Na regen komt zonneschijn…..

Natuurlijk gaat het niet altijd op maar of je het letterlijk of figuurlijk neemt het klopt wel.
Vandaag was het weer zo’n trieste grijze dag brrr. Heb me maar weer op mijn lakens gestort, iets met elastiek werkte niet vandaar toch maar zelf knoopsgaten maken.
Heb al twee setjes klaar, ondertussen ook nog naar een prachtige film op Netflix zitten kijken over een archeologische opgraving. Een op waarheid berust verhaal, natuurlijk wel wat geromantiseerd maar bij de aftiteling las ik dat inderdaad de bijzondere dingen die opgegraven werden in het Britisch Museum staan. Hij heet The Dig. En natuurlijk moest ik hierbij wel denken aan Wim die dit werk als archeoloog altijd gedaan heeft. Wat een werk zeg. Dit schrijft het NRC er over. Een aanrader om te kijken hoor.
De film The Dig laat goed zien welke heroïsche archeologische arbeid er voor nodig is geweest om Rædwalds tombe bloot te leggen. Het resultaat overtrof alle verwachtingen. Na 1939, het jaar dat ‘Grafheuvel 1’ geopend werd, moest het bestaande beeld van de vroege Engelse geschiedenis compleet op de schop.
Landeigenaar Edith Pretty nam het initiatief om de grafheuvels te gaan onderzoeken. In de film wordt er slechts naar gehint, maar haar motieven waren voor een belangrijk deel van spirituele aard. Ze was in het spiritualisme verzeild geraakt na de dood van haar man. Een vriendin van haar zou boven de grafheuvels zelfs geesten van overleden krijgers hebben gezien. Pretty was ook inhoudelijk geïnteresseerd in archeologie: ze had onder meer een reis naar Egypte gemaakt. De leiding van de opgraving was in handen van boer, autodidact en amateurarcheoloog Basil Brown. Charles Philips van de universiteit van Cambridge nam de leiding van de opgraving over en bracht een team professionele archeologen mee. Brown bleef wel meedoen en was getuige toen archeologe Peggy Piggot op 21 juli het eerste gouden voorwerp uit de grond haalde. Uiteindelijk zou de ‘Sutton Hoo hoard’ uit 263 artefacten bestaan, waarvan de helm waarschijnlijk het bekendste is geworden.
Nog steeds regen en regen, mijn vinger is haast een speldenkussen op zich geworden, werken met een vingerhoed werkt bij mij niet.
Ga even lekker op de bank liggen maar net als ik bijna in slaap valt hoor ik op de telefoon mijn app piepen en aan het appen te horen is het Peter.
Die heeft zo’n aparte manier van appen, die haal ik er meteen uit. Ik kijk wat ie te vertellen heeft en hij vraagt of ik morgen weer op Yenthe wil passen. Yes… zo leuk natuurlijk wil ik dat zeker. Ben meteen klaar wakker en voel me ook een stuk beter met zo’n leuk vooruitzicht.
Als ik naar buiten kijk zie ik dat ook de lucht begint te breken, het massieve grijs veranderd en ik stap naar buiten, het is heerlijk. Inmiddels is het al 4 uur maar het blijft momenteel langer licht, jas aan, fiets naar buiten en wegwezen.

Eerst een km of 10 langs de Lek rijden, een paar boodschappen doen en het is zo ontzettend heerlijk dat ik nog een stuk ga polderen. Er is praktisch geen wind, het water in de sloten is spiegelglad, het wordt langzamerhand donker, hier en daar begint de mist op te komen.
Denk dat de meeste mensen om deze tijd zitten te eten want ik kwam echt bijna niemand tegen op de polderwegen. Die rust echt zo heerlijk is dat, zet mijn fiets een tandje zachter en ga rustig op mijn gemakkie verder. Wil eigenlijk gewoon niet naar binnen. Hier en daar wat foto’s maken en ik zie nog een streepje zonlicht van de zon die onder gaat. Het klopt zowel letterlijk als figuurlijk komt er na regen altijd weer zonneschijn…