Memory kastje 12

Weer eens wat opgezocht uit mijn memory kastje. Met mijn zus ging ik een dag of 5 met een georganiseerde reis naar Parijs.
We waren in de bus gestapt en er was nog plenty plaats vandaar dat we op een dubbele bank gingen zitten, lekker veel beenruimte dachten we voor ons zelf met een tafeltje er voor.
Maar zoals altijd voordat we echt op weg gingen kwamen er steeds weer mensen bij en ook twee stellen die samen instapten.
Van een stel was de vrouw zo’n type zoals je altijd wel een in zo’n bus ziet zitten. Ze weet alles, staat meteen met de chauffeur te praten kortom waant zich de baas in de bus. Afijn ze vond eigenlijk wel dat wij op een andere bank moesten gaan zitten zodat zij met hun vrienden op die banken tegenover elkaar konden zitten.
Wij hadden daar geen zin in, zaten daar best en bleven daar zitten. Zij kwam met haar man tegenover ons zitten. Heel eerlijk, al snel draaide ze bij hoor, zeker de man was een leuke vent met humor en ook zij was wel in voor een praatje.
Eigenlijk hadden we het heel gezellig met elkaar zo in de bus.
We hadden leuke dagen in Parijs en kregen verschillende excursies waarbij iedere keer toch die Eifeltoren weer langs kwam en altijd zei de vrouw, kijk de Eifeltoren. We konden er met elkaar best om lachen ook.

We gingen nog een keer naar het graf van Napoleon in de Dôme des Invalides.
Het is de graftombe van de voormalige Franse keizer Napoleon Bonaparte. Negentien jaar na zijn dood werd het stoffelijk overschot van Napoleon overgebracht van Sint-Helena naar Parijs, waar hij alsnog een staatsbegrafenis kreeg. Zijn stoffelijk overschot rust nu in een praalgraf dat in een put binnen de Dôme des Invalides geplaatst is. Je kunt de tombe zowel van bovenaf als vanaf beneden bekijken. Rondom de tombe staan twaalf sculpturen die ieder een overwinning van Napoleon voorstellen. In de Dôme des Invalides liggen nog een aantal familieleden van Napoleon en verschillende prominente Franse militairen en oorlogshelden opgebaard. Dankzij het veelvuldig aangebrachte goud is de koepel van Dôme des Invalides één van de meest opvallende elementen als je vanuit de Eiffeltoren of Tour Montparnasse uitkijkt over Parijs. Zeker bij zonnig weer springt de koepel direct in het oog.

Afijn we konden daar gewoon rondkijken maar wilde je echt dat graf zien moest ze p.p. 7 euro of zo betalen. Daar hadden we geen zin in. Ik maakte een foto van een kaart in het winkeltje van dat graf, zo leek het of wij daar ook binnen waren geweest. We hadden er zo’n lol van.
Wij hadden een excursie voor een dag geboekt naar Euro Disney en gingen daar naar toe. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven. We waren er in de winter en het had gesneeuwd en sneeuwde soms nog.

We hebben daar een dagje rond gelopen, konden niet eens ergens binnen wat eten zo druk was het en zaten bibberend buiten te eten. We keken nog naar de optocht en werden daarna weer opgehaald. Ik had het wel gezien. Vond het leuk een keer mee te maken maar dan weet ik het ook wel. (Of ik zou er met Yenthe nog een keer naar toe kunnen, dan zou ik het wel doen natuurlijk haha). Snap niet dat er mensen zijn, zoals een ex collega van mij, die ieder jaar naar een pretpark ging. Maar smaken verschillen dat mag.

Op de weg naar de bus zaten er bij die oprijlaan heel veel Afrikaanse jongeren die allerlei prullaria te koop aan boden waaronder natuurlijk ook de Eifeltoren. En wel een Eifeltorentje dat licht gaf en verschillende kleuren kreeg. Ik zei tegen mijn zus, zullen we die kopen voor die vrouw omdat ze zo vaak de Eifeltoren noemde. We deden het en kochten dit souvenir voor haar.
In de bus gaven we het aan haar en ze moest er hartelijk om lachen.
Zij had net als ik thuis herinnering plankjes waar ze dit soort dingen op bewaarde en wel bij haar in de WC. We hadden al emailadressen uitgewisseld voor de foto´s die gemaakt waren op de reis.
We hadden een heel leuke reis ondanks dat het weer niet altijd mee zat, een leuke groep mensen ook.
Een paar weken later kreeg ik een foto toegestuurd van het Eifeltorentje dat een mooie plaats op haar plankje gekregen had.

Zo leuk toch dat je in het begin denkt dat je met zo´n bazige tuthola te doen hebt en het gewoon leuke mensen bleken te zijn. En heel stiekem geloof ik dat ze het wel leuk vonden met ons op die vierpersoonsbank gezeten te hebben in plaats met hun vrienden waar ze verder toch al heel de week mee optrokken. Verandering van spijs doet eten toch ? En in mijn memorykastje dit souvenir dat ik daar kocht als herinnering aan een leuke vakantie.