Klemvast….

Tijdens de renovatie kregen we voor en achter nieuwe deuren. De man die ze op kwam nemen deed dat met een ingenieus apparaat zodat de deuren volgens mij op de mm gemaakt werden voor ieder huis.
Nu is het natuurlijk heerlijk om een goed passende deur te hebben. De vorige deur begon al te rammelen als de buren de buitendeur dichtdeden. Hoe dat werkte weet ik niet maar het was wel zo.
Afijn nu heb ik een heel passende deur die zo klemvast zit dat ik zo nu en dan bang ben dat ik de ruit er uit druk als ik hem open moet doen.
Als er bij mij een inbreker zou komen en ik zou vergeten zijn de deur op slot te doen (dat is me wel eens overkomen) zou dat niet opgemerkt worden zo vast zit ie.
Kan hem denk ik wel een beetje bij laten werken maar ja dan gaat ie misschien in het voorjaar weer rammelen want natuurlijk komt het door het vochtige weer waardoor hij een klein beetje uitgezet zal zijn. Ik probeer het maar voorzichtig aan te doen voorlopig.
Vandaag mijn verfwerkzaamheden voortgezet, de tafel voor de tweede keer en ook de leuningen van 3 van de 4 eettafelstoelen geverfd want een gebruik ik als bureaustoel. Die komt later aan bod. Voor de tafel heb ik verf op waterbasis en ik ga een beetje om denk ik. Had altijd liever op terpentinebasis maar ik begin er aan te wennen. Het werkt wel snel, je materiaal is makkelijker schoon te maken. Ook mijn handen, gewoon ff wassen toch wel voordelen en het is veel sneller droog. De stoelen hebben nog wel verf op terpentine basis en die pikkelen nog steeds (dat merkte ik daar ze natuurlijk per ongeluk aan te raken, oen die ik ben).


Nou ja morgen zullen ze wel droog zijn. Dan de tafel nog een laagje hard wordende transparante lak er over aanbrengen en dan maar hopen dat hij er voorlopig weer tegen kan.
Vanmiddag heerlijk gaan wandelen in de Heemtuin, klein thermoskannetje thee mee, was er helemaal alleen en kon mijn gang gaan om op mijn gemakkie wat te fotograferen.
Mooi die monnikskappen judaspenning (die mijn moeder altijd zilvergeld noemde) maar ook nog wel paddo’s . Sommige al weer aan het vergaan maar ook nieuwe die uit de boomstammen komen piepen. Ik blijft het een mooi gezicht vinden.
Tussendoor een bakje thee en een appeltje… valt met wel een beetje tegen, best wel koud is het al maar dat mag het is eind november…..

Nog ff dan……

Ja ik kon het toch niet laten. Het is gewoon zo leuk om even in het verleden te duiken.
Ik wist dat ik ooit in mijn dagboek foto’s plakte die in het gemeentekrantje stonden met daarbij een verhaaltje over de foto’s.
Vandaag even de dagboeken er bij gepakt en inderdaad hoor, ik vond echt een heleboel foto’s en die ben ik in gaan scannen. Zo leuk om die ook te delen.
Maar ik vond nog meer artikelen over de komst van een nieuwe burgemeester. Het feit dat in Ouderkerk de half miljoenste telefoonaansluiting kwam in regio Rotterdam. Rotterdam was destijds de eerste regio waar zoveel telefoonaansluitingen waren. Een hele bladzijde in de streekkrant was er aan gewijd. De directeur van de PTT Ir. van der Willigenburg was naar een kleuterschool gekomen om het officieel bekend te maken.
En natuurlijk automatisch las ik ook sommige stukjes in mijn dagboek.
Zo vond ik nog wel een hilarisch verhaaltje. Mijn ex die trouwens Hans heet en ik waren net getrouwd en moesten nog een fiets naar vrienden brengen in een ander dorp. Wij samen op die fiets in het donker over een smal boerenweggetje. Net de sloten mis konden houden. De fiets afgeleverd maar ze lagen al op bed dus gingen we nog even naar de ouders van Hans die daar ook woonden.
En hoe het kwam zo las ik weet je soms niet maar op de vraag “hoe komen jullie hier zo laat” begonnen we allebei een verhaal te vertellen dat we via de Provinciale weg waren komen lopen en via de dijk weer terug wilden gaan. We vertelden het zo serieus en zijn ouders vonden het zo stoer dat we niet meer durfden vertellen dat het niet waar was. Op de terugweg zijn we wel via de dijk naar huis terug gaan lopen, zo’n 5 km is dat.
Onderweg hadden we zo’n verschrikkelijke lol en bij ieder huis hadden we wel een opmerking. Op een gegeven moment kwamen we langs een bedrijf waar ze sanitair verkochten.

Buiten stond een hele rij met wc potten en ik zei tegen Hans, laten we hier gaan wonen en als dan alle potten vol zijn gaan we weer verhuizen. We lagen helemaal in een deuk toen we om een uur of half 2 eindelijk thuis waren. Het gekke is dat ik omdat de laatste jaren van mijn huwelijk wel echte rotjaren waren ik soms wel eens vergeet dat we natuurlijk ook mooie tijden hebben meegemaakt en dit verhaal illustreert dat ook wel weer. Vond het wel leuk om dat weer eens te lezen.
Ach ja wat moet je anders doen op zo’n regenachtige dag. Vanmorgen wel mijn keukentafel geverfd, morgen nog een keer. Ook nog wel een rondje gefietst toen het even zo goed als droog was. En zo vermaak ik me wel prima zo.

Het verleden herleeft….

Het zal de leeftijd zijn, de tijd van het jaar maar ik vind het zo leuk als ik foto’s van vroeger van mijn geboortedorp tegen kom en deze week werd ik echt getrakteerd.
Een B.()-er oftewel een bekende Ouderkerker was overleden. Hij had samen met zijn broer destijds een winkel in het dorp. De een deed in fietsen en de andere in elektrische apparaten.
Daarnaast zaten ze ook in de winkeliersvereniging, hij was bij de brandweer en nog meer van dat soort dingen. Ze waren bijzonder betrokken bij het dorp.
Op het gemeentehuis werkte ik ook jaren samen met een van de dochters.
EN hij maakte van veel gebeurtenissen ook foto’s of eigenlijk dia’s maar na zijn overlijden bleek dat hij al die dia’s had laten digitaliseren.
Ruim 300 dia’s.
Zijn zoon plaatste een aantal van die foto’s op een FB pagina en daar kreeg hij zoveel positieve en leuke reacties op. Mooie verhalen kwamen los, steeds meer mensen werden volger van deze pagina en volgens mij doken ook een aantal in de oude schoenendozen met foto’s dat resulteerde in het feit dat ook deze mensen foto’s gingen plaatsen.
Ik vind het echt ontzettend leuk.

De zoon met de 300 gescande dia’s wilde wel de mensen die geïnteresseerd waren de foto’s toesturen en ik stuurde hem ook een mailtje. Via We Transfer kreeg ik ze binnen. Kwam zoveel bekenden van vroeger tegen. Soms diep nadenken hoe heette die ook al weer.
Inmiddels heeft hij de foto’s al weer aan 100 mensen verstuurd, super dat hij dat allemaal wil doen. Zag ook de gymnastiekvereniging met de meiden in de witte jurkjes paraderen, jammer genoeg was het niet mijn groep die op de foto stond maar herinnerde het me nog precies dat we dan met elkaar op het voetbalveld een uitvoering gaven. Braderieën waar we later zelf ook nog op gestaan hebben met onze winkel.
Of een van de burgemeesters die om half 9 met zijn horloge in zijn handen in het kantoor zat om te kijken wie er te laat was. Juffrouw (was nog niet getrouwd) M we beginnen hier om half 9. Ik weet nog dat ik bij de gemeente ging werken als eerste vrouwelijke ambtenaar op het secretarie (speciaal in de raadsvergadering was er over gesproken of dat wel kon een vrouw werken met allemaal mannen maar ik had daar een gouden tijd). De eerste keer dat ik daar ging werken ging ik 10 minuten te vroeg. De gemeentebode liet me binnen maar voordat de eerstvolgende binnenkwam was het zeker 10 over half 9 en zo druppelden ze binnen tot 9 uur aan toe. Op den duur pas je je dan ook aan natuurlijk vandaar dat die burgemeester daar ging zitten. (Niet dat het hielp hoor).

Foto’s met verhalen van mensen er bij. Foto’s van de kerk waar wij naar toe gingen maar nu van de binnenkant. Ik speelde er ook vaak omdat ik bevriend was met de dochter van de koster. Domineetje op de preekstoel, stiekem bij het orgel naar boven gaan kijken dat niet mocht of verstoppertje tussen de kerkbanken. En telde iedere week wel een keer alle glas-in-lood ramen tijdens de preek. Volgens mij komt daar mijn teltik vandaan. De kerk is inmiddels een woonhuis geworden al heel lang, vind het nog wel steeds jammer dat ze de torenspits weggehaald hebben alsof ie geamputeerd is.
Zelf ben ik ook mijn dagboek ingedoken want er was destijds een blaadje dat uitgegeven werd door de Winkeliersvereniging waarin iedere maand een oude foto werd geplaatst met een beschrijving er bij.
Ik wist dat ik die destijds uitgeknipt had en in mijn dagboek geplakt. Blijkbaar vond ik het toen ook al leuk die dingen.

Ben nu bezig die foto’s te fotograferen en dan ook op de site te plaatsen. Daarnaast had ik ook nog een aantal oude krantenartikelen over zaken die in de gemeente gebeurden.
Doordat ik op het gemeentehuis werkte zat ik dicht bij het vuur ook zal ik maar zeggen.
Kwam ook nog bonnen tegen van de oliecrisis. Die bonnen gaven wij toen als gemeente uit.
Er zit nog een ontheffing bij van mijn ex omdat hij destijds op een taxi werkte.
Leuk ook om dat weer even terug te zien allemaal, kortom ik geniet er van die oude beelden en verhalen weer eens te horen en te zien.


De loden leeuw……

Reclame op tv ja het in onvermijdelijk en meestal gaat het ongemerkt aan me voorbij of ik doe even wat anders. Je went er ook aan tussen de programma´s door vind ik het nog wel te verteren. En sommige reclames zijn ook wel mooi of leuk.
Maar door de reclames die in een programma komen kijk ik zelden of kan eigenlijk wel zeggen nooit naar commerciële zenders. Vind het zo irritant dan zit je net te luisteren of te kijken en hup reclame. Sommige programma’s die zonder reclame misschien een uur duren nemen dan minimaal anderhalf uur in beslag. Geloof ook dat ik daar ook niets mis.
Nu wordt er door het programma Radar ieder jaar de Loden Leeuw uitgereikt voor de meest irritante opnames en ik wist meteen al welke reclame dat voor mij zou moeten zijn.
En gelukkig ik sta er niet alleen in want deze reclame is ook genomineerd.
Het is de reclame voor een of andere matras Decupre waar twee vrouwen met elkaar daar over zitten te praten. Die reclame begon kan ik me nog goed herinneren tijdens de eerste coronagolf.
Die zogenaamde dame van dat bedrijf vertelde ook dat hun matrassen werden gebruikt in ziekenhuis en op de I.C.’s. Zo gemaakt en onecht ook.
Ik vond dat meteen zo een soort misbruik maken van het feit dat op dat moment de I.C.’s overbelast waren en dan dat benoemen.

Van meet af aan vond ik het een walgelijke reclame en al heel wat keren als ik die zeurstem begin te horen en ik zit niet echt te kijken vlieg ik naar mijn afstandsbeding om hem meteen over te zetten want hij duurt nog lang ook. Wil er niets van horen. Met veel plezier heb ik dan ook net gestemd voor deze reclame en hoop dat ze de Loden Leeuw krijgen voor de meest irritante reclame en hoop dat veel mensen er net zo als ik over denken en deze reclame van de buis zal verdwijnen…… STEMMEN maar…….. 😉 😉

De leukste klus….

Je hebt klussen en klussen. Ik klus nou eenmaal graag maar heb ook wel zo mijn voorkeuren en met kop en schouders steekt daar toch wel het behangen bovenuit.
Dat vind ik gewoon zo leuk om te doen vandaar dat ik toen mijn zus vroeg of ik haar gang wilde behangen niet lang hoefde na te denken om ja te zeggen.
In de loop der jaren heb ik al bij zoveel mensen behangen. Mijn zwager had zich wel zorgen gemaakt en gevraagd “heeft ze dat wel eens meer gedaan?”. Zo grappig.
En vanmorgen ging ik naar haar toe. Ze heeft heel haar benedenverdieping laten schilderen, ziet er mooi uit en de gang krijgt een nieuw behangetje. De buurman heeft voor hen een prachtige garderobekast getimmerd en een omlijsting voor de verwarming. Echt super mooi gedaan, handig hoor zo’n buurman.
Gewapend met mijn persoonlijke materialen om te behangen ging ik op weg vanmorgen.
Een loodlijntje, twee hele dunne theedoeken nog van mijn schoonmoeder, een spijkertje om het loodlijntje aan op te hangen, een schaar, een scherp mesje, een kwast om in te smeren en veel zin.
Dit om te voorkomen dat bij mensen waar ik wel eens ga behangen eerst het hele huis op de kop moeten zetten om iets te voorschijn te toveren voordat ik kan gaan beginnen. ( ik spreek uit ervaring)
Zo’n gang is niet zo’n moeilijke klus, gewoon een rechte muur, een stopcontact maar er in, wel leuk dat het een mooi patroon is dat vind ik altijd leuker dan een behangetje zonder patroon en twee banen aan de andere kant.
Als ik uit wil gaan loden zie ik de potloodstreepjes van de vorige keer er nog op staan, dat is makkelijk dus, toen heb ik daar ook al behangen.
Mijn zus wil wel helpen met insmeren en zo maar ik doe het liever alleen, nog liever dat er niemand thuis is haha.
Aan de andere kant was het ook wel gezellig zo natuurlijk dat zij ook thuis waren. Ik doe het op mijn gemak, we eten nog even tussendoor en net na de middag is de klus geklaard. Alles zit er netjes, strak en mooi op patroon op de muur en nou maar hopen dat het allemaal blijft zitten ;).

Een mooi opwarmertje voor het kleine kamertje van me waar ik lekkage heb gehad en ook opnieuw wil gaan behangen. Heb van iemand een hele tas met restanten behang gekregen die qua kleur goed bij elkaar passen en wil daar graag iets leuks en beetje kunstzinnigs van maken. Lijkt me leuk om te doen en heb er heel de winter de tijd voor want in dat kamertje zitten twee hele grote boekenkasten die leeg en er uit moeten……. een uitdaging en een mooie klus voor de komende wintermaanden.

Mixed weekend…..

Het weekend zit er bijna weer op, een gemixt weekend was het wel een beetje. Sinterklaas kwam aan gisteren aan en daar heb ik eigenlijk ook zo van genoten. Maar gisteren was ook de ik weet nooit hoe ik noemen wil de geboortedag of sterfdag van mijn derde dochter Hanna al weer 35 jaar geleden. Toen ze geboren werd leefde ze niet meer en dat wist ik al voor de bevalling. Een heel traumatische bevalling ook wel waarbij mijn ex weggestuurd werd waarna ze me halverwege weggespoten hebben omdat ze gedraaid was en eerst een armpje geboren werd. Bizar….. moet er maar niet te veel meer aan denken, weet er ook niet heel veel meer van hoe dat toen ging omdat ik buiten bewustzijn was.
Zowel bij mijn eerste doodgeboren dochtertje Sanne als bij Hanna weer mocht ik niet mee (Goddank is dat allemaal nu veranderd voor ouders die dit nu overkomt) naar de begrafenis en ik Hanna nog half bewusteloos heel even heb gezien in de armen van een verpleegkundige omdat ik er op stond dat ik haar wilde zien. Onze eerste dochter Sanne heb ik helemaal niet mogen zien.
We hebben ze ook pas jaren later namen gegeven omdat ze dat ons ook destijds nooit gevraagd hebben of we dat wel zouden willen.
Afijn alles ging toen gewoon nog zo anders en daar zal ik gewoon mee moeten dealen al blijft dat altijd het meest moeilijke van alles, gewoon niet goed afscheid hebben kunnen nemen.
Na mijn scheiding vond ik het nog moeilijker omdat je dan ook niemand heb waar je dit mee gedeeld heb om mee te praten.
Ik heb toen twee mooie kaarten met vlinders gekocht, twee fotolijstjes en heb achterop de kaarten een soort brief aan hen geschreven waarin ik vertelde dat ze zo welkom zouden zijn geweest. En ieder jaar op hun geboorte/sterfdag brand ik een kaarsje voor ze bij die kaarten.
Gisterenavond dus ook, had een groot waxinelichtje genomen en het leek wel of ie niet uit wilde gaan.

Ging voor het eerst sinds lange tijden weer heel laat naar bed, zo kwart over 2, dat gebeurt de laatste tijd zelden meer en nog steeds brandde dat lichtje daar. Alsof het nooit meer uit wilde gaan. Vandaag weer een mooie dag, vanmorgen heel lang weer met Wim zitten praten, daarna toch nog even een rondje gaan fietsen, zag dat het na zo’n 1 1/2 uur veel regen op gaven. Er stond best een harde wind maar toch wel even lekker, best een flinke ronde gefietst en buienradar klopte eens een keer want ik had inderdaad 1 1/2 gefietst en de laatste meters voelde ik de eerste druppels vallen.
Vanmiddag was het mooi weer om eindelijk eens van onze geplukte sleedoornbessen of eigenlijk zijn het meer kleine kersen want ze hebben een kersenpit zeg maar jam te gaan maken.
Ze hebben in de vriezer gezeten en gisteren had ik ze in het water gezet, ze moesten een nachtje weken.
Alle potjes even uitgekookt, klaargezet, de sleedoorns schoongemaakt, zaten nog wat blaadjes tussen, een appel geschild die er bij moest en opgezet. Gaat best snel hoor, laten koken, daarna zeven vellen en pitten er uit en opnieuw koken met geleisuiker en daarna vullen en af laten koelen. Best leuk om te doen eigenlijk. Had veel meer dan ik verwacht had, 10 kleine potjes en 3 grotere potten jam. Nu ben ik helemaal niet zo’n jam eter maar door de yoghurt is het ook lekker en het schijnt heel gezond te zijn. Samen met Wim ben ik ze wezen plukken een tijdje geleden, zo leuk om te doen en ik breng of stuur hem er ook een paar want het was zijn idee om dat te doen..

Tijdens het koken lekker kerstmuziek opgezet, dat vond ik echt zo bij dit weer passen, kaarsjes aan gestoken, lichtjes aan in huis. Helaas mijn open haard kreeg ik niet aan (geen idee heb het eerder gehad dat er een lamp kapot was het is een nepperd maar wel gezellig met dit weer vind ik) .
Na de afwas vond ik wel een Netflixje verdiend te hebben en ik koos een ja hoor zat toch in die sferen een kerstfilm, heerlijk ontspannend met een dekentje op de bank en wonder boven wonder viel ik nog niet in slaap ook, zo leuk was ie film dan ook weer.
Afijn een heel gemixt maar ook best mooi weekend zo……….


Zelfs Sinterklaas is fake news…

Ja als oma “moet” ik ook naar het Sinterklaasjournaal kijken natuurlijk om te weten wat er nu weer speelt bij die Sinterklaas en zijn Pieten om mee te kunnen praten.
Geen straf hoor, ging er vanmiddag om 12 uur even lekker voor zitten.
Ach ja veel is er niet veranderd behalve dan dat er dit keer geen massa’s kinderen aan de kade stonden om Sinterklaas te verwelkomen.
Natuurlijk zat ook Yenthe voor de buis te kijken en ik kreeg foto’s dat ze als mini pietje gekleed was en helemaal stond te stralen. Hoe leuk is dat toch.
De boot komt aan en Peter appt me “het is Harderwijk, ik zag een bordje staan” en ja even later zie ik Sinterklaas langs een bordje visafslag rijden dus dan kan wel kloppen.
Aan de andere kant zag ik meteen waar Sinterklaas en Pieten verblijven en dat is echt geen 10 minuten op zijn paard daar naar toe rijden want ik herkende paleis Soestdijk.
Nou moet ik natuurlijk ook weer niet te rationeel denken want Sinterklaas kan immers alles, ook op een avond tijd alle kinderen bezoeken en cadeautjes brengen.
Dat stukje van Harderwijk naar Baarn moest dus voor hem een peulenschil zijn.
Ik kan het niet laten om naar Peter te appen “Zelfs Sinterklaas doet al aan Fakenews” Een appje met allemaal lachende smileys komen terug.

Oude tijden herleefden. Zag mezelf weer zitten kijkend naar het bordes van paleis Soestdijk waar op Koninginnedag het defilé werd gehouden.
Vooral in tijden dat de prinsjes en prinsesjes klein waren vond ik het altijd een mooi gezicht om te kijken.
Vandaag werden weer dezelfde dingen nu aan Sinterklaas aangeboden. Een krentenwegge, kaas, Haagse hopjes, Bosse bol, Paling, Goudse stroopwafels, tulpen uit Amsterdam en noem maar op.
Ik vind echt dat ze het wel superleuk opgelost hebben hoor dit jaar. En ik miste ook niet die protesten en alle commotie om het Sinterklaasfeest van de laatste jaren, met de rellen en actiegroepen. Zou bijna zeggen houden zo die landelijke intocht en gewoon wel in de dorpen en steden door gaan er mee. Maar aan de andere kant het hoort er natuurlijk ook wel bij.
De roetpieten kan ik goed mee leven hoor vind het eigenlijk wel een mooi compromis tussen niet schminken en helemaal zwart. En voor kinderen maakt het ook helemaal niets uit en daar is dit feest tenslotte toch voor bedoeld en niet voor twee kampen die hun hakken in het zand zetten.
Ik miste wel het handje pepernoten dat ik ieder jaar kreeg van een van de zwarte pieten op ons dorp. Heb altijd het principe dat ik voordat Sinterklaas in het land komt in geen peper of kruidnootje eet. (beter ook voor me) Ben er zoveel jaren geweest om Sinterklaas te verwelkomen als fotograaf van de krant en een van zijn eerste woorden waren altijd “bent u er ook weer mevrouw Anneke”.

De gespannen, lachende, vrolijke kinderkopjes fotograferen aan de Lekkade…… ik mis het wel hoor, mezelf maar getrakteerd op een handje pepernoten vanmiddag en nu vanavond maar mijn schoentje neerzetten, je weet het maar nooit he……. wonderen bestaan nog steeds.

Emo tv scoort……

Momenteel wordt je overspoeld met programma’s over verzorgingstehuizen, ziekenhuizen en andere instellingen. Blijkbaar scoort het om dat soort dingen in beeld te brengen. Emo tv schijnt het wel goed te doen overal.
Een tijdje geleden waren er tig programma’s waar mensen in voor kwamen met het syndroom van Down. En hoewel ik zelf een dochtertje met het syndroom van Down heb gehad en ik het meer dan goed vindt dat ook deze mensen zo nu en dan in beeld komen vond ik op een gegeven moment die overkill van programma’s gewoon vervelend en haakte ik af.
Medische programma’s over het werken van je hersens, je hart, je longen, weet ik veel allemaal want zodra ik zo’n programma aan zie komen zap ik over naar een andere zender.
Ik hoef zo nodig niet te weten hoe het er allemaal van binnen uit ziet.
Je kan nu al nergens komen of het gaat over Corona, ik snap het best wel hoor maar op een gegeven moment denk ik wel eens zijn er geen andere onderwerpen meer om over te praten.
Gelukkig was het vanmorgen anders. Mijn zus en ik gingen op visite bij mijn broer en schoonzusje om haar verjaardag te vieren. Nou ja echt vieren zat er dit jaar natuurlijk ook niet in, wij waren er samen en verder niemand. Dat mag 2 personen.
Gezellig zitten kletsen over van alles, was gewoon ouderwets leuk en ook zitten lachen. Weer eens heerlijk ontspannen dat heeft een mens ook wel nodig op zijn tijd.
Wat dat betreft ben ik blij dat ik tegenwoordig Netflix heb als ik dan even tv wil kijken kan ik gewoon een leuke film opzetten.

Ik die vroeger echt nooit films keek ben nu redelijk verslaafd aan het worden.
Er komen nu ook een serie van die kerstfilms langs, lekker softie en het loopt altijd goed af.
Ook eigenlijk werken op mijn emo, ik beken het soms zitten echt de tranen in mijn ogen. Zondag weer the Crown……. ik kijk er gewoon naar uit zo’n mooie serie.
Waarmee ik mezelf weer tegenspreek of juist niet. Emo tv scoort of het nu een programma is of een film op Netflix.

Vallende blaadjes en een goed gesprek

Vanmorgen had ik afgesproken om bij Peter wat bladeren op te gaan ruimen. Maar het regende en uitgesteld naar de middag, toen scheen het zonnetje weer.
Hij woont in een straat waar heel veel grote bomen staan, heeft zelf een grote tuin en zijn buren ook met bomen.
Dus om deze tijd is het vallende blaadjes en ik vind niks leukers (nou ja bijna) dan om die op te vegen en op te ruimen. Niet alles hebben we afgesproken want er scharrelt een egeltje daar in de tuin vandaar dat we die bladerenhoop laten liggen daar. Maar van de voorkant en zijkant was er genoeg te doen.
Binnen een uur had ik de container die leeg was helemaal volgestampt met bladeren.
Tijd voor teatime, Chantal werkte thuis maar mag ook natuurlijk wel een theepauze nemen.
We zitten gezellig te kletsen.
Ik ga verder nog in de achtertuin een aantal vuilniszakken volproppen. Het is wel een beetje ironisch. Verspreid over het dorp waar hij woont staan overal grote korven waar je de bladeren in kan gooien maar in de buurt van deze straat waar denk ik de meeste en grootste bomen staan niet een. Al een paar keer hebben bewoners het aangegeven bij de gemeente maar ja ambtelijke molens lijken niet zo snel te draaien blijkbaar.
Nou ja de vuilniszakken met bladeren kan hij even in zijn auto gooien en bij een van de korven leeg schudden dan zijn ze ook weg. Denk in oplossingen zei ik tegen hem, niet in wat niet kan.
Voor ik naar huis ga vraagt Chantal of ik nog een bakje thee wil en dat doe ik.
Opeens hebben we een goed gesprek over opvoeding en vertellen we elkaar als moeders haha onder elkaar hoe we dingen doen en deden. En over hoe Peter was toen ie klein was en ze zelf was.  Over het middag slapen, ze slaapt soms ’s middags wel 2 uur nog (ze heeft ook nog iets van mij geërfd blijkbaar haha) maar dan wordt het nu ’s avonds te laat dat ze naar bed gaat omdat ze nog geen slaap heeft. Dat is altijd even een dingetje weet ik nog wel ook. Dan zijn ze het een tijdje aan de einde van de middag zat maar dan liggen ze wel op tijd op bed ’s avonds en dat is ook wel lekker.
Afijn zo hebben we samen een goed gesprek, Yenthe is deze dag op de opvang en dat is best wel eens leuk. Met kind en man er bij komt dat er meestal niet zo van.

Kreeg ook nog tijdens het werken in de tuin een appje van mijn kapster. Een maandje geleden had ik een dikke buik fotosessie gedaan met haar en haar man waar ze zo blij mee was. Maandag kwam ik haar tegen op het winkelcentrum en vertelde ze dat ze nog een week te gaan had en nu kreeg ik twee fotootjes toegestuurd dat haar dochtertje geboren is. Wat superleuk dat ze dat meteen naar me appt. De naam stond er nog niet bij maar dat komt vast nog wel. Fijn dat dit zo te zien ook allemaal weer goed is gegaan. Een mooie dag…..

Sinterklaas….

Ja het Sinterklaasfeest komt ook weer in het zicht en helaas en zo jammer kan het niet zo gevierd worden als de andere jaren.
Maar toch hebben we besloten het in tweeën te vieren want ja Yenthe komt nu echt op een leeftijd dat ze het heel leuk gaat vinden.
Ik kreeg een verlanglijstje en wat zag ik daar op staan een fiets. (niet dat ze dat voor Sinterklaas hadden verwacht maar ik zet ook altijd dingen voor onszelf er al bij en we dachten er over om hem voor haar verjaardag te geven, zei Chantal)
Nou vind ik een fiets geen Sinterklaascadeautje hoor, hou me te goede maar het leek me zo leuk om als fietsende oma haar eerste echte fietsje te geven en in januari is ze ook weer jarig met Kerstmis geef ik ook altijd wat en dacht als ik dat allemaal nou eens bij elkaar gooi dan geef ik haar haar eerste echte fietsje. Zo’n stoere meidenfiets.
Ze hadden wel ergens online iets opgezocht maar ik ben naar mijn eigen fietsenmaker gegaan en die kon hem voor hetzelfde geld leveren. Dan heb je ook de service dicht bij huis. Bovendien zei hij ik bestel twee maten dan kan ze passen wat goed voor haar is. Dat is toch super.
Een foto gemaakt en meteen even bij Peter langs gegaan, ze waren alle drie thuis. Ja zei ik, ik wil wat vragen maar dat mag Yenthe niet horen dus in het Engels gaan praten. Ze zat zo raar te kijken zo van wat praat oma nu toch raar haha.
Ze vonden het super leuk hoor en Yenthe was helemaal verdiept in het Sinterklaasjournaal, ze was helemaal in trance. Kijk oma Sinterklaas zei ze alsof dat alles zei haha zo grappig.
Daarna moest ik nog even wat komen kopen in haar winkeltje en toen ik wegging zei ze, je bonnetje nog en ik kreeg een denkbeeldig bonnetje in mijn handen gestopt. Wat zijn ze toch leuk en fantasierijk op deze leeftijd echt schattig.
Vanmiddag het fietsje gaan bestellen, hij komt pas 2 weken na haar verjaardag maar dat ik ook wel leuk dan ga je weer een beetje naar het betere weer toe.
Met Sinterklaas en verjaardag krijgt ze toch al genoeg en van prijzen heeft ze nog geen benul dus als ik iets kleins er in stopt in de zak heeft zij dat zeker nog niet in de gaten.
Weet nog dat Peter zijn eerste echte fietsje (wel tweedehands hoor maar prima fietsje) kreeg toen hij net zo oud was als Yenthe nu is. Hij had al een tractor gehad waar hij al veel op fietste dus hij stapte op, kon net bij het zadel, dat nog wat heen en weer te wiebelen omdat ie er amper nog bij kon maar dat was echt zo over en fietste meteen heen en weer het pad in de tuin op en neer.

Zag het gewoon nog voor me, in zijn zwembroekje en ging even de foto’s opzoeken en het klopte precies hoor. Toen hij drie was wilde hij zonder wieltjes en dan ging ik vaak met hem oefenen zondagochtend samen op een breed stil fietspad zo leuk. Ging nog niet zo makkelijk, hij vond het toch nog wel een beetje eng en ging dan heel langzaam, ja dan val je veel eerder om natuurlijk. Vertelde vanmorgen nog tegen Peter dat ik fietsend en wel hem met zijn fiets en al optilde en zei, en nu doorfietsen anders doe ik je wieltjes er weer aan. (Ja ik was nooit zo heel tuttig hoor haha) En toen wilde hij wel en was hij er ook wel doorheen. Wat een leuke herinneringen toch. Ja wij fietsten natuurlijk altijd naar en van school toe.
Ach ja heb maar een kleinkind, geef dit jaar ook heel weinig geld uit, geen vakantie, maanden geen horeca, minder winkelen, nu weer minder reizen.. vind het gewoon leuk en ben zo benieuwd om dat koppie te zien als ze hem krijgt…….. dat is toch onbetaalbaar