Sieraden

Sommige mensen zijn gek op sieraden, ik heb er niet veel mee. Heb 3 ringen die ik altijd draag en je zal mij zelden of nooit zien zonder oorbellen.
Na mijn scheiding voelde mijn vinger waar 35 jaar een trouwring had gezeten zo kaal aan en ik kocht twee zilveren ringen.
Mijn trouwring was/is wel van goud maar voor de rest had ik helemaal niets met gouden sieraden of het moest witgoud zijn. Zilver heeft mijn voorkeur.
Nog heel lang heb ik wel mijn zilveren ring gedragen die ik van mijn ex had gekregen tijdens een vakantie in Tjechiƫ . Een zilveren ring in de vorm van een vlinder.
Vond het echt een mooie ring maar hij was wel onhandig als ik werkte, dan haakte hij vaak ergens achter. Dan lag ik hem af en op een gegeven moment ben ik hem kwijt geraakt.
Twee jaar geleden kreeg ik last van dat mijn knokkels leek het wel ontstoken te zijn en pasten mijn ringen niet meer, althans kreeg ze niet meer over die knokkels heen. Ik wil ook ’s nachts altijd mijn ringen af. Na een paar weken zo’n kaal gevoel te hebben kocht ik voor mezelf een grotere maat zilveren ring met een klein diamantje er in. (Wel een vergrootglas nodig om hem te zien). Betaalde er 100 euro voor en vond het eigenlijk best veel geld maar soms mag ik mezelf wel eens verwennen.
Denk nog maar een paar weken verder waren mijn vingers weer normaal (wonderbaarlijke genezing? ) kon ik mijn ringen weer om krijgen. De nieuwe ring verhuisde naar mijn middelvinger waar ie nu nog zit.
Oorbellen zijn wel een soort passie voor me. In de tijd dat ik nog werkte droeg ik bij ieder kledingstuk oorbellen in dezelfde kleur. Was altijd op zoek daar naar, geen dure oorbellen maar kreeg wel een lade vol.

Ik liep een keer te winkelen en zag een sieradenkast met voorop een passpiegel. Was er meteen weg van en even Peter gevraagd om hem voor me op te halen, had toen nog geen auto. Daar kon ik al mijn oorbellen op kleur ophangen.
Momenteel draag ik nog wel altijd oorbellen maar meestal blijft dat bij dezelfde oorbellen, zilverkleurig die overal wel bij passen.
Voor de bruiloft van Peter en Chantal kreeg ik van mijn vriendin twee echte zilveren oorbellen vorig jaar voor mijn verjaardag. Ze hebben 9 maanden in het doosje gezeten want wilde ze pas voor het eerst op die dag dragen.
Op die dag liet ik me ook overhalen om een ketting te dragen. Dat is helemaal niet mijn ding, hou niet van iets om mijn nek maar het stond wel leuk en voor een dag wel uit te houden.
Gisteren zat ik zo eens te kijken in mijn “juwelendoosje” vandaar mijn blogje over sieraden. Nee hoor zoveel heb ik niet. Heb (natuurlijk) nog mijn trouwring, die kon ik nog niet wegdoen hoewel de goudprijs nu wel hoog is, mijn gouden hartje dat ik droeg op mijn trouwdag en nog een gouden kettinkje dat ik ooit kreeg van mijn ex voor mijn verjaardag. Een danseresje waarvan er maar een gemaakt is met in haar handje een briljantje. Hij werkte destijds bij een bewakingsbedrijf die ook een aantal juweliers bewaakte en daar kocht hij hem.
Heb het kettinkje jaren gedragen tot ik het een keer ’s nacht vergat af te doen en dacht dat ik stikte en ik hem zo van mijn nek kapot trok. (wel weer laten maken). Verder heb ik nog een paar zilveren sterrenbeelden, een bedelarmbandje, destijds heel populair met twee kinderkopjes van Peter en Angela er aan. Het kleine zilveren armbandje van Angela.


Nog een zilveren horloge aan een ketting, best een mooi sieraad en hij doet het nog steeds goed ook, eveneens een cadeautje voor mijn verjaardag. Behalve ooit een afwasmachine (puur eigenbelang omdat ik gezegd had dat die mannen ook wel eens af konden wassen een keer ) denk in die 35 jaar dat ik getrouwd was niet meer cadeautjes voor mijn verjaardag heb gekregen. (Zo van koop zelf maar wat als je wat wilt hebben). Nou ja denk nu maar ALS ie wat gaf dan waren het wel twee mooie cadeaus.