Het interview….

Het schrijven van een blog kan soms aparte reacties oproepen. Zoals de keer dat ik gevraagd werd voor een interview in Nestor. Dat was heel erg leuk om te doen, zeker om met die fotograaf op stap te gaan in de polder om de foto´s die er bij kwamen te maken.
Of de keer dat ik gevraagd werd door een dierenarts die voor in de wachtkamer een foto op wilde hangen van een koe die in de sloot zwom. En diezelfde foto werd nogmaals gevraagd voor iemand die een boek over koeien ging schrijven. Hij/zij zou me nog een keer berichten wanneer het boekje uit zou komen. Nooit meer wat van gehoord. Dat vind ik dan wel wat minder, had de foto “gratis” afgestaan met wel die vraag om daar bericht over te krijgen. Dat gold trouwens ook voor die dierenarts die beloofde een foto van de wachtkamer te sturen, die moet ik ook nog steeds krijgen.
Dat is wel jammer maar ja ik ben totaal niet commercieel ingesteld om er wat voor te vragen dan.
Denk altijd maar dat het meer zegt over hen dan over mij met de nonchalance waar ze er mee omgaan.
Pas nog die reacties op een blog van 6 jaar geleden. En nu werd ik gemaild of ik mee wilde werken aan een interview over “geboren zijn met de helm”.
Ooit had ik daar een blogje over geschreven. Met de helm geboren – GewoonAnneke (wordpress.com) als iemand het leuk vindt om te lezen.
Maar goed deze vrouw ging een boek hierover schrijven. Haar overgrootmoeder was ook met de helm geboren en daar had zij heel wat verhalen over gehoord.
Op zich vond ik het wel leuk om te doen maar had wel meteen terug gemaild dat als ze op zoek was naar zweverige toestanden dat ze mij niet moest hebben. Ben wat dat betreft nogal nuchter ingesteld al heb ik best wat dingen bij mezelf ervaren waarvan ik denk “waar komt dat vandaan, hoe weet ik dat” . Maar aan de andere kant hoor ik die dingen ook wel van mensen die niet met de helm geboren zijn. Vandaar mijn nuchterheid hier in.

Afgelopen donderdag belde ze op en we hebben 1 1/2 uur zitten praten aan de telefoon en het was een leuk interview en gesprek. Ze was nog heel jong maar getriggerd door de verhalen van haar overgroot oma en met haar studie had dit ook zijdelings verband.
Afijn het was leuk en ik wacht het maar af. Wederom de belofte dat als het boek er zou zijn ik er van zou horen van haar, ze contact zou houden er over. Ik was de eerste die ze interviewde en ze had me via mijn blog gevonden.
Zo zie je maar een blog kan zorgen voor onverwachte en leuke dingen. Vandaag is de dooi hard ingezet, prima hoor die vieze troep nu mag van mij zo snel mogelijk weg zijn. Toch nog even de laatste smeltdruppeltjes proberen te fotograferen…ach alles heeft een leuke kant.