A day to remember……

Eigenlijk was het heel gek voor mezelf om te ervaren dit jaar dat ik totaal geen erg er in had dat het gisteren 17 juni was terwijl het toch voor mij een datum is die in mijn geheugen is gegrifd.
De dag dat ik voor de eerste keer moeder werd 43 jaar geleden en Sanne werd geboren en niet mocht leven.
Gisterenmorgen zag ik op FB een herinnering die ik er eens opzette en eigenlijk schrok ik een beetje en dacht, dat je daar niet aan gedacht hebt.
Het kan gebeuren, voelde me niet schuldig, nou ja een klein beetje wel eigenlijk. Het excuus voor mezelf was wel dat met alle dagen vrij, het mooie weer, veel weg, ik niet altijd zo datumvast ben. Gewoon maar niet te lang bij stilstaan.
Het rare was wel dat ik de afgelopen week juist wel heel veel gedacht heb aan die eerste bevalling, ook na het gesprek met mijn voormalige huisarts en daarop volgend nog een gesprek met mijn buurvrouw er over.
Heel de dag was ze wel in mijn gedachten gisteren, ook dat dingen toen zo heel anders gingen dan tegenwoordig. Gelukkig is er veel veranderd. En ik weet het verlies blijft net zo groot als je kindje niet leeft maar geen afscheid hebben kunnen nemen, haar niet hebben mogen zien dat blijft altijd knagen.
En soms stel ik me dan ook wel voor hoe het zou zijn geweest als ik nu een 43 jarige dochter had gehad.
Het is zo gelopen en ze verdient het haar nog steeds te herinneren. Dus lieve Sanne, je was zo welkom. Drie en veertig jaar geleden werd ik jouw moeder, helaas mocht je niet leven.
Toch leef je nog altijd in mijn hart………..

20 gedachten over “A day to remember……

    1. Ik heb voor Peter drie dochtertjes gehad. Sanne ik overleed toen ik 35 weken zwanger was. Daarna Angela die 14 maanden is geworden. Toen Hannah met 39 weken zwangerschap en daarna kreeg ik Peter nog.

    1. Ik heb voor Peter drie dochtertjes gehad. Sanne ik overleed toen ik 35 weken zwanger was. Daarna Angela die 14 maanden is geworden. Toen Hannah met 39 weken zwangerschap en daarna kreeg ik Peter nog.

  1. Geen afscheid mogen nemen, dat is inderdaad niet menselijk. Het verlies van je kind is al zo erg, dat maakt het echt onmenselijk. Gelukkig is er ondertussen inderdaad al veel veranderd.

  2. Dat je geen afscheid mocht nemen is echt onmenselijk. Heeft je ex haar wel mogen zien? En dat je gewoon even niet aan haar geboortedag gedacht hebt is niet gek, je hebt een druk leventje en bent nu eigenlijk heel gelukkig toch? Inderdaad joh… niet te lang bij stilstaan! 💕

  3. Zoals je al zegt, ze was de hele week al in je gedachten. Dit soort herinneringen zijn nooit helemaal uit je hoofd maar bepalen je dag niet meer. Dan komen ze alleen boven door andere aanleidingen, o.a. een datum waar je als niet werkende soms wel eens een paar dagen naast kunt zitten. Maar je maakt dan gewoon een liefdevol logje.

    1. Dank je ik weet het gaat niet om de dag maar schrok een beetje van mezelf toen ik het las op FB als herinnering van jaren geleden en dacht, goh hoe kan je dat nou vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s