De advertentie had ik uitgeknipt om even een kaartje te sturen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Wat dat betreft ben ik echt een oen.
Als ik naar huis ga, neem ik tegen mijn gewoonte in een andere weg naar huis. Terwijl ik daar fiets zit ik te denken. Ik kan nog steeds best een kaartje sturen, bij mijn moeder kregen we ook later nog wel kaarten en in gedachte zit ik de tekst te bedenken die ik daar op wil zetten.
Ik kom langs het winkelcentrum en wie zie ik daar lopen, de vrouw van die man. Ik vond het echt absurd en dacht hoe is dat nou mogelijk. Ik stap af en vertel haar dat ik net aan shutterstock_669432034-min-700x460-1haar en haar man zat te denken en wat ik op het kaartje had willen zetten en condoleer haar met het verlies. Ze vertelt haar verhaal dat hij zo’n pijn had de laatste tijd en dat het zo goed was. Niet dat ze hem niet mist, ze waren 60 jaar getrouwd, hij was 86 geworden. Het is een actieve vrouw en ze deed al vaker dingen alleen omdat haar man dat niet meer kon. Alleen zegt ze, dan kwam ik thuis en vertelde ik er over en dat ben ik nu kwijt. En dat is logisch maar zij gaat het wel redden, ze is een sterke vrouw.  We nemen afscheid en ze zegt, we komen elkaar vast nog wel eens een keer tegen op het dorp of op de fiets. Een mooi mens.
Twee zulke aparte gebeurtenissen waarvan ik denk, hoe bestaat het eigenlijk en ze blijven nog lang in mijn hoofd zitten.