Feessie !!

scheidingJa ik vond deze datum toch iets om even bij stil te staan weer. Even mijn gedachten over die tijd te laten gaan.
Heb een aantal stukjes uit mijn dagboek zitten lezen en weet dat het nog steeds een goede beslissing is geweest.
Mijn solo tijd zal ik maar zeggen (alleenstaande of alleengaande vind ik van die trieste woorden, ik ga/ging gelukkig niet alleen) heb ik zoveel dingen beleefd, meegemaakt, leuke vakanties nieuwe dingen ontdekt gedaan.
Mijn oude ik toch weer grotendeels terug gevonden.
Spreken over de schuldvraag wil ik niet, waar er twee kijven hebben er twee schuld zei mijn moeder altijd. En al het verdriet over onze overleden kinderen heeft ons ook gevormd. Sommige mensen zullen er dichter door bij elkaar komen maar wij beleefden dingen toch heel anders en dat botste ook wel vaak.
Het eerste half jaar of jaar misschien na onze scheiding hadden mijn ex en ik weinig contact meer. Hoewel we in hetzelfde dorp wonen zagen we elkaar praktisch nooit. Ik miste het ook niet. Alleen bij dingen die Peter betroffen zagen we elkaar. Ondanks dat we in een klein dorp woonden en ik door mijn werk voor de krant toch wel bij veel mensen bekend was, waren we nooit “the tolk of the town”.  Mede door het feit dat we gewoon allebei zonder het afgesproken te hebben elkaar nooit hebben zwart gemaakt.
scheiding 3Kreeg zelfs wel eens een opmerking van iemand die zei “Waarom zijn jullie nou eigenlijk gescheiden” waarop ik altijd antwoordde, dat is onze zaak.
Toen zijn broer zo ziek werd, werd ons contact ook weer intensiever, gingen vaak samen naar ziekenhuis en revalidatie. En dat voelde best goed aan eigenlijk. Denk dat we beide elkaar alle toch wel het beste op een of andere manier gunden. Beter met elkaar konden opschieten als tijdens ons huwelijk de laatste jaren. Oude koeien werden er ook tijdens onze autoritten nooit uit de sloot gehaald.
Hij kreeg een relatie en ging samenwonen, met mijn hand op mijn hart, ik ben geen seconde jaloers geweest, eigenlijk meer iets van, dat is wel goed voor hem want na onze scheiding zat hij wel heel vaak in het café en dronk behoorlijk wat. Dat normaliseerde door haar wel. En sterker, zijn vriendin en ik  kunnen het samen prima vinden, ik rij zelfs vaak met hen mee naar verjaardagen omdat die allemaal in de winter zijn. En daar ben ik heel bij om.
Zeker nu we allemaal grootouders zijn van Yenthe, ook toen reed ik met hen mee naar het ziekenhuis, hoe mooi kan dat toch zijn eigenlijk. En straks het huwelijk ook dan. Zeker ook voor Peter, die wel 21 jaar was toen we gingen scheiden maar toch ook wel een tik er van kreeg, een schooljaar miste maar ook hij is er gekomen weer.
Niemand krijgt in het leven toch een pad dat over rozen gaat… al heeft hij zijn naam wel mee dan (Roos).
Op het moment dat ik mijn dating avonturen helemaal gestopt was, had het alleen ook goed kreeg ik een mailtje van Wim. Dacht dat ik me uitgeschreven had op die datingsite maar blijkbaar zat ik toch nog ergens in het systeem. We ontmoette elkaar al weer 4 ½  jaar geleden voor het eerst en het klikte meteen. Wat zoek je in een man, vroeg hij en in antwoordde: “Een man die naast me in het gras gaat zitten zonder te denken dat zijn broek misschien wel eens vies zou kunnen worden”. We bleken zoveel overeenkomsten te hebben en ook in interesses zodat we al een aantal jaren een fijne omhetweekend relatie hebben. Het beste van twee werelden zoals ik het altijd noem, de polder en de bossen. Hij heeft zoveel moois aan mijn leven toegevoegd. En natuurlijk last but not least de geboorte van Yenthe. Zo beladen voor me maar zo mooi en ben zo ontzettend blij met haar dat is niet te beschrijven.
Kortom…….  Toch reden toch een feestje want ik ben momenteel toch best een gelukkig mens…… met mijn kinderen, schoondochter, kleinkind, lief, vrienden en familie,  mijn huis, mijn tuin, mijn fiets……Het was een goede beslissing.
Ja feest