Friemelen.

baby eeVanmiddag lag ik even een half uurtje op de bank en ik wil dan altijd wat over me heen dus een dun dekentje, wel gevoerd.
En ik betrapte mezelf er op dat ik nog steeds zat te friemelen er aan. Het moet voor mij wel gladde stof zijn die kan friemelen. Op een of andere manier geeft me dat ook rust, ontspant het me.
Toen ik klein was duimde ik niet maar ik “sabbelde” op twee vingers, mijn ringvinger en mijn middelvinger.   Tot de lagere school leeftijd toen vond ik zelf dat het niet langer kon en denk dat ik toen begonnen met het friemelen. Hoewel eigenlijk daarvoor ook al. Ik weet dat ik regelmatig lekker tegen mijn moeder aanstond (soms stond ik zelfs te slapen vertelde mijn moeder) en dan de zoom van haar jurk pakte om mee te friemelen. Fopspenen zullen toen ook wel bestaan hebben maar mijn moeder maakte daar geen gebruik van.
Er werd volgens mij ook niet zo over nagedacht dat zoiets misschien nadelige gevolgen kan hebben voor de stand van het gebit als het lang duurt zoals nu.
Ergens op sabbelen is voor baby’s een heel natuurlijke reactie denk ik en heb niks tegen een fopspeen hoor, baby eeePeter had er ook een tot een maand of 10 toen gooide hij hem zelf een keer uit zijn bedje en ik dacht, mooi daar is ie dan maar vanaf. Zag wel kinderen van 3 of 4 jaar nog steeds met zo’n speen in hun mond lopen de hele dag en vond dat altijd wel een beetje droelig staan.
Mijn jongste zusje duimde en dat bleef ze heel lang doen, ook op de lagere school duimde ze nog steeds en liep al duimend op de straat. Soms waren haar duimen helemaal kapot van het duimen.
Wij woonden aan het einde van een pad waarlangs een aantal huizen stonden. We moesten altijd via een trap de dijk op en daar boven aan die trap woonde een schilder/begrafenisondernemer (dat kon blijkbaar goed gecombineerd worden). Heel leuke mensen alleen die opa zeg maar als hij Tineke zag met haar duim in haar mond zei ie altijd “doe je duim uit je mond anders snij ik hem er af” . Ja met de tere kinderzieltjes werd nog niet zo rekening gehouden. Nu was mijn zusje vanaf haar geboorte tot denk haar tweede jaar heel vaak in het ziekenhuis geweest en geopereerd aan haar oren. Daardoor was ze sowieso altijd heel bang voor mensen in een witte jas (die haar blijkbaar veel pijn hadden gedaan) maar voor de rest ook behoorlijk bang voor van alles. Mijn moeder is er dan ook naar toe gestapt om tegen die man te zeggen dat hij daar mee op moest houden want dat kind durfde amper meer naar school toe. Toen hield het wel op.baby 444 Hoorde trouwens ook wel eens van kinderen dat de vingers ingesmeerd werden met van alles mosterd of iets vies maar veel kinderen bleven gewoon doorgaan. Ik had een nicht die zelfs toe ze al getrouwd was nog soms zat te duimen.
Heel leuk vond ik het stiekem wel toen Yenthe net geboren was ook diezelfde twee vingers als ik in haar mondje stak. Heel lang heeft dat niet geduurd want zij kreeg ook een fopspeen als ze ging slapen en haar eigen knuffel die nog steeds mee moet naar bed met haar.
Friemelen heb ik niet verleerd blijkbaar en ach waarom zou ik ook toch?