Zeven jaar later……

Een paar keer per week belt Peter me altijd even op, meestal als ie in de auto zit en een eind moet rijden en dan zitten we lekker een tijdje te kletsen. En vaak zijn het dan ook nog heel persoonlijke gesprekken.
Zoals deze week toen het ging over zijn zusjes en wat hij er van meegekregen heeft en dat voor hem betekend heeft.
In zijn vriendenkring worden momenteel veel kinderen geboren, dat is logisch omdat ze een beetje allemaal die leeftijd hebben dat ze aan kinderen willen beginnen. En daar kwam hij ook tegen dat het niet altijd goed gaat of er problemen zijn bij zwangerschappen.
Daar zat hij zo over te vertellen en toen zei hij ook. Mam, ik heb het natuurlijk niet meegemaakt met mijn zusjes maar bij jullie was het wel aanwezig. Al op de lagere school hebben jullie me er over verteld, steeds iets meer en er werd nooit verzwegen of zo.
En de zin die hij daarna zei raakte me best diep en vervulde me ook wel met een soort van trots zo van, dan hebben we het toch goed gedaan zoals we het gedaan hebben.
Gewoon zo terloops, bijvoorbeeld herinner ik me nog de eerste keer dat hij vroeg naar de foto van Angela, wat vertellen er over.
Maar hij zei nu “Ik heb het nooit als druk ervaren maar het heeft me toen ik ouder werd wel laten beseffen dat het met zwangerschappen niet standaard allemaal goed gaat en was ik zo dankbaar toen Yenthe geboren werd en alles goed was”.
Moest echt wel even slikken toen hij dat zei.
Vanmorgen zat ik mijn mailbox te kijken en zag ik een reactie van Ellemijn Veldhuijzen van Zanten op een blogje van zeven jaar geleden. Ellemijn Veldhuijzen van Zanten – GewoonAnneke (wordpress.com)
En dit schreef ze.
Lieve Anneke, ruim 7 jaar nadat ik mijn verhaal deed in Recht uit het hart, kom ik jouw blog tegen met al je lieve woorden van herkenning over mijn verhaal en mij. Dit is precies de reden waarom ik graag mee wilde werken aan dit programma. Dankjewel! Een lieve groet, Ellemijn
Dat is toch ontzettend leuk om te lezen na zoveel jaren nog.
Van die mooie momenten die koester is zo van harte………

O ja De enorme sneeuwval die voorspeld was viel mij enigszins tegen al was het wel even wit. Maar had gehoopt op van die mooie grote vlokken die naar beneden dwarrelen, helaas. Ik heb gauw een paar foto’s in de tuin gemaakt want ik ben bang dat het morgen allemaal weer verdwenen is. Het beeld op de foto kochten we al heel veel jaren geleden. Ik zag het staan ergens op een markt en dacht echt dat zijn mijn vier kinderen en die wil ik hebben. Het was best zwaar en mijn exgenoot heeft er een heel eind mee moeten sjouwen. En zo is wat mij betreft de cirkel weer helemaal rond.