A day to remember……

Eigenlijk was het heel gek voor mezelf om te ervaren dit jaar dat ik totaal geen erg er in had dat het gisteren 17 juni was terwijl het toch voor mij een datum is die in mijn geheugen is gegrifd.
De dag dat ik voor de eerste keer moeder werd 43 jaar geleden en Sanne werd geboren en niet mocht leven.
Gisterenmorgen zag ik op FB een herinnering die ik er eens opzette en eigenlijk schrok ik een beetje en dacht, dat je daar niet aan gedacht hebt.
Het kan gebeuren, voelde me niet schuldig, nou ja een klein beetje wel eigenlijk. Het excuus voor mezelf was wel dat met alle dagen vrij, het mooie weer, veel weg, ik niet altijd zo datumvast ben. Gewoon maar niet te lang bij stilstaan.
Het rare was wel dat ik de afgelopen week juist wel heel veel gedacht heb aan die eerste bevalling, ook na het gesprek met mijn voormalige huisarts en daarop volgend nog een gesprek met mijn buurvrouw er over.
Heel de dag was ze wel in mijn gedachten gisteren, ook dat dingen toen zo heel anders gingen dan tegenwoordig. Gelukkig is er veel veranderd. En ik weet het verlies blijft net zo groot als je kindje niet leeft maar geen afscheid hebben kunnen nemen, haar niet hebben mogen zien dat blijft altijd knagen.
En soms stel ik me dan ook wel voor hoe het zou zijn geweest als ik nu een 43 jarige dochter had gehad.
Het is zo gelopen en ze verdient het haar nog steeds te herinneren. Dus lieve Sanne, je was zo welkom. Drie en veertig jaar geleden werd ik jouw moeder, helaas mocht je niet leven.
Toch leef je nog altijd in mijn hart………..