Nature rules the world

Regelmatig wordt ik in mijn kleine tuintje een soort terug gefloten door de natuur.
Dingen gaan anders dan ik ze “gepland” heb en soms, kan eigenlijk wel zeggen vaak pakt dat veel beter uit dan ik het bedacht had.
Ik ga een voorbeeld noemen.
Even tussen haakjes, corona hé dus beleef verder ook weinig buiten de deur om als inspiratie voor een blogje te dienen, daar kan ik ook niets aan doen.
Mijn voorbeeld dus. Afgelopen zomer nadat ik de eerste groentes zoals penen, uien, tuinbonen, andijvie en wortelen had geoogst wilde ik eens wat anders en kocht een aantal koolplanten. Spitskool, bloemkool, boerenkool en spruitkool.
De spitskool groeide als kool en ik at er met smaak van de eerste twee althans, de derde werd helemaal aangevreten in een nacht. Door wie of wat geen idee maar het leek wel of er een konijn had zitten schransen.
Van de bloemkolen werden er zo’n 2 helemaal opgevreten door rupsjenooitgenoeg van het koolwitje die maar bezig bleef met eitjes leggen in mijn koolplanten. Twee kolen deden het geweldig en kon er verschillende keren van eten.
De spruitkool viel eenzelfde lot ten deel maar toen ik ze een paar weken geleden er dan maar uit wilde trekken zag ik opeens dat er gewoon wel volop spruitjes aanzitten, nog niet zo groot maar ze groeien nog steeds.
De boerenkool leek ook ten prooi te vallen aan het koolwitje, ik had ze al afgeschreven maar wat gebeurt er, de onderste bladen werden inderdaad helemaal opgegeten maar de bovenste kruin kwam nog volop in bloei en morgen ga ik ze oogsten en lekkere stamppotjes van maken.
Een week of wat geleden zei Wim (toch wel een doorgewinterd tuinder) dat ik de bonen er wel uit kon halen. Maar ik zag nog zoveel kleine boontjes zitten en bloesems waar ik ook nog allerlei zweefvliegen en hommels zag “oogsten” dat ik dacht, ze staan me niet in de weg, laat maar gewoon nog een poosje staan.
Inmiddels heb ik deze week nog mijn derde maaltje bonen geplukt daarna, nu wel echt de laatste maar toch.


De natuur bepaalt blijkbaar toch zelf en ik kan daar echt met bewondering en verwondering naar kijken. En leer er ieder jaar weer van.
Een aantal jaren geleden ging ik zo rond deze tijd of al eerder mijn tuin totaal leeghalen, afsnijden alles en opruimen. Een kale tuin helemaal. Al een aantal jaren ben ik daar van terug gekomen. Ik laat nu alles staan, veel blad liggen in de tuin, goed voor de diertjes en de piertjes zal ik maar zeggen. Maar ik zie daar ook weer vogeltjes in scharrelen en wie weet, een keer zag ik ook een egeltje, komt ie dit jaar ook weer, zou leuk zijn. (mijn buren met stenen tuinen werken wat dat betreft niet erg mee;) )
Peter had er ook weer een in zijn tuin. Ga volgende week daar weer wat blad opruimen maar ook bij hem hoef alles, sterker nog hij appte van de week, je mag niet alles weghalen voor het egeltje. En dat ga ik zeker doen. Haal het wel weg van het gras en de straat. Ze hebben zoveel bomen in de buurt dat het ieder jaar een hele klus is die ik leuk vind om te doen. Nog wat snoeiwerk.
En al die witte fladderaars in mijn tuin vond ik ook wel mooi om te zien, een beetje samen delen is ze dan ook wel gegund.