Zo’n dag…..

Soms opeens heb ik zo’n dag dat ik het niet naar mijn zin heb zonder bijzondere reden zoals gisteren toen ik opkwam.
Best een beetje gek want het zonnetje scheen, het was prachtig weer, dat zijn wel mijn dagen.
Maar gevoel laat je soms niet dwingen.
Misschien omdat het vaderdag was, al is mijn vader al 30 jaar geleden overleden, hij overleed precies op vaderdag, was destijds zo bizar eigenlijk. En iedere vaderdag moet ik daar wel even aan denken.
Of omdat ik eigenlijk vandaag even weer mijn kleinkind had willen zien maar ja vaderdag dus “moeten” ze bij de vaders op bezoek en Peter natuurlijk zelf verwend worden, het is allemaal zo logisch.
Dat is wel een van de dingen die ik mis al zou ik mijn ex echt nooit meer terug willen. Maar had wel graag samen opa en oma geworden om er als setje samen van te kunnen genieten en herinneringen aan onze eigen kinderen ophalen. Dat is niet anders.
Maar goed dat verklaart misschien waarom ik me opeens wat triestig voelde en wat werkt dan het beste voor mij ? Op pad gaan met de fiets.
Echt zulk heerlijk fietsweer vandaag en ik had me voorgenomen een flink eind te gaan fietsen. Eerst even langs de zwarte sterns die momenteel jongen hebben. Ga lekker in het gras zitten kijken naar het voederen de vele libelles worden aangesleept om de hongerige keeltjes te vullen.
Het is echt zo’n mooi gezicht, zo’n jong dat echt alleen maar reageert als zijn eigen pa of ma aan komt vliegen. Bij andere sterns die overvliegen reageren ze niet eens. Terwijl het voor mij dezelfde geluiden zijn die ze voortbrengen.


Ik merk dat ik helemaal weer begin te ontspannen en me relaxer voelen. Er komt nog een fotograaf naast me zitten en we komen in gesprek over de zwarte sterns en wisselen wat ervaringen uit.
Nog een eindje verder fietsen en even een ijsje gaan eten in het Schapenschuurtje. Weer naar huis gauw de foto’s gaan zitten bekijken. Ik verwacht er niet veel van mijn lens wordt slecht, er moet echt een nieuwe komen en ter plekke besluit ik dat ie er ook gaat komen. Heb al weken een mooie gezien maar ja een lens is niet goedkoop en ben voor mezelf altijd zuinig. Maar fotograferen is zo mijn hobby geworden en hobbys kosten nou eenmaal geld toch. Daar heb ik ook het plezier weer van.
Er zijn wel een aantal redelijk geslaagde foto’s bij, het valt me niet tegen. Lekker muziekje aan. Even eten maken, verse tuinbonen plukken, voel me net de heks van Hans en Grietjes, aan de bonen voelen of ze dik genoeg zijn om te eten. Ze hoeven van mij ook niet te dik en groot te worden. Ze zijn perfect en smaken heerlijk. Takje vers bonenkruid, mintthee uit de tuin en aardbeien met kwark toe. Een aardige maaltijd uit de tuin zo.
Mijn ik-voel-me-niet-zo-lekker gevoel is helemaal verdwenen, voor mij is de natuur echt helend.
Afgelopen week las ik ook een spreuk van de Buddha die ik zo mooi vond en zo op mijn lijf geschreven: Dit geldt natuurlijk niet voor de boeketjes madeliefjes die Yenthe voor me plukt. 😉 dat is pure liefde.

Straatpraat…….

Zo fietsend hoor je nog wel eens wat onderweg leuke en gezellige dingen maar soms ook wel eens minder leuk, dat ik denk, kan het wat minder.
Ben zelf meestal nogal makkelijk maar soms kunnen mensen dingen zeggen dat er opeens bij mij wat straattaal naar boven komt en ik dat ook bezig. (wat zeg ik dat netjes hé)
Zoals van de week. Ik was even iets terug wezen brengen in een winkel. Liep terug naar mijn fiets die netjes aan een nietje stond. Naast mijn fiets waren twee dames bezig hun fietsen neer te zetten, niet aan nietjes maar er naast. Nu kan mij dat weinig schelen maar die ene vrouw zette haar fiets zo dicht tegen de mijne dat ik hem echt niet meer van slot kon krijgen. Dus ik vroeg, zou u de fiets iets verder kunnen zetten dat ik mijn fiets even weg kan halen. De vrouw keek meteen chagrijnig (ik kon er ook niks aan doen dat het warm was toch) en zei je kan er toch wel bij. Nou dat lijkt me moeilijk zei ik en ze zetten de fietsen iets verder op neer. Al scheldend op mij liepen ze weg en opeens alsof er een duivel in mij ontwaakte zei ik, ik had hem ook om kunnen pleuren hoor, was je daar blijer meer geweest. Ze liepen maar verder. Ik haalde mijn fiets van het slot en bleef (echt per ongeluk) toch nog met mijn trapper achter haar standaard (zo’n dubbele waar je de fiets als het ware naar achteren optrekt) haken en die fiets begon te wankelen. In mijn hoofd was er even een gevecht tussen mijn duiveltje die dacht laat vallen en mijn engeltje dat dacht pak beet, laat hem niet vallen.
Mijn engeltje won en ik stond even te laveren met in allebei de handen een fiets, het lukte me om ze allebei staande te houden en ik ging weg.
Met mijn zus was ik aan het fietsen, we kwamen bij een brug waar een groep scholieren net van af kwamen. Ze kwamen blijkbaar net uit school en waren uitgelaten en fietsten al waaierend een eindje het fietspad op. Mijn zus was er net voor en ik dacht, ik blijf er even achter tot ze zich weer gehergroepeerd hebben en dan ga ik ze wel weer inhalen. Komt er zo’n man achter me aan fietsen, gooit zich in de groep scholieren en roept tegen mij “ja zo fietsen ze tegenwoordig”. Ik antwoord dat ik dat vroeger ook met mijn vriendinnen wel deed en denk doe niet meteen zo negatief. Even later zie ik de man naast het stoplicht dat op rood staat schuin de straat over steken en ik denk. Over goede voorbeelden gesproken. Jammer dat ie niet meer op hoorafstand was.
Bij mijn zoon achter de straat schoon te maken van onkruid. Er komt een man langs op de fiets. Hij stopt en begint een praatje. Zo zegt ie, u bent aardig bezig, hoe ver gaat u dat doen heel de straat?
Ik zeg wat denk uzelf, nee hoor, tot voorbij de garage dan is het wel weer mooi geweest.
Hij is nieuwsgierig naar mijn knielbankje dat ik altijd mijn tuinrollator noem en vraagt hoe dat werkt.
Ik laat het hem zien. Dat je zo zittend op je knieeën makkelijk kan werken, aan de zijkanten een steuntje hebt om weer overeind te komen. En als je hem omdraait kan je er op zitten. Hij vindt het een mooi ding zegt ie, er ontbreekt alleen wel iets aan. Ik vraag wat ie er aan mist en hij zegt, een houdertje voor mijn biertje. Ik schiet in de lach. Ja dat zal wel handig zijn zeg ik. De man zegt vriendelijk gedag en fietst weer verder.
Straatpraat, ik hoor het en soms onthou ik het en levert het weer een blogje op……