Sending a smile….

IMG_5089 (2)Wat ik wel heb is dat voor mij alle dagen wel op elkaar lijken. Net als op vakantie of als je in een ziekenhuis ligt dan ook worden alle dagen hetzelfde.
Ben mijn ritme kwijt. Normaliter twee keer werken in de week. Een of twee keer met mijn zus op stap, naar mijn vriendin, vrijwilligerswerk, de weekenden met Wim. Dat had toch een soort ijkpunten en die zijn helemaal verdwenen.
Vanmiddag stopten de werkmannen die bezig zijn met de schoonstenen zo half 4 weer met hun werk en gingen naar huis. O ja dacht ik, het is natuurlijk al weer vrijdag dan gaan ze meestal wat eerder naar huis. Weekend  voor ze.
Ach het went ook wel weer en het is ook wel aardig relaxed zo, sterker nog ik zit er over te denken om misschien maar eens te gaan stoppen met werken in het café. Daar had ik al eerder wel eens aan gedacht maar dan zit je in zo’n ritme en ik vind het ook nog steeds leuk en kan het nog. Nou ja nog even om over na te denken want de horeca is nog niet vrij gegeven.
Gisteren belde mijn zus nog, we bellen elkaar nu maar regelmatig en vroeg of ik geen zin had om morgen te komen eten. Gewoon buiten eten, afstand bewaren en ik ga het gewoon doen. Even wat anders, even weer bijkletsen. Had Peter nog even gevraagd en die zei ook, gewoon doen hoor mam.
GruttoAan de andere kant moet ik zeggen dat ik weinig moeite heb met dit gedwongen meer thuis zijn. Eigenlijk doe ik heel veel dingen die ik gewoon zo ontzettend graag doe.
Natuurlijk werkt het prachtige weer en het voorjaar dat toch wel het mooiste seizoen van het jaar is daar ook aan mee.
Zoals vandaag, heerlijk in de tuin gewerkt. Weer nieuwe dingen gepoot, even bij het tuincentrum geweest, dat is schuin tegenover me in de straat. Meteen een praatje en heel eerlijk heb ik de laatste weken veel meer gesprekken met mensen in de buurt, natuurlijk bewaren we wel de afstand.  Als ik binnen kom ligt er een pakketje in de brievenbus. Persoonlijk in de brievenbus gestopt want er zit geen postzegel op. Sending a Smile staat er op. Ik open het en het is een klein doosje met merci chocolaatjes van mijn vrijwilligerswerk. Wat leuk zeg.
Iedere dag ga ik ook een rondje fietsen,  in de polder is het nu zo prachtig, al dat jonge spul, fotograferen. Als ik thuis ben foto’s bewerken. Soms verrassende dingen tegenkomen zoals vanavond. Ik zag een man en vrouw fazant fourageren. Nu zie ik dat niet zoveel dat ze samen op pad zijn. Het mannetje zette zo nu en dan flink zijn veren op en liet zich horen.

Ze waren in de buurt van een soort bosje in het weiland en ik dacht misschien hebben ze wel een nest daar. En thuisgekomen zag ik op een foto inderdaad dat er zelfs al een kuiken op de foto stond. Van die afstand dat ik fotografeerde was dat niet te zien.
Niet dat ik niet uitkijk naar het einde of versoepeling van de regels maar voor mij is het best goed vol te houden. Zolang ik nog mag fietsen, zo nu en dan een boodschapje doen.
Wat vaker bellen en doen. Eigenlijk iedere dag nog wel een praatje met die of gene gehad mag ik niet klagen. Fijn weekend allemaal.