Voor geen goud……

Een paar dagen geleden zat ik een bakje te doen bij de Hema en naast mij zat een vrouw waar ik al eerder mee had zitten praten.
Een vrouw die in mijn geboortedorp woont en destijds vertelde over de depressiviteit van haar man waardoor ze gewoon het huis uit ging omdat ze er niet meer tegen kon.
We zitten zo te praten over mensen uit het dorp die zij ook kent.
Ze vertelt over een vrouw die ik heel goed ken en vertelt dat ze het zo’n prima vrouw vindt.
Ik kan goed met haar opschieten zegt ze, misschien omdat ze ook Anneke heet net als ik.
O grappig zeg ik, ik heet ook Anneke.
En die Anneke waar jij het over hebt ken ik al heel lang. Haar vader had een aannemersbedrijf en toen ik zo’n jaar of 5 was werkte hij in ons huis aan een verbouwing.
Ik was toen ook als een kletskous en op een gegeven moment zei de man, mijn dochtertje heet ook Anneke. Mag ik eens bij haar spelen zei ik en de man had er blijkbaar schik in want toen hij ging eten mocht ik met hem mee om daar met zijn dochtertje te spelen. Dat was mijn eerste kennismaking met haar.
Zo passeren nog wat wederzijdse bekenden de revue en we zitten heel gezellig te kletsen.
Ik vraag aan haar of het al wat beter met haar man gaat.
Dat gaat nooit meer over zegt ze, hij blijft depressief en jaagt iedereen tegen hem in het harnas. Pas kregen we nieuwe buren en dat klikte meteen tussen ons tot mijn man zich er mee ging bemoeien en het gezellige was meteen over.
Ze vertelt het ook dat het gekomen is nadat haar man een ongeluk had gekregen in hun bedrijf en kort daarna ook stopte met werken.
Ik hoor het verhaal van een kant maar kan me van die man ook voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft en zeg dat ook. Hij wil zich niet laten behandelen zegt ze, niet gaan praten met iemand. Gelukkig heeft ze wel een goede band met haar kinderen. Ik vertel ze niet alles zegt ze, maar ondanks dat zeggen ze regelmatig, ik snap niet dat je het uithoudt.  Een vrouw die het huis uitvlucht omdat ze het thuis niet uit kan houden. Als ik wegga blijft ze nog even zitten. Ik blijf nog even zei ze, nog even rust hier.
Ik weet dat ze het financieel meer dan goed heeft. Ze is altijd gekleed in de duurste outfits. Om veel vingers een gouden ring, oorbellen, ketting, armband en horloge.
Maar eigenlijk is ze gewoon arm en voel ik me rijk.  Ruilen met haar voor geen goud…… (hou trouwens ook helemaal niet van sierraden en zeker niet van goud) ….. Maar ik vind het wel heel triest voor haar.