Feessie ??

feestseeVandaag ben ik al weer 12 ½  jaar gescheiden, reden voor een feestje?  Nee dat niet echt, je besluit niet zomaar om er na 35 jaar huwelijk mee te stoppen.
Ik wist niet helemaal precies welke datum het was en zocht het even op in mijn dagboek en daar las ik ook in dat zeker het afdoen van mijn trouwring toch wel even een momentje voor me was ’s avonds. Had een kaarsje opgestoken er bij en een glas wijn genomen om het te vieren.
Want hoe ik het ook wende of keerde en hoe verdrietig en soms wanhopig ik ook was destijds, het was voor mij de beste beslissing die ik in mijn leven genomen had en dat realiseerde ik me ook op dat moment al zo goed. Ik was vrij…… Dus toch reden voor een feessie?
Weet nog dat ik de zondag er na ging fietsen naar mijn moeder en onderweg voelde ik dat tintelende gevoel van vrijheid over mijn hele lichaam. En ondanks de kou en wind midden in de winter nog zonder E-bike ik me zo fantastisch voelde.
Wij hadden nog (het laatste jaar dat het kon) een zogenaamde flitsscheiding. Zelf had ik het wel `mooi`gevonden om het precies op onze trouwdatum 28 december af te sluiten bij de gemeente waar je dan je huwelijk overzet in een geregistreerd partnerschap. Maar dan hadden we bij de gemeente op die dag de hoofdprijs moeten betalen (Het werkt net zo als bij een huwelijk) en dat wilden we niet, daarom kon het pas in januari dat het gratis was. scheiding 3De dag er na samen naar de notaris om dat geregistreerde partnerschap te laten ontbinden, vandaag 12 ½  jaar geleden.
Niet dat het daarna allemaal zo gemakkelijk was. Miste ook wel mijn kind die besloot met zijn vader mee te gaan (hij was 21) omdat hij vond/dacht dat hij hem meer nodig had dan ik.
En wellicht was dat ook wel zo maar daar had ik NIET voor gekozen en voelde als een verlies. Alleen ik zag hem minder maar als we bij elkaar waren bleek het opeens veel meer diepgang en inhoud te hebben dan wanneer je samen in een huis woont en dingen zo vanzelfsprekend lijken allemaal. Vreemd om na drie maanden op een veel te dunne matras in een klein kamertje achter al ingepakte dozen te hebben geslapen  opeens weer heerlijk lang en breeduit in een tweepersoonsbed te kunnen liggen. Ook wel gek als je er 35 jaar samen in lag. Nog steeds trouwens slaap ik op mijn eigen helft van het bed, raar eigenlijk.
Ellende met de gemeente, echt ook dat eerste jaar was wel aanpoten om overeind te blijven maar het lukte me en ik kwam er sterker uit.
Na een jaar toch nog een baan vinden en daar een mooie tijd gehad op mijn werk een aantal jaren, jammer dat een reorganisatie daar weer en eind aan maakte en dat is een understatement.
Maar nu terugkijkend was het ook goed. Anders had ik nooit alles met mijn broer alles kunnen regelen toen hij hoorde dat hij niet lang meer te leven had, mijn zwager tot zijn einde toe kunnen begeleiden, mijn moeder zo vaak kunnen bezoeken.
Dat zijn dingen die mij een heel goed gevoel hebben gegeven en nog kan ik op die periodes met heel veel positiviteit terug kijken ondanks de afloop.
In die tijd ook omdat ik een afkoopperiode gewoon doorbetaald kreeg door de reorganisatie mijn hele huis van boven naar onderen heb kunnen verven, behangen, hier en daar wat vernieuwen, er helemaal mijn paleisje van maken. Ik had er de tijd en de financiën voor. Had daarbij ook nog mijn werk voor de krant waar ik veel plezier aan beleefde.scheiding
Trok veel op met mijn zus nadat haar man overleden was. Kon haar helpen met het uitzoeken van zijn administratie van het bedrijf waar hij echt alles al die jaren van bewaard had. We gingen er veel samen op uit ook met haar kleinkinderen.
Zo nu en dan ging ik daten, met een man een jaar een soort min of meer een bijzondere vriendschap wel gehad maar denk dat ik er ook helemaal nog niet aan toe was om wat vastere banden te krijgen. Maar verder waren het meestal wel leuke dates en daar bleef het dan ook wel bij. Zeker wist ik dat ik nooit mijn vrijheid, mijn  zo hard bevochten zelfstandigheid meer op zou geven.
(wordt vervolg)