Het dierenkerkhof

Grafsteen 4 (Middel)Tijdens onze wandeling kwamen we ook een dierenbegraafplaats tegen. Nou ja Wim vond dat helemaal niks maar ik vond het wel leuk om even wat te kijken en een aantal te fotograferen al waren de opschriften op veel niet goed meer te lezen.
Zelf ben ik nooit heel sentimenteel geweest met dieren, de eerste honden die we hadden gingen toen ze dood waren gegaan mee met de Gekro (destructiebedrijf). De katten werden in de tuin begraven of ook naar de Gekro toen we geen tuin hadden.
Was best gek met mijn honden (katten iets minder) en alleen de laatste twee honden hebben we laten cremeren. Onze allerliefste hond die we 13 jaar hadden heb ik ook best verdriet van gehad. 1976 AnnekeMaar dat zat gewoon in mijn opvoeding denk ik. Konijnen werden opgegeten met de Kerstmis, mijn vader verdronk jonge katjes in een jute zak met een steen er in meteen na de geboorte en ook de honden gingen op een gegeven moment weer dood. Ja dat klinkt misschien hard en ook wel goed dat het niet meer zo gaat maar wij wisten niet beter. Terwijl de dieren bij ons thuis echt heel goed verzorgd werden en het goed hadden. Ruimte en vrijheid.
Als ik dan die opschriften las hier en daar dacht ik wel. Zo’n prinsesje dat zo alleen opgroeide in die tijd zoals Wilhelmina of Juliana kan ik me best bij voorstellen dat die heel erg gehecht waren aan hun dieren en daar liefde van kregen en aan gaven.
Onderstaande tekst er over kwam ik tegen op het www…….

In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van kasteel Het Oude Loo,ligt een dierenbegraafplaats, waar de ‘huisdieren’ van de Oranjes rusten. De begraafplaats is op kaarten aangegeven als ‘paardenkerkhof’ maar die benaming klopt niet helemaal; er liggen behalve paarden ook honden en poezen. Het oudste graf stamt uit 1886. Grafsteen 3 (Middel)Hier ligt Baby, de eerste pony van de toen zesjarige Prinses Wilhelmina. De rust en de idyllische plek zorgen voor een gewijde sfeer. Het zijn soms ontroerende opschriften, die in de grafstenen zijn gebeiteld. Opmerkelijk zijn de graven van vijf paarden op deze begraafplaats; het jaar van overlijden is van alle paarden gelijk. Grafsteen (Middel)Het zijn de paarden van de in 1934 overleden prins Hendrik, die een passie had voor Lippizaner schimmels. Het verhaal gaat rond dat koningin Wilhelmina aan het begin van de oorlog een moeilijke beslissing heeft genomen. Om te voorkomen dat de schimmels in handen van de Duitsers kwamen, zou zij ze in mei 1940 hebben laten doden. Wat niet strookt met dit verhaal is echter dat in de grafstenen het jaar 1939 gebeiteld staat. Paardengraven kennen we al uit heel oude tijden. Bij de Grafsteen 2 (Middel)Romeinen werden paarden niet opgegeten, maar met zorg begraven na vele jaren trouwe dienst. Ook bij de Germanen was het paard heel belangrijk; het was aan de oppergod Wodan gewijd. Wodan reed door de lucht op Sleipnir, zijn paard met acht benen. Soms werd het paard van een overledene door de Germaanse priester gedood om mee te gaan in het graf. Het paard kon zijn meester dan dienen en het was tegelijk een offer aan Wodan. Soms gingen delen van het paard mee; de rest werd gegeten als dodenmaal bij de begrafenis. Dit offerritueel werd door de christelijke kerk verboden in de Vroege Middeleeuwen. Dat is in onze tijd nog merkbaar, veel mensen eten nog steeds principieel geen paardenvlees. Wel brengen hoefijzers ook in onze tijd nog geluk.
Ingezonden door: Robert de Hoop