Uit de oude doos……

In de tijd dat ik voor de krant werkte kwam ik soms echt prachtige verhalen of mensen tegen zoals in dit verhaal. Een echtpaar waar ik kwam omdat ze 60 jaar getrouwd waren en de man wist de mooiste verhalen te vertellen.
Later kwam ik hem nog een keer tegen onderweg en dit schreef ik destijds er over.

Ik kwam hem tegen op de fiets, ik kende hem van het interview ter gelegenheid van hun 60e huwelijksjubileum.

Een man die altijd buiten was op zijn tuin of op het water, aan het fietsen.
Bijzonder boeiend wist hij te vertellen hierover, zo boeiend dat ik tijd en uur vergat en maar bleef luisteren.
Verhalen over varen in een tijd dat er nog geen motorboten waren, doorspekt met humor en aangevuld met fantasie zodat ze nog mooier werden.
Hij stopte en zei tegen me “Ik ben 90 jaar geworden en nu hebben ze een mobieltje voor me gekocht. Ik moet hem meenemen als ik ga fietsen in de polder voor als er wat gebeurt.
Dus dan doe ik dat maar, niet dat het wat uitmaakt, als ik onwel raak kan ik toch niemand meer bellen. 
Maar ik doe het voor haar, om haar gerust te stellen. 
Voor hij weer wegging zei hij nog “Ik weet trouwens niet eens hoe ie werkt” . 
Lachend stapte hij op zijn fiets en vrolijk belde hij nog even toen hij wegreed.

Mooie verhalen die ik soms onderweg tegen kom.
Vandaag een harde wind, nog wel een lekker stuk gefietst en ik zag de eerste jonge zwaantjes van dit jaar. Altijd zo’n prachtig gezicht. Pa en Moe Zwaan trotse ouders (daar ga ik dan vanuit) van dit 8-tal.