Heya Patrick Roest……

Ik herinner me nog de tijd van Ard en Keessie dat we bij het schaatsen met ons bord op schoot zaten met lijstjes uit de krant geknipt waarop we de rondestanden bij hielden.
Wat was dat spannend. Ik was voor Ard Schenk omdat ik dat gewoon een mooie vent vond (nog steeds trouwens, hij is mooi oud aan het worden) . Zo’n stoere blonde god uit Anna Paulowna in Noord Holland.
De wedstrijden dat er ook nog buiten gereden werd en ze soms sneeuwbuien hadden, regen of slecht weer, harde wind. Dan moest je ook een beetje geluk hebben in welke rit je moest starten hoe het weer was. En hoe de baan was, of ie net geveegd was.
Afijn. Het ging toen iets anders dan nu maar mooi was het wel.
Met mijn vriendin ging ik in 1967 naar Puttershoek waar Kees Verkerk vandaan kwam, zijn vader had daar een café. Daar werden Ard en Keessie gehuldigd en rondgereden in een arrenslee op wieltjes dan wel want er was geen sneeuw. We hadden destijds de dag van ons leven om ze in het echie te zien. (Foto’s slechte kwaliteit wel tijdsbeeld)
Zelf kijk ik eigenlijk nooit meer schaatsen, vind het te veel wedstrijden. Op gisteren na. Het was weer eens slecht weer en ik was lekker bezig met foto’s te bewerken, te scannen en doen. schaatsen
Ik had de televisie aangezet als een soort achtergrondgeluid en na wat actualiteiten begon het schaatsen en ik dacht, ach laat maar staan ook.
Patrick Roest komt natuurlijk uit mijn dorp en hij had het de dag er voor goed gedaan en maakte kans op zijn derde Wereldkampioenschap.
En opeens zat ik weer geboeid te kijken naar een aantal ritten. Natuurlijk ook zo knap van Ireen Wüst wat een sportvrouw.
Patrick deed het goed, hij won de 1500 meter en had zoveel voorsprong dat hij de 10.000 meter bij wijze van spreken fluitend kon doen. Niets is minder waar natuurlijk maar zo leek het wel.
En ik moet zeggen dat ik best ontroerd was dat hij voor de 3e keer Wereldkampioen werd en een traantje wegpinkte.
Ik zie zijn zijn ouders en familie die ik goed ken staan te juichen daar. Ooit bij een kampioenschap mocht zijn vader het Wilhelmus spelen want die speelt in een dweilorkest. Hoe bijzonder is dat.
Ik weet nog dat ik de eerste keer gebeld werd door zijn buurman en denk een van de trouwste fans die ook altijd meegaat naar de wedstrijden toen hij zijn eerste wedstrijden won. Ik kreeg het 06 nummer van Patrick om hem te bellen en te interviewen voor de krant. (Heb ik nog steeds) Hij stuurde een foto naar me toe en het ik kon het ’s zondags nog doorsturen naar de krant. Een verlegen ventje was het toen nog.
Patrick RoestDe jaren daarna volgde ik hem natuurlijk ook. Was bij zijn huldigingen in ons dorp bij zijn kampioenschappen. Op de foto in 2014 de eerste grote huldiging. Gewoon zo leuk om dat van dichtbij mee te mogen maken.
De winkeliers die op zondagavond nog een groot bord met Wereldkampioen ophingen op een standbeeld dat bij de binnenkomst in het dorp staat.
En de bakker die ook nu weer speciale oranje kampioenstompouces verkoopt.
Ach natuurlijk leeft het enorm in ons dorp en is iedereen trots op onze inmiddels beroemde dorpsgenoot en ik ook.