Niet gehinderd door kennis…….

Wim heeft voor zijn werk ook veel te maken met het kweken van groentes, zijn specialiteit is oude en vaak vergeten gewassen.
Bij opgravingen kwamen ze ook vaak zaden tegen en hij krijgt ook van de universiteit van Wageningen zaden toegestuurd om uit te proberen en daarna te beschrijven wat het deed e.d.
Nou ja kortom hij is altijd bezig met het uitvinden en uitzoeken van gegevens over alle groentes en fruitsoorten. Hoe het groeit en bloeit en wanneer je het moet zaaien, poten, leggen kortom hij heeft heel veel kennis in huis.
En daar maak ik best wel eens gebruik van als ik iets wil weten.
Dit jaar is zijn “akkertje” zoals hij zijn tuin altijd noemt hem slecht gezint, niet veel doet het goed.
Dat heeft ook te maken met het koude voorjaar, in het oosten was het nog langer en ook kouder dan bij mij.
De grondsoort natuurlijk bij hem meer zandachtig en bij mij kleigrond.
Kortom best veel verschillen.
Afgelopen weekend toen hij kwam was hij helemaal verbaasd en best een beetje jaloers dat mijn tuin het zo goed doet.
En al plagend zei ik tegen hem, ik word niet gehinderd door kennis, ik doe maar wat.
Natuurlijk is dat niet helemaal waar maar er zit wel iets van in, ik kijk echt wel op de zakjes zaad, wanneer ik het moet zaaien. Bovendien ben ik opgegroeid met een groentetuin vroeger thuis dus ook daar zit nog wel wat kennis vanuit het verleden en wat recentelijker bij mijn broer die ook een grote moestuin heeft.

Maar ik hou me niet altijd aan alle regeltjes en soms doe ik zomaar eens wat. Soms pakt dat goed uit en soms helemaal niet. Zo heb ik in de kas twee bloemkolen gezet en twee in de tuin. Die in de tuin deden het veel beter waren vaster en groter dan is de kas. Weer wat geleerd dus. Ik heb betrekkelijk weinig last van slakken en mogen ze gewoon blijven van mij.
Zelfs mijn hosta’s langs de vijver, toch planten die slakken graag lusten zijn niet aangetast, er zal misschien wel eens een blaadje verdwijnen maar zie niet dat ze helemaal opgevreten worden.
Ik denk dat er wat dat betreft een soort natuurlijk evenwicht is ontstaan en daar profiteer ik dan maar van. Want eigenlijk vind ik die huisjesslakken gewoon zo mooi. Niet die naaktslakken, dat vind ik ook smerige beesten die glibberige dieren. Daarvan mag er zo nu en dan ook wel als er teveel komen in de groene container (denkend dan ze daar wat te eten nog hebben, onzin natuurlijk daar worden ze ook vermalen maar dan doe ik het zelf niet, beetje hypocriet, ik weet het).
Momenteel komen alle kleine kikkertjes de vijver uit en zeker na een buitje regen is het hink stap sprong door de tuin om ze allemaal te ontwijken maar het blijft een leuk gezicht.
Ja ik weet het al weer een blogje tuin maar ik vind het gewoon zo leuk nog steeds.