Lastiggevallen…..

Het was vandaag een prachtig zonnige dag. Vanmorgen was ik al vroeg op, had nog wat dingen te doen en een bakje gaan doen bij mijn vroegere buurvrouw die nog niet zo lang geleden haar man verloren is.
Een mooie dag om daarna een flinke ronde te gaan fietsen.
Eerst nog wat boodschappen gedaan en daar kom ik een collega fotograaf tegen die vertelt dat hij ook bij de uilen wil gaan kijken. Ik leg hem uit waar het is, hij is er blij mee want hij zou het een heel andere richting uit gezocht hebben.
Ik ga op de terugweg over een fietspad door een natuurgebied, altijd zo mooi om daar te fietsen. Mijn fiets een standje lager en lekker om me heen kijken of er nog wat leuks te zien is.
Op het laatste stuk naar huis word ik ingehaald door een man op een soort crossfiets. Hij rijdt heel dicht langs me heen.
Even later komt hij me weer tegemoet rijden, ik rij gewoon door maar op een of andere manier krijg ik een beetje de kriebels er van. Ik zet mijn fiets een standje hoger en ga wat sneller dan ik wil richting huis.
Als ik op het allerlaatste stuk naar ben onderweg ben hoor ik opeens een stem naast me, weer diezelfde man en hij zegt “schrik niet dame” . Blijkbaar is ie me weer achterna gegaan. Maar natuurlijk schrik ik wel en hij zegt “jij aardige dame wil jij mijn nummer hebben dan kan je me bellen” in zijn hand heeft hij een kaartje dat hij me wil geven.
Ik zeg “rot op man” zet mijn fiets op de allerhoogste stand, wat versnellingen hoger en ga er als een speer vandoor. Ik durf zelfs niet meer achterom te kijken tot ik in het dorp ben. Daar ga ik via een andere weg dan normaal naar mijn huis. Pas in mijn eigen straat durf ik achterom te kijken of hij daar nog ergens rijdt anders zou ik niet naar mijn eigen huis gaan. Maar ik zie hem niet meer.
Als ik binnen ben en op de bank zit begin ik opeens helemaal te shaken, voel me opeens bang, ga mijn kind bellen en vraag hem of ik het aan moet geven bij de politie.
Dat moet je zeker doen mam, zei hij en hij vraagt of ie moet komen. Ik zeg dat het niet hoef en ga de politie bellen. Krijg een mevrouw aan de telefoon die heel meelevend is, zegt dat het wijs is dat ik het aan wil geven en zij gaat het doorgeven aan onze regio.
Ik word heel snel daarna al weer teruggebeld en vertel wat er gebeurd is. De politieagent vertelt dat dit nog geen strafbaar feit is maar hij gaat het wel “in de groep” gooien en doorgeven aan de wijkagent om te kijken of er nog meer klachten over deze man binnen komen of gekomen zijn. Ik kan een duidelijke beschrijving geven hij reed echt op een rode fiets met een knaloranje zadel daarbij. Jaar of 40 oud schatte ik hem, getint uiterlijk zoals dat altijd genoemd wordt. Ik zit zo even te praten met die agent en hij vraagt of ie nog langs moet komen.┬áIk zeg dat het niet nodig is. Kan er ook verder niets aan toevoegen.
Misschien vond hij u wel gewoon een leuke vrouw en zocht ie contact zei die agent op een gegeven moment. Ja zei ik, ik geloof ook nog in Sinterklaas. Hij schiet in de lach.
Mijn zoon was inmiddels al een rondje gaan rijden met de auto maar had die man niet meer gezien in het dorp of directe omgeving.
Toch houdt het me nog steeds bezig, ben niet zo’n angsthaas maar vond het wel een heel onprettige ervaring en dat is een understatement.
Het ergste vind ik nog ook wel dat hij opeens dat vrije gevoel van me afgenomen heeft, ik weet nu al zeker dat ik de eerste dagen het gevoel zal hebben als ik ergens fiets altijd achterom zal gaan kijken. (Peter zei al dat ik een fietsspiegel moest kopen, is misschien wel ouwewijvenachtig mam (hij kent me zo goed, ik zei altijd die neem ik pas als ik niet meer achterom kan kijken) maar dan zie je wel wat er achter je gebeurt).
Dat ga ik dus maar doen. Wil me er ook niet bang door laten maken tenslotte heeft ie me verder geen kwaad gedaan.
Vanavond denk ik zelfs, heb je niet een beetje overdreven gereageerd maar dat vervelende gevoel in mijn maag blijft er nog steeds zitten. Het was heel vervelend en dat zal even weer tijd nodig hebben om het te vergeten.