Weduwe of gescheiden vrouw

Ja zit weer in de opruimmodus en wil echt mijn digi bestanden ook eens opruimen en veel wegdoen en vond daar nog dit blogje dat ik ooit schreef maar nog nooit gepubliceerd had.
Vorige week was mijn trouwdag, toch altijd zo’n gekke dag nog steeds voor en rond deze tijd ben ik al weer 13 jaar gescheiden vandaag dat ie wel kon vond ik vandaag……

Ja natuurlijk is het een groot verschil tussen iemand die gescheiden is en iemand die weduwe is geworden. Alleen het resultaat is hetzelfde. Je bent alleen en verdrietig.
Als je gaat scheiden heerst toch zoiets van “eigen schuld dikke bult” zeker als je zelf het initiatief genomen hebt om te gaan scheiden.
Mijn ervaring is dat veel mensen daar toch veel luchtiger over denken alsof dit, zeker als je lang getrouwd bent geweest, niet een bijzonder pijnlijke beslissing is die je echt niet op een zaterdagavond na twee wijntjes even neemt. En heel veel begrip of meeleven heb ik dan ook niet ondervonden in die tijd.
Eens was ik met twee vriendinnen op vakantie die allebei weduwe waren op relatief jonge leeftijd (zo rond de 50 jaar) hun partners hebben verloren aan kanker allebei.
En veel gesprekken gingen daarover in deze vakantie ook omdat het nog niet zo lang daarvoor gebeurd was. Dus dat begreep ik wel.
Als ik dan ook wel dingen zei werd dat toch wel zo in de trant van “ja daar koos je zelf voor, ons is het overkomen” op geantwoord.
Er wordt altijd gezegd van de doden niets dan goed maar als ik de twee dames hoorde praten over hun overleden echtgenoten zou je ze zo allebei een aureooltje boven hun hoofd houden.
Terwijl ik van de ene vriendin heel goed wist dat het echt niet altijd koek en ei was, dat hij liever in de kroeg dan thuis zat en hij niet ongevoelig was voor andere dames. Waarmee ik niet wil zeggen dat ie vreemd ging maar hij genoot wel van de aandacht en daar was ze niet altijd blij mee en dat is een understatement.
Zeker de eerste moeilijke tijd na mijn scheiding met vervelende sms’jes en dat soort dingen heb ik wel eens gedacht je kan beter iemand aan de dood verliezen dan scheiden.
Dan wordt je door iedereen ondersteunt terwijl ik nu toch wel vaak het gevoel had dat ik het zelf maar uit moest zoeken allemaal en er alleen voor stond.
Dat heb ik ook gedaan, veel hobbels genomen en echt nooit spijt van de beslissing gehad. De beste beslissing die ik ooit in mijn leven heb genomen. Heb het ook gered en dat geldt ook voor die twee dames die inmiddels allebei al weer lang een nieuwe vaste relatie hebben, een zelfs al weer getrouwd is. En gelukkig heb ik inmiddels een prima verstandhouding met mijn ex, eigenlijk veel beter dan toen we getrouwd waren.
Ik denk wel dat ik door mijn scheiding en het proces dat daar aan voorafging weet dat ik nooit meer in zo’n situatie wil komen, dus ook nooit meer samen wil wonen. Daarom denk ik dat misschien mensen die hun partner verloren en een goed huwelijk hadden daar weer eerder aan beginnen. Maar dat is gewoon mijn aanname hoor, veel gescheiden mensen gaan ook weer samenwonen en als dat het voor ze is prima toch.
Alleen zowel bij een partner verliezen door overlijden aan een ziekte als door scheiding heb je een soort rouwproces dat m.i. niet zoveel anders is.

Oké weer een bestandje opgeruimd 😉 😉