Naar Leo……

Foto Veerhuys 4Onze stamkroeg was vroeger altijd het café waar ik nu werk gelegen aan de Lek met de toepasselijke naam ’t Veerhuys.
Maar in onze jonge jaren zal ik maar zeggen werd het café nooit met die naam genoemd maar naar de eigenaar van het café Leo. We gaan naar Leo was een gevleugelde uitdrukking.
De uren die we daar gezeten hebben, gekaart hebben zijn niet meer te tellen. Van hetgeen we daar besteed hebben hadden we heel veel leuke dingen kunnen doen.
Hoewel eigenlijk deden we die ook want het was er altijd gezellig. Gemengd gezelschap van jongens en meiden, mannen en vrouwen. Hans ging er op een biljartvereniging en de vrouwen/vriendinnen gingen dan kaarten met elkaar. Een beetje ons tweede huis.
Negen en twintig jaar geleden ging ik achter de bar werken in het café van 5 uur tot half 9. Dat kon ik mooi combineren met mijn exgenoot die dan thuis was en de zorg voor Peter over kon nemen.
Het waren gezellige tijden om te werken, veel mannen die uit hun werk even een biertje kwamen halen en soms ook wel te lang bleven. Kon me ook wel eens voorstellen dat die vrouwen daar niet altijd blij mee waren. Veel verhalen gehoord, lief en leed gedeeld, kortom zoals het hele leven is.
Leo was mijn werkgever en we konden goed met elkaar opschieten al had ie ook wel zijn nukken. Zo werden er ook maaltijden geserveerd, gewoon dagelijkse kost door de week voor een bonusprijs. Leo was een goeie kok. Maar er kon ook uit de menukaart gekozen worden voor wat exclusievere gerechten. De nukken van Leo bestonden er dan meestal uit dat hij gewoon als ik riep dat er eters waren zei, vandaag heb ik geen zin.
Ik herinner met nog een keer dat ik met veel moeite voor een aantal Fransen vertaald had wat er allemaal te eten was. De mensen besteld hadden bij me en Leo zei, ik kook vanavond niet. Dan sta je daar. Heb maar gezegd dat de kok ziek was en ze een gratis consumptie aangeboden. Dat was ook Leo. Het ene moment als we als laatste naar huis gingen ging hij de keuken in om een uitsmijter te bakken of iets in de frituur te gooien en een ander moment kon er niets. We hebben ook wel eens met zijn vieren mijn exgenoot en ik, een vriendin van mij en Leo zitten kaarten op zaterdagavond. Die vriendin woonde dicht bij het café, via de achterdeur konden we zo naar haar toe lopen.
We hadden eerst zitten eten, daarna gingen we kaarten tot diep in de nacht en toen ’s morgens het bier op was ging Leo naar zijn café om nog wat te halen. De kerk ging toen al aan.
Kortom we hebben daar zulke mooie tijden meegemaakt. Een jaar nadat ik er ging werken verkocht hij het café. De nieuwe eigenaars hadden geen hulp achter de bar nodig maar wel iemand die schoon ging maken en de rest is historie.
Begin vorige week kreeg ik het bericht dat Leo onverwacht was overleden. Hij had een broze gezondheid, al heel lang last van suikerziekte, kreeg een hartinfarct en zijn vrouw vond hem liggend op de computer toen ze terugkwam van de hond uitlaten.
Ik wist hun adres niet en kon niet naar de crematie. Ik vond het jammer maar de omstandigheden nu lieten het niet toe, ze waren te laat om het te kunnen publiceren in de streekbladen.
Gisteren zag ik opeens zijn vrouw bij me door de straat lopen. Ze heet net als ik Anneke. We waren ook gelijk zwanger van onze zonen. Een paar jaar waren ze ook nog onze achterburen en zaten de kinderen in hetzelfde voetbalteam. We brachten en haalden ze dan om de beurt. DSC00803
Ik liep naar buiten en riep haar. Ze vertelde haar verhaal, we haalden herinneringen op, ruim uit elkaar staand, het was niet anders. Ook het verhaal dat veel mensen niet durfden of konden komen naar de crematie zo triest. Dat ook daar maatregelen zijn en terecht. Op een gegeven moment schoot ze helemaal vol en je voelt je dan zo onmachtig dat je niet even een arm om haar heen kan slaan om haar te troosten. Dat zijn echt hartverscheurende dingen vind ik, niemand kan er iets aan doen maar als je al zo verdrietig bent en niemand mag je dan even die troost geven die je zo hard nodig hebt dat doet zeer. R.I.P Leo…..
Foto’s zomaar sfeerplaatjes uit ’t Veerhuys…..