Zeven jaar later……

Een paar keer per week belt Peter me altijd even op, meestal als ie in de auto zit en een eind moet rijden en dan zitten we lekker een tijdje te kletsen. En vaak zijn het dan ook nog heel persoonlijke gesprekken.
Zoals deze week toen het ging over zijn zusjes en wat hij er van meegekregen heeft en dat voor hem betekend heeft.
In zijn vriendenkring worden momenteel veel kinderen geboren, dat is logisch omdat ze een beetje allemaal die leeftijd hebben dat ze aan kinderen willen beginnen. En daar kwam hij ook tegen dat het niet altijd goed gaat of er problemen zijn bij zwangerschappen.
Daar zat hij zo over te vertellen en toen zei hij ook. Mam, ik heb het natuurlijk niet meegemaakt met mijn zusjes maar bij jullie was het wel aanwezig. Al op de lagere school hebben jullie me er over verteld, steeds iets meer en er werd nooit verzwegen of zo.
En de zin die hij daarna zei raakte me best diep en vervulde me ook wel met een soort van trots zo van, dan hebben we het toch goed gedaan zoals we het gedaan hebben.
Gewoon zo terloops, bijvoorbeeld herinner ik me nog de eerste keer dat hij vroeg naar de foto van Angela, wat vertellen er over.
Maar hij zei nu “Ik heb het nooit als druk ervaren maar het heeft me toen ik ouder werd wel laten beseffen dat het met zwangerschappen niet standaard allemaal goed gaat en was ik zo dankbaar toen Yenthe geboren werd en alles goed was”.
Moest echt wel even slikken toen hij dat zei.
Vanmorgen zat ik mijn mailbox te kijken en zag ik een reactie van Ellemijn Veldhuijzen van Zanten op een blogje van zeven jaar geleden. Ellemijn Veldhuijzen van Zanten – GewoonAnneke (wordpress.com)
En dit schreef ze.
Lieve Anneke, ruim 7 jaar nadat ik mijn verhaal deed in Recht uit het hart, kom ik jouw blog tegen met al je lieve woorden van herkenning over mijn verhaal en mij. Dit is precies de reden waarom ik graag mee wilde werken aan dit programma. Dankjewel! Een lieve groet, Ellemijn
Dat is toch ontzettend leuk om te lezen na zoveel jaren nog.
Van die mooie momenten die koester is zo van harte………

O ja De enorme sneeuwval die voorspeld was viel mij enigszins tegen al was het wel even wit. Maar had gehoopt op van die mooie grote vlokken die naar beneden dwarrelen, helaas. Ik heb gauw een paar foto’s in de tuin gemaakt want ik ben bang dat het morgen allemaal weer verdwenen is. Het beeld op de foto kochten we al heel veel jaren geleden. Ik zag het staan ergens op een markt en dacht echt dat zijn mijn vier kinderen en die wil ik hebben. Het was best zwaar en mijn exgenoot heeft er een heel eind mee moeten sjouwen. En zo is wat mij betreft de cirkel weer helemaal rond.

16 gedachten over “Zeven jaar later……

  1. Mooi is dat die wederzijdse herkenning. Veel mensen hebben het te moeilijk met “er normaal over praten” tegenover kinderen, eigenlijk net als bij seksuele voorlichting, allebei wordt het onderwerp vaak van een soort taboe voorzien wat gesprekken heel lastig maakt. Fijn dat je zelfs nu nog de bevestiging krijgt dat je het goed hebt gedaan. Dat beeld is wel heel goed gevonden.

    1. Mijn ervaring was al toen we Angela kregen die het syndroom van down had dat hoe eerlijker en opener je over dingen praat en er mee omgaat hoe “makkelijker “dingen zijn. Maar wel fijn dat Peter het zo vertelt en het zo ervaren heeft dat hij er wel van wist maar het geen last voor hem was.

  2. Wat mooi dat je samen met je zoon zulke mooie gesprekken hebt. Dat heb ik ook met mijn dochter. Mijn zoon is geen echte prater, zijn vader ook niet. Maar die mooie momenten met haar koester ik ook.
    Het is gewoon niet zo vanzelfsprekend dat een zwangerschap goed gaat en alles goed is met de baby. Ik had lange geleden eens gelezen dat één op de 8 problemen op kan leveren. Op mijn werk waren er zo’n 25 jaar geleden 8 vrouwen zwanger. Binnen 5 maanden waren er 8 baby’s. Allemaal gezond, ik dacht, gelukkig. Een paar maanden later kreeg mijn baas zijn derde zoontje. Zijn rechterarm was maar half ontwikkeld. Dus toch dacht ik toen… Het kan niet altijd maar goedgaan. En jij weet er helemaal alles van.

    1. Ja ik weet nog dat een leraar op school een kindje had dat maanden met een spreidbroek moest liggen iets met de heupen. Met een paar van de klas gingen we daar op kraamvisite, zo apart maak je nu niet meer mee denk ik. En bij een van mijn banen kreeg een collega ook een doodgeboren kindje. Maar mijn eerste zwangerschap heb ik daar (gelukkig) nooit bij stilgestaan en was het een feestje tot het mis ging. Daarna heb je gewoon nooit meer een ontspannen zwangerschap en dat is best jammer.

  3. Je zoon blijft altijd broer van zijn zusjes. Bijzonder dat hij het nooit als een druk heeft ervaren. Dat kwam omdat jullie er zo open over waren. Dat moet je kunnen, hoor. Zeker een geweldig compliment.
    Wat een lieve reactie van Ellemijn. De foto zet je woorden kracht bij.
    Lieve groet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s