Buren lief en leed vervolg….

Lieveheer (Middel)Afijn, ik naar de begrafenis geweest en daarna nog regelmatig gebeld en ook op visite geweest bij mijn buurvrouw die nu alleen was.
Ze miste haar man best, natuurlijk maar opeens kon ze ook zonder iets te hoeven regelen weg gaan. Zij had toch meer dan 30 jaar voor haar man gezorgd dus ik snapte best hoe ze het bedoelde. En dat deed ze ook.
Ze ging ook proberen weer te fietsen en dat lukte, ze kocht een elektrische fiets en hoopte deze zomer lekker te gaan fietsen.
Precies op de dag dat haar man jarig zou zijn geweest overleed zijn moeder, dat was opeens ook weer zo bizar.
De twee dochters, schoonzoons en twee kleindochters kwamen veel op bezoek, ze had daar veel steun aan en ze kon nu ook met hen dingen ondernemen die voorheen niet konden.
Op haar 65e verjaardag in mei hadden ze voor haar veel mensen op de been gebracht die in een soort optocht voor haar huis reden met muziek en ballonnen om haar toch een feestelijke dag te bezorgen en dat lukte. Het werd echt een mooi feest zo.
Twee weken geleden kreeg ik bericht van haar dochter dat haar moeder opgenomen was in het ziekenhuis. Ze had last van benauwdheid en ze waren bang voor Corona.
Dat bleek het niet te zijn en er kwamen meer onderzoeken en eigenlijk meteen al werd er gezegd dat het er naar uit zag dat de kanker uitgezaaid was in de longen en klieren.
Ik was dat weekend bij Wim en toen ik weer thuis was belde ik haar op in het ziekenhuis, de definitieve uitslag had ze nog niet gehad dat zou nog een aantal dagen op zich laten wachten.
Afgelopen maandag belde ik haar weer op en zij vertelde Lieveheer 2 (Middel)dat ze haar “vonnis” had gehoord.
Ze gaven haar nog ongeveer vier maanden te leven pff ik schrok er echt heel erg van. Je zou het maar te horen krijgen. Met eventuele chemo’s zou het nog verlengd kunnen worden tot een jaar misschien of wat langer.
Maar zei ze, als ik er heel erg ziek van wordt dan weet ik het nog niet hoor wat ik ga doen, wil ook niet misschien iets langer er zijn maar niets meer kunnen.
Ze was weer thuis, in eerste instantie zou ze naar een verzorgingstehuis gaan maar dan zou ze maar een persoon op bezoek mogen komen en zei ze, wie van mijn dochters moet ik dan kiezen en verder mag ik ook niemand meer zien dan.
De dochter had via de thuiszorg geregeld dat ze naar huis kon, twee keer per dag komen ze langs en ook als het meer nodig is dan gaat dat worden geregeld.
Nu kunnen de dochters, schoonzoons en kleinkinderen en naaste familie toch nog langs komen.
Ze vertelde dat ze het zo onrechtvaardig vond…. ik heb mijn hele leven voor iedereen gezorgd (haar moeder ook daarvoor, haar schoonmoeder, haar man) en nu kan ik iets meer is er eerst corona dat ik niets mag en nu dit weer. Ik denk dat ik gewoon nooit meer zal gaan fietsen. Had me daar zo op verheugd.
Ik moet echt flink slikken, kan me goed houden maar kan het me zo voorstellen of juist helemaal niet want denk dat je het pas begrijpt als je zelf zo’n boodschap krijgt.
KapoentjesBen er echt een paar dagen al door aangeslagen, het blijft toch regelmatig in mijn gedachte zitten. Zo triest allemaal. Ook voor die meiden, als het tegen zit zijn ze binnen anderhalf jaar allebei hun ouders kwijt.
Best moeilijk wat je dan moet zeggen maar misschien is gewoon luisteren en haar verhaal laten doen wel genoeg. En dat is eigenlijk ook het enige nog dat ik voor haar kan doen. Wat appen of bellen, een kaartje sturen of zo.
Ik weet ook hoor dat dit gevoel wel weer gaat zakken bij mij, andere zaken vragen weer aandacht. Dit weekend komt Wim weer gaan we weer wat leuks doen….en dat is ook prima natuurlijk maar blijf het wel erg triest vinden.