Niet knerpen…….

VrijheidAls ik vroeger wel eens iets had zei mijn moeder altijd “zit niet te knerpen” het gaat vanzelf weer over. En meestal klopte dat dan ook wel.
Zij was niet zo van het sentiment en “ach kind wat heb je nou”…. en die instelling heb ik ook nog steeds een beetje.
Ga dan ook niet lopen (schrijven) knerpen op mijn blog en heel eerlijk gezegd gaat het gewoon beter dan ik verwacht had.
Gisteren was het echt wel heel vervelend, zeker de trap op en af was even een dingetje maar ik dacht “niet knerpen” je komt vanzelf boven c.q. beneden weer dan maar twee stappen op een tree tegelijk. Ik had nog een afspraak voor een interview en ben toch op mijn fiets gestapt. Het ging net, alleen het op en afstappen was nog wel vervelend. Mijn knie kon nog slecht buigen. Als ik eenmaal aan het fietsen was ging het aardig.
Afijn ik zit toch wel te knerpen, dus stoppen daarmee. Vandaag ging het al een stuk beter en vanmiddag ben ik lekker een eind gaan fietsen. Morgen zie ik een bakje Hema wel weer zitten.
Had vandaag weer een interview voor het blad van het zorgcentrum. Ze willen het blad wat gaan vernieuwen en daarom iedere keer als het verschijnt een thema er aan koppelen en dit keer is dat 75 jaar bevrijding.
Vandaag interviewde ik een nieuw hoofd zorg, een leuk gesprek, een leuk spontaan mens. Aan het eind van het interview vertelde ik haar van het thema en vroeg of ze daar ook iets mee had. En dat had ze. Zo’n indrukwekkend verhaal over haar Joodse oma.
Haar oma ontsnapte met haar broer omdat ze niet thuis waren terwijl haar hele familie was verraden en weggevoerd werd. Net voor de bevrijding overleden de overgrootouders. Haar oma zwierf de laatste maanden over straat met een rugzakje en met hier en daar een onderduikadresje voor een paar nachten. Samen met haar broer en nog een zus die wel weggevoerd was overleefden ze de oorlog.
Een aantal jaren geleden kreeg de familie bericht van iemand uit Duitsland (haar overgrootvader en -moeder waren van Duitse komaf) dat hij een dagboek had dat haar overgrootmoeder bijgehouden had in de oorlog. Van dit dagboek is een boek gemaakt. Helaas kon haar oma dat niet meer meemaken, die was zeven jaar daarvoor overleden.
Zo’n bijzonder, prachtig/verdrietig maar ook mooi verhaal van een Joodse familie in oorlogstijd. IMG_20200306_101921Zij had zulke mooie herinneringen en een speciale band met haar oma. Ze logeerde er een paar keer per week en haar oma vertelde dan altijd de verhalen over de oorlog.
Zij vertelde ook dat het inmiddels wel de 3e generatie is maar dat nog steeds de oorlog door het verlies van zoveel mensen nooit vergeten wordt.
Dan denk ik even een interviewtje met een nieuw hoofd verzorging en dan kom ik met zo’n prachtig verhaal er bij naar huis. Nu nog uitwerken. Ga mijn uiterste best doen want dat verdient dit verhaal wel.
Dit is de omschrijving van het boek dat “Deze ontspoorde wereld” heet.

Van 1940 tot 1944 houdt de in Nederland wonende Duits-Joodse Paula Bermann een dagboek bij. Dat doet ze in het Kurrentschrift, een Duitse schrijfmethode die nog maar weinigen kunnen lezen. Het dagboek vormt een beklemmend verslag over de wereld in oorlog, haar Nederlandse gezin, haar familie in Duitsland. Ze is politiek zeer goed geïnformeerd en beschrijft het dagelijks leven in Amsterdam en vanaf 1942 in onderduik in Jutphaas gedetailleerd. Tussen de regels door klinken haar angsten en verlangens, en haar weerzin tegen een opgelegde identiteit: zowel Duits als Joods. Als Duitse wordt ze gewantrouwd, als Joodse opgejaagd.
Bermanns dagboekaantekeningen zijn doortrokken van weemoed, boosheid, zorg om haar kinderen, afkeer van haar landgenoten en angst voor verraad. Nooit eerder verscheen een zo gedreven en precieze beschrijving van een leven in bezet Nederland, geschreven door een Duitse Jodin.
Het dagboek eindigt abrupt: voorjaar 1944 worden Paula, haar man Coen en hun dochter Inge verraden, opgepakt en via Westerbork naar Bergen-Belsen gedeporteerd. Vlak voor de bevrijding sterven Paula en Coen. Hun drie kinderen overleven de oorlog.
Paula Bermann, geboren 9 maart 1895, groeide op in een liberaal Joods gezin in het Duitse Konken en Kusel, en diende tijdens de Eerste Wereldoorlog als verpleegster aan het front in
Frankrijk.
In augustus 1918 trouwde Paula met de Nederlander Coen van Es, eveneens van Joodse afkomst. Coen en Paula kregen drie kinderen: Hans (1919), Inge (1923) en Sonja (1927). Tot Paula, Coen en Sonja op 24 augustus 1942 onderdoken bij het gezin van beroepsmilitair Jan Kooy in Jutphaas, een dorp vlak bij Utrecht, bewoonde het gezin een benedenhuis in Amsterdam-Zuid.