Geen mailtje meer met Kerstmis

Soms denk ik wel een “hoe bestaat het” . Is iets toeval, heeft het zo moeten zijn, sommige dingen zijn zo opmerkelijk in mijn ogen.
Afgelopen maandagochtend kon ik nog terecht bij mijn thuiskapster een uur of half 11 ’s morgens. Zij woont in het dorp waar ik altijd winkel, naar de Hema ga e.d.
Het is prachtig weer en ik ga fietsen. Ze knipt mijn haar en zo kwart over 11 ben ik klaar.
Daarvoor had ik nog iets opgehaald in een ander dorp en ik dacht, ga even een bakje doen bij de Hema. Kom er eigenlijk nooit op maandag en zeker niet op die tijd. Een bakje dus gaan doen en ik ga weer op weg naar mijn fiets als ik op het bankje tegenover de visboer opeens een bekend iemand zit zitten, een bakje kibbeling te eten. Het is mijn vroegere cheffin bij het kraamzorgkantoor waar ik werkte. Een heel leuk mens die mij ook aangenomen heeft en een vast contract gaf. Goeie herinneringen aan haar. Afijn zij ook helemaal verrast en we maken een praatje, een heel lang praatje over de zaak, zij werkt er nog steeds, over van alles. Zij was in een naburig dorp gaan wonen vandaag dat ze daar nu was. En zeker ook over Martijn mijn collega op de salarisafdeling waar ik vanaf dag een zo’n goede collegiale klik mee had. Hij was een expert in excel, belastingdienst, verzekeringen en alles en ik deed meer de uren van de 450 kraamverzorgenden. Maar natuurlijk liep ook alles door elkaar. We respecteerden echt elkaars expertise en leerden veel van elkaar. Bovendien hadden we ook nog wel gemeenschappelijke hobby’s zoals fotograferen en fietsen en ongeveer even oud, hij een half jaar jonger. Hij deed aan lange afstanden fietsen. (had zelfs ooit met zijn broer heel Australië door gefietst).
Ik vertelde aan haar dat hij me nog ieder jaar met Kerstmis op mijn verjaardag een mailtje stuurt. Met hoe het ging bij de zaak, hoe het privé met hem ging, met vrouw en bonuskinderen. Kortom gewoon ieder jaar weer zo’n lange en gezellige mail zodat ik toch nog een beetje op de hoogte bleef. En ik stuurde hem dan een lange mail terug met hoe het met mij ging.
Ja jullie waren ook echt maatjes he, zei ze en een goed team samen. Na twee desastreuze salarisadministrateurs die kort geweest waren was het een verademing voor iedereen dat de afdeling goed ging lopen.
Ik vroeg of hij al met pensioen was, in zijn laatste mail vertelde hij dat hij nog een tijdje doorging ondanks het feit dat hij inmiddels met pensioen was.
Ze vertelde dat hij een paar maanden geleden echt met pensioen was gegaan.
We gingen ieder weer ons eigen weg, ze zei nog dat ze het zo leuk had gevonden me weer eens gesproken te hebben en dat was wederzijds.
Oké. Even een zijsprong. Bij de Lidl hebben ze tegenwoordig To good to go, voor een klein bedrag kan je dan artikelen kopen voor weinig geld. In een dorp verderop hadden ze daar een doos nog met groente en fruit voor 2,99. Ik reserveerde het en vandaag kon ik het ophalen.
Eerst nog even met mijn zus op pad gegaan een heel andere richting op. Ze is weer aardig opgeknapt maar toch na een paar boodschappen gedaan te hebben wilde ze toch weer naar huis, ze voelde zich nog wat bibberig. Wij naar huis gaan fietsen, althans, ik heb haar thuis gebracht en dacht, ik ga nog even terug want wilde nog een cadeautje voor mijn broer die maandag jarig is. Het was mooi weer en besloot dan maar meteen door te fietsen de andere richting op om dat pakket op te halen. Ik doe eerst een paar boodschappen voor mezelf, ga afrekenen en als ik bij de kassa staat, staat achter mij weer mijn oude cheffin. Nou zeg ik, dat is toch ook bijzonder, zo zien we elkaar 9 jaar niet en zo ontmoeten we elkaar binnen een week twee keer terwijl ik hier eigenlijk nooit kom.
Ja zegt ze, ik wilde je toch nog even bellen, had al gekeken of ik je nummer nog had. Wat is er zei ik. Ze antwoordde, we hadden het toch over Martijn maandag. Ik kwam thuis die maandag een uurtje of vier later en ik kreeg een mail dat Martijn is overleden, een hersenbloeding.
Alsof ik een stomp in mijn maag kreeg. Jeetje Martijn, het komt hard binnen bij me. Maar ja we stonden beide bij de kassa. Zij rekende ook af en we gingen even apart staan. Ik vroeg of ze even zijn adres aan me wilde mailen en dat zou ze doen.
Onderweg naar huis schieten opeens de tranen in mijn ogen en heel de middag tot aan nu toe doe ik niet anders dan er aan denken. Net 67 jaar geworden, maar een maand of 4 van zijn pensioen kunnen genieten. De leuke tijd die we samen hadden, ook het hard werken, die druk op de knop iedere maand als we het weer gefikst hadden en de ontspanning voor ons daarna altijd. Maar ook de mooie gesprekken niet alleen over ons werk maar ook over persoonlijke dingen.
Het afscheid toen ik weg moest en hij me zo ontzettend hartelijk tegen zich aan drukte en me het beste toewenste. De mailtjes die ik altijd van hem kreeg en ook wel naar uitkeek.
Hoe kon het dat ik precies twee keer mijn ex cheffin tegen kwam die ik 9 jaar niet gezien had en dat dit dan precies gebeurt… dat is toch wonderbaarlijk.
Ik ga zijn mailtje missen met Kerstmis…… R.I.P Martijn….. veel te vroeg.