Over de zon en zo…….

Ik hou erg veel van de zon al zal ik er nooit in gaan liggen “bakken” en zeker niet op het heetst van de dag dan zoek ik toch graag de schaduw op.
Maar ongemerkt als buitenmens ben ik toch wel vaak buiten en fiets, werk of wandel ik wel regelmatig in de zon. En als het echt warm is smeer ik me wel altijd in met zonnebrandcrème maar ik ben niet een van de eerste in het voorjaar die dat doet.
Nu kreeg ik al heel lang geleden aan de zijkant van mijn neus een plekje op mijn huid dat stroef was. Ik weet het in eerste instantie aan die pleister die ik op mijn neus had gehad een aantal dagen in het ziekenhuis toen die slang daar in ging.
Maar het ging niet weg, werd ook niet groter en eigenlijk vergat ik het een beetje.
Tot ik pas bij mijn zoon was en ik naast Yenthe zat en die zat me zo aan te kijken en zei “oma uw neus is kapot”. En toen dacht ik toch maar eens langs de dokter gaan om naar te laten kijken als zo’n kind dat al zegt.
Nu ren ik niet zo snel, integendeel het is dat de assistente van de dokter vandaag belde dat ik toch echt weer langs moest komen om mijn bloeddruk op te laten meten.

Ze zei nog net niet dat ik vandaag moest komen maar drong wel heel erg aan en heel eerlijk was mijn planning om morgen te gaan want vandaag had ik met mijn zus afgeproken. Dat zei ik ook maar dan hadden ze weer vaccinaties voor corona dus weinig tijd.
Ik dacht laat ik toch maar gaan meteen vandaag kon 20 minuten later al komen, appte mijn zus dat ik wat later kwam en ging.
Mijn bloeddruk was weer wat te hoog, even een ander medicijn proberen waar ik niet blij van word maar heb het al zolang uit kunnen stellen. Ik ga er nog over nadenken of ik toch door dingen anders te doen die bloeddruk zo naar beneden kan krijgen. Ik zie het nog wel.
Maar goed ik vroeg meteen over die plekjes op mijn neus want aan de andere kant voelde ik ook sinds heel kort zoiets.
Zij bekeek het goed en zei dat het beschadiging van de huid was door de zon. Ik ga het aanstippen zei ze en haalde een tank met vloeibare stikstof. Ik vroeg of het huidkanker kon worden en ze zei, als je jaren en jaren wacht en er niks aan doet dan zou het kunnen.

En dat gaf me toch wel weer opluchting want zoiets speelt dan toch wel door mijn hoofd. Drie plekjes aangetipt met stikstof dat gaf meteen rode plekken en een soort blaren er op. Als het niet weg ik stipt ze het nog een keer aan maar eerst laten genezen. En nu maar hopen dat er weer een glad huidje onder tevoorschijn vandaan komt. Voor het eerst blij dat ik toen ik met mijn zus later op stap ging nog mijn mondkapje op moest hebben.