Toen was geluk……..

Op de FB pagina van mijn geboortedorp komen steeds meer leuke berichten te staan. Veel mensen genieten er van en er komen ook mooie verhalen onder de foto’s te staan.
Heb ook regelmatig dat ik denk, o ja, dat is waar, dat was zus of zo. Of de namen van mensen die toch ver weg in mijn geheugen zijn gaan zitten.
Ik ben ook op mijn 23e van mijn geboortedorp weggegaan. Zit wel eens met mijn broer te praten die er altijd is blijven wonen en die verwacht dan ook soms dat ik dingen nog weet maar dat verwatert natuurlijk. Tenslotte woon ik al weer zo’n 65 jaar ergens anders.
Maar toch lijkt het wel of de schoolperiodes langer in mijn herinnering blijven en dat hoor ik wel van meer mensen.
Nu ben ik ook zelf weer begonnen met het scannen van oude foto’s van mijn ouders en voor deze pagina had ik een aantal foto’s gescand uit de periode dat mijn vader bij een boer werkte. En ik krijg zulke leuke herinneringen van mensen die mijn ouders gekend hebben.
De foto’s geven duidelijk een tijdsbeeld van hoe het in die tijd ging. Melken met de hand, met een schouw met melkbussen naar de koeien varen, hooibouwen, werken met paarden, maaien met een zeis. Mijn vader ging in die tijd al had ie heel de dag gehooibouwd bij de boer ook nog ’s avonds kanten maaien om wat extra’s bij te verdienen. Op de fiets met zijn melkkannetje aan het stoel, klompen aan naar zijn werk.


Dat konden ze goed gebruiken want dit werk werd echt niet goed betaald en met 5 kinderen is dan iedere cent welkom. Met terugwerkende kracht heb ik daar nog respect voor.
Volgens mijn belevenis had mijn vader het ook goed naar zijn zin met dit werk, altijd buiten bezig zijn, heb hem eigenlijk nooit chagrijnig meegemaakt. Denk dat de overstap die hij maakte later naar een meelmaalderij altijd binnen werken, hem best in het begin zwaar gevallen is. Al kreeg hij toen wel meer geld en daarvoor hoefde hij ook veel korter te werken en het weekend vrij.
Wij hadden niet veel geld thuis, het was altijd puzzelen voor mijn moeder om rond te komen, dat weet ik nog wel. Op zaterdag at mijn vader graag een visje. Dan gingen we voor 1 gulden vis kopen bij de visboer. En herinner me wel dat soms het geld echt uit laatjes of waar dan ook bijna letterlijk bij elkaar geschraapt moest worden om aan die ene gulden te komen. Zaterdagavond kreeg hij dan weer zijn nieuwe loonzakje.
Maar ondanks dat had ik echt een fantastische jeugd. Hoe mijn moeder het deed kan ik ook met respect aan terugdenken (heb het haar ook gelukkig regelmatig gezegd). We konden altijd overal aan deelnemen zoals kinderfeestjes houden maar ook er naar toe gaan kwam er toch altijd weer een cadeautje. Weet wel dat de toffees om te trakteren uitgeteld werden bij de snoepwinkel om niet te veel te hoeven kopen.
En mijn ouders waren enorm gastvrij, ons huis was altijd een zoete inval van vrienden en vriendinnen. Spelletjes doen met elkaar op vrijdagavond dan zat de hele kamer vol en verhuisden mijn ouders naar de “voorkamer” die we nog hadden. We hadden ook een grote werf om ons huis waar we konden spelen. Tenten bouwen, buiten picknicken, proef nog de boterhammen met pindakaas die we dan meekregen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ben er van overtuigd dat een goede jeugd ook belangrijk is voor je verdere leven hoe je daar instaat.
Bij deze dus een kijkje in hoe het er aan toe ging bij de boeren in de 50er en 60er jaren….

11 gedachten over “Toen was geluk……..

  1. Zelf heb ik heel weinig herinneringen aan school, vond er echt niks aan, alles erbuiten was veel leuker. We wooonden in de binnenstad van Amsterdam maar waren elke weekend en 6 weken zomervakantie op de boot, daar weet ik nog alles van en gelukkig ook veel foto’s van

    1. Dat is ook een luxe toch om vakantie zo te houden. Ben in mijn jeugd nooit op vakantie geweest maar ook eigenlijk niet gemist. We waren altijd bezig thuis en met elkaar. Heb best nog veel goede herinneringen aan school.

  2. Een gevoel van heimwee bijna overkomt me als ik mijn ouders en grootouders op foto’s van toen bekijk. Die foto’s van mijn ouders toen ze kind waren bevestigen de verhalen die ik niet vergeten kan. Ook met mijn Over-groot-moeder kon ik lekker praten! En lachen! En kwamen dan mijn ouders me ophalen, kreeg ik zo’n dikke knipoog! Dit betekende uiteraard dat hetgeen wij besproken hadden, daar het beste kon blijven.
    En ik was het eerste achterkleinkind van Oma, en ook niet de laatste.

  3. Er zijn maar een paar raakpunten voor mij maar ja, ik was dan ook een stadskind. Het harde werken en weinig geld herken ik, maar dan houd ghet wel op. Geen zoete inval, en er kon (te) weinig voor de kinderen. En wat buiten spelen betreft is het natuurlijk geen vergelijking de stad of het platteland.

    1. Dat is inderdaad denk ik niet te vergelijken. Wij hadden zoveel ruimte om buiten te zijn en te spelen met elkaar. Veel kinderen in de buurt… ja ik mag niet klagen over mijn jeugd. En in die tijd waren er maar enkele kinderen die het financieel veel beter hadden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s