Gewoon ff lachen…..

Van de televisie wordt je ook niet vrolijk momenteel, wat een ellende overal, vandaag weer in Frankrijk zo extreem allemaal echt vreselijk. De corona berichten.
En soms dan wil ik het niet meer horen of zien, gewoon ff weg daarvan, geen corona, geen aanslagen, geen verkiezingen in Amerika helemaal niks daarvan.
Dan zet ik een filmpje op, heb nog steeds Netflix van mijn zusje gekregen en ga op zoek naar films met humor.
Zo ging ik op zoek en kwam ik van de week de film Police Academy tegen. Ooit ging ik een weekje met mijn zusje, broer en schoonzusje op wintersport voor het eerst met een bus naar Oostenrijk. Van de mensen uit die bus troffen we een leuke groep waar we mee optrokken. Bij die groep was er ook onder andere een tweeling waar we zo’n lol mee hebben gehad. En toen we weer naar huis gingen met de bus kon je kiezen waar je wilde zitten, voor in de bus waar geen film werd gedraaid of achterin waar wel een film werd gedraaid en wij gingen met het groepje achterin zitten. Daar draaide ze deze film, kan je nagaan hoe oud die film al is want ik heb het over zo’n 35 jaar geleden. Wat hebben we zitten lachen met elkaar, gewoon pure lol. En ook van de week toen ik deze film weer keek kwam dat vrolijke gevoel terug en begon ik weer te lachen hoe flauw het ook eigenlijk is.
En gisteren koos ik een film van mr. Bean, die kon ik niet in een keer afkijken want halverwege had ik het wel even gehad (te veel van het goede zal ik maar zeggen) maar vanmiddag de rest gekeken. Zo grappig die man.
Samen met Peter keken we vroeger ook van die korte sketches van mr. Bean. Er was er een bij waarbij hij probeerde langs een oude dame de trap af te komen. Hij kwam er niet voorbij. Hilarisch en een paar dagen later toen Peter en ik ergens gingen winkelen moesten ook een trap aflopen waar een ouder iemand liep. We keken elkaar aan en zonder iets te zeggen schoten we onbedaarlijk in de lach omdat we precies aan hetzelfde dachten.
We hebben ook een periode gehad dat we ’s avonds vaak naar een Chinees gingen, daar kwamen we dan samen met een grote groep jongeren want het was niet echt een restaurant maar ook meteen een snackbar en daar verzamelden we ons dan. In die tijd werden er iedere keer allemaal uitzendingen van André van Duin uitgezonden. Wat hebben we daar ook een lol gehad met elkaar.

Ik weet nog dat mijn vader helemaal op kon gaan in de films van Laurel en Hardy. Dan hoorde hij niks meer zag niks meer (behalve de tv dan) en zat hij alleen maar te lachen en helemaal met zijn gezicht mee te doen. Zo’n mooi gezicht, zie het nog voor me als ik er aan terug denk. Misschien heb ik van hem mijn voorkeur op zijn tijd voor die flauwe humor wel geërfd bedenk ik me nu al schrijvend.
Momenteel is het leven een beetje saai toch wel natuurlijk en dan is voor mij zo’n zonder na te denken, eigenlijk heel flauwe humor film maar toch zo leuk (vind ik hoor) zo heerlijk om even weg te zijn om alles wat er nu speelt te vergeten.