Alles verpotten………

Het leek gisteren even of oude tijden herleefden. Vroeger was ik echt van de kamerplanten, veel mooie grote kamerplanten had ik in die tijd.
Geen bloeiende planten, daar heb ik nooit van gehouden. Tot ontsteltenis van mijn schoonmoeder knipte ik van alle bloeiende planten die we kregen voor ons trouwens de bloemen er uit. Zij was echt van iedere week die bloeiende planten een badje geven en dat soort dingen. Dat was echt niet mijn ding, toen al niet.
Maar de groene planten die ik had verzorgde ik wel goed. Ze kregen op tijd water, zo nu en dan wat extra voedsel er door, ik sproeide zet af en verpotte ze als het nodig was naar een ruimer onderkomen zal ik maar zeggen of in ieder geval nieuwe grond er bij.
Afijn dat doe ik de laatste jaren eigenlijk nooit meer. Heb nog best wel wat planten in huis maar alles wat makkelijk is, weinig water en onderhoud behoeft te hebben.
Met als mijn trots de twee planten die ik meenam bij mijn moeder vandaan na haar overlijden, niemand wilde ze hebben en ik had ze altijd al zo mooi gevonden.
Ik zette ze in een grote pot bij elkaar maar ze begonnen een beetje uit te zakken doordat ze best groot werden en er was ook al een keer een stukje van afgebroken dat ik in een potje water had gezet om te kijken of het zou gaan wortelen.


Vrijdag ging ik met mijn zus even een rondje kringlopen en ze stelde voor ook naar een winkel te gaan waar ze altijd restpartijen verkopen en dit keer stond die winkel vol met bloempotten.
Nu had ik in mijn vensterbank 4 zwarte bloempotten waarvan er een half jaartje geleden een was gesneuveld helaas. Ik was al in veel kringloopwinkels gaan snuffelen of ik zo´n zelfde bij kon vinden maar onbegonnen werk. Ook bij tuincentra kon ik er geen vinden. Had daarom om toch wat te hebben nog twee potjes gevonden waar ooit krokussen in gezeten hadden. Niet echt mooi vond ik ze maar het voldeed voor even wel.
We gingen zo lopen kijken in die winkel en ik was op slag verliefd of een aantal blauwe bloempotten. Eigenlijk niet echt mijn kleur maar ik liep al lang te denken om wat aan mijn kamer te gaan doen (maar daar later nog verder over) en ik dacht, ja ik doe het. Ik kocht 4 bloempotten want in een vensterbank stonden twee een soort hangende planten. En daar waren die bloempotten te laag voor.

Maar zou ik er twee op elkaar zetten zou dat best een leuk effect geven. Zo gezegd zo gekocht. De bloempotten kosten echt maar 1 euro per stuk. Daar koop je ze nog niet voor in de kringloop.
Eenmaal thuis dacht ik later, die potten in de keuken met de cactussen, zou toch leuk zijn als ik die dan hetzelfde zou hebben. Als zoiets in mijn kop komt te zitten dan is eigenlijk de beslissing al genomen en stapte ik op de fiets om nog een aantal van die potten op te halen, 5 stuks dus. Wel weer even 10 km heen en 10 km terug maar vooruit maar. Meteen ook een nieuw pot voor de planten van mijn moeder. Geen blauwe maar een mooie grijze pot. Gaat vast goed staan bij de nieuwe plannen die ik heb voor mijn kamer.
Gisterenavond ben ik gaan verpoten, had een zak potgrond gekocht en ben begonnen. Gewoon zoals ik het vroeger ook deed aan de tafel, plastic op het kleed gelegd want ik wist van te voren dat er genoeg weer naast zou komen.
Best een leuk werkje om te doen. De bloempotten op elkaar lijmen, alles verpoten. De grote plant van mijn moeder is natuurlijk het lastigste.
Het stekje dat al echt maanden in het water had gestaan en ik had er nog nooit wortels aan gezien bleek toen ik hem pakte nu ook volop wortels te hebben en die heb ik er bij gepoot meteen.
Zo had ik dus voor 14 euro 9 blauwe en 1 grotere grijze bloempot en het ziet er leuk uit vind ik zelf en daar gaat het tenslotte om. Ik moet er zelf tegenaan kijken.


Ik moest toen ik de planten van mijn moeder onder enigszins aan elkaar vast maken zodat ze niet verder weer uit elkaar zouden zakken. Heb het geprobeerd zo onzichtbaar mogelijk te doen en dat is gelukt. Maar ik moest wel denken aan die keer dat we bij mijn moeder kwamen en ze zich blijkbaar geërgerd had aan een plant die scheef stond. Zij had natuurlijk geen stokjes of dingen die ze er bij kon zetten. Maar ze had het creatief opgelost, een oud doosje uit de la, een kwast die ze nog ergens had gevonden en een touwtje er omheen en voila de plant stond weer recht. We hebben er destijds zo’n lol om gehad en ik herkende het zo om dingen zelf te doen, niet vragen maar zelf een oplossing proberen te vinden al was ze al 98 jaar oud. Ik heb het van niemand vreemd.


Toch nog op vakantie……

Dit jaar hadden we eigenlijk geen plannen gemaakt om op vakantie te gaan. Zo terloops hadden we het er wel over gehad om nog een weekje weg te gaan en allebei wel wat zitten kijken. We wilden een keer naar Zeeland maar sommige huisjes waren zo ontzettend duur daar hadden we echt geen zin in.
Afgelopen dinsdag was ik bij mijn vriendin die altijd van een vriendin van haar een huis huurt dat die mensen hebben in Zeeland. Ze verhuren het wel aan mensen maar alleen aan mensen die ze kennen, ze gaan niet adverteren of zo.
Zelf gingen ze dit jaar niet op vakantie, ze zien het niet meer zitten en blijven liever thuis.
Ze vertelde dat in september dat huis nog vrij was en ze verhuurt het echt tegen een, zeker in deze tijd, meer dan redelijke prijs. Wim had ook wel zin en ik ging bellen gisterenavond en ja hoor het was zo geregeld. We gaan nog een weekje naar Zeeland.
En hoewel ik altijd wel zeg dat iedere vier dagen ik een lang weekend vakantie heb op de Veluwe, en zo voelt het ook wel, is een weekje samen in een heel andere omgeving ook weer leuk.
We hoeven niets mee te nemen. De eerste levensbehoeftes zeg maar koffie, thee, suiker, toiletpapier, dat soort dingen staan er allemaal en mogen gebruikt worden en alleen als het op is aangevuld worden dat lijkt me meer dan logisch.
We hoeven ook geen beddengoed of handdoeken mee te nemen dat is allemaal geregeld en er staan ook nog 4 fietsen die gebruikt kunnen worden.

Andere jaren bracht mijn zus ons altijd weg, als ze dat weer voorstelt dan nemen we dat wel aan en dan kunnen de E-bikes mee maar anders redden we ons ook wel een weekje op een gewone fiets.
En opeens heb ik er best weer veel zin in om te gaan. Onze eerdere vakanties samen waren ook zo leuk en in september heb je best kans om nog mooi weer te krijgen. Althans wij hebben het die keren altijd getroffen.
We zitten dicht bij het strand en bij de uitgang van de camping zijn bossen waar mooie wandelingen gemaakt kunnen worden. Kortom we zullen ons echt niet vervelen. Ben met mijn zus een keer in Renesse geweest, dat is er ook dichtbij natuurlijk.
We gaan naar BurgHaamstede en nu maar hopen op een weekje zomer in Zeeland……

De BBQ……..

Gisteren was het weer zover, ik had afgesproken met mijn oud college Plien om te gaan barbecuen.
Dat doen we al jaren zo een keer per jaar in de zomer komt ze naar mij toe om te gaan barbecuen sinds we geen collega’s meer zijn.
Ik was ontslagen in de eerste ontslagronde, zij in de tweede ontslagronde.
Alleen gisteren was het niet het weer voor om te gaan BBQ en dus gingen we over op plan B gourmetten binnen. Ook prima toch. Het vlees gewoon wat kleiner maken en dan gaat het ook prima zo.
De eerste jaren gingen onze gesprekken nog voornamelijk over ons voormalig werk maar de laatste jaren komt dat nog maar terloops even aan de orde.
We zijn allebei na onze ontslagen een andere weg in geslagen met de nodige ups en downs maar beide tevreden waar we nu staan.
Plien is zo’n 23 jaar jonger dan ik maar vanaf het begin hadden we op ons werk een goede band.
Zij wist mij met zoveel geduld in te werken waar ik haar eeuwig dankbaar voor ben. Later ging ik toch op een heel andere afdeling namelijk salarissen werken waar ik ook mijn opleiding voor had gehad.
Veel leuker werk vond ik het vooral toen we als team in onze eigen ruimtes kwamen te zitten in plaats van wat toen “in” was een grote ruimte waar iedereen werkte met alleen wat schotten er tussen.

Wij moesten best wel eens overleggen natuurlijk over de salarissen van mensen en de verwerking van dingen en als dan iedereen die toevallig voorbij loopt werkt dat echt niet. Vandaar dat we verhuisden naar de afdeling financiën waar het veel prettiger werken was.
Nadat Plien ontslagen was ging ze ook vrijwilligerswerk doen bij het taalhuis. Haar jobcoach was daar wezen kijken en zag het enthousiasme waarmee zij les gaf aan de mensen. Is dat niks voor je om in het onderwijs te gaan werken vroeg hij haar. Een volledige opleiding tot lerares zag ze niet zitten maar ze begon aan een opleiding van klasse assistente die ze ook gehaald heeft. Ondanks de coronaperikelen waardoor stage lopen lastig werd kreeg ze het toch voor elkaar om voldoende uren te maken en haar diploma in de wacht te slepen. Op haar stageplaats had ze ook gesolliciteerd en daar wilden ze haar ook wel houden.
Zij is zelf slechthorend en had ook gesolliciteerd op een dovenschool. Daar had ze een prima sollicitatie. Op deze dovenschool zijn zowel doven als slechthorenden en ze hadden daar nog geen slechthorende leerkracht. Naast haar positieve stages en opleiding een van de pluspunten waarom ze haar vroegen daar te komen werken.
Zij vertelde zich daar meteen zo thuis te voelen en ik denk of kan eigenlijk wel zeggen weet ook dat ze daar precies op haar plaats is. In september gaat ze beginnen daar, ze vindt het spannend maar heeft er ook heel veel zin in.

En ik was echt zo blij voor haar en ook best trots op haar wat ze toch weer bereikt heeft door deze studie op te pikken en zo aan de slag te komen in een baan die geknipt voor haar is. Haar zus is doof en ze kent ook de gebarentaal.
Gisterenavond was het weer laat voordat we er erg in hadden. Plien zei ook dat is het mooie met jou, al zie ik je een jaar niet het lijkt net alsof we elkaar gisteren nog gesproken hebben. En dat is wederzijds. We hoeven nooit naar woorden te zoeken hebben altijd gespreksonderwerpen genoeg.
Het was weer een fijne avond en deze winter (nu het weer mag) ga ik weer een keer naar haar toe zoals we voor corona altijd deden. Een mooie vriendschap die ik aan mijn werk heb overgehouden. En Plien als je dit toevallig nog leest…….. Toi toi toi en veel werkplezier op je nieuwe school.

Vleugellam……..

Ooit zag ik een keer een reiger met zoals ik het toen noemde een richtingaanwijzer, een veer die dwars op de andere veren stond. Zo te zien had hij of zij er geen last van want de duik die hij maakte leverde een mooie vis op.

Maar de afgelopen week zag ik al een paar keer een kauw in de tuin die zo zag ik meteen al niet helemaal fit was. Als ik op hem af liep fladderde hij wel weg maar het bleef vaak wel bij wat scharrelen kleine stukjes vliegen maar het was wel te zien dat hij wat mankeerde. Ook hij had zo’n richtingaanwijzer bij zijn vleugels.
Ik probeerde hem wel te pakken maar dat lukte niet. En eigenlijk weet ik ook dat ik de natuur gewoon zijn gang moet laten gaan en zou zo´n vogel te prooi vallen aan een roofvogel met zo´n gedrag.
Maar ja ik vond het ook wel zielig hoor en mijn hart was er goed voor om te kijken of ik er wat aan kon doen.
Ik kreeg hem niet te pakken.
Vroeger toen we nog een winkel hadden brachten de mensen ook vaak vogeltjes die uit het nest gevallen waren in het voorjaar. Zo met de gedachte dat wij die wel weer op de been of moet ik zeggen op vleugels brachten.


Ik was inmiddels een expert geworden om ze met de hand te voeren met een pincet en we hadden natuurlijk allerlei soorten voeders in voorraad voor die beestjes.
Wat die mensen zich niet realiseerden dat je dan echt om de paar uur die dieren moet voederen en met een winkel ontbreekt daar ook wel vaak de tijd voor.
Toch heb ik het heel wat keren zitten proberen en met een aantal lukte het ook om ze weer zover te krijgen dat ze terug konden naar hun natuurlijke habitat. Maar de meeste haalden het toch niet, het is ook best lastig om te doen zeker die kleine vogeltjes.
De natuur zijn gang laten gaan want een vogeltje dat uit het nest valt is een prooi voor katten of andere roofdieren of roofvogels.
Dat gevoel had ik nu ook, die twijfel toch nog proberen misschien met een net te vangen of de natuur zijn gang laten gaan.
Ik hoefde geen beslissing te nemen want na een dag of 4 in mijn tuin gescharreld te hebben (hij zag er trouwens niet slecht uit verder of ondervoed of zo) zie ik hem niet meer. Of ie het gered heeft of niet, ik weet het niet maar het is goed zo.


Ps. het gaf me wel gelegenheid om een mooie serie foto’s van hem te maken 😉

Klusweer 2……

Na onze scheiding kon ik in het huis blijven wonen, iets waar ik tot de dag van vandaag nog zo blij mee ben. Hans wilde graag de boot en auto en ik vond dat meer dan best als ik maar in het huis kon blijven wonen. Zo kwamen we zonder ruzie overeen en hij verhuisde.
Had weinig geld maar in iedere kamer kocht ik toch iets nieuws om er mijn eigen smaak aan toe te voegen.
Nadat ik mijn baan kwijtraakte een aantal jaren later maar nog wel een tijd vanwege de reorganisatie doorbetaald werd ben ik mijn huis van boven naar beneden op gaan knappen. Verven en verbouwen hier en daar. Alles zelf gedaan alleen bij het maken van een frame voor de open haard (nep) en de vensterbanken vervangen heeft Peter geholpen. Mijn auto reed automatisch naar Karwei, ik was daar vaste klant geworden.
Jaren mee bezig geweest en de bijkeuken was echt de laatste klus. Pas een jaar of 4 geleden denk ik was ik daar klaar mee. Alles behangen en geverfd. De oude kasten er uit gegooid en ruimte gemaakt voor mijn fiets.
Hans had in de bijkeuken een zoldertje gemaakt, heel handig daar kunnen in de winter mijn tuinkussens in. Verder wordt ie eigenlijk nergens voor gebruikt want hij kan niet zwaar belast worden.
Het plafond werd gemaakt van oude platen van zijn werk die niet te verven waren dus heb ik ze destijds behangen en daarna geverfd. Alleen het plafond was een klein beetje gaan zakken en voor ik begon met opknappen heb ik hem weer “opgekrikt” (was nog een heel klusje trouwens) en daarbij was het behang wat beschadigd.


Had op de zolder nog plintjes liggen en geprobeerd die te bevestigen maar dat werd niks, het bleef niet zitten. Die platen waren zo hard daar kon amper in geboord worden. Dat werkte niet.
Een paar maanden geleden zag ik bij mijn zus dat haar buurman die hun gang opknapte een soort tempex afwerklatjes gebruikte. Dat bracht me op een idee. Betaalbaar en goed verwerkbaar. Ik kocht er een aantal en nu eindelijk, denk dat ze er al een paar maanden staan was het vanmorgen een mooie ochtend om er aan te beginnen.
Het ging eigenlijk best goed, al doende kwam ik er achter dat het handiger was om de kit op de muren te bevestigen in plaats zoals ik het eerst deed op die plintjes aanbrengen.
Boven mijn hoofd werken is niet echt mijn ding moet ik zeggen hoor, ben toch wel gevoelig voor duizelingen hoewel ik dat niet had maar zo nu en dan moest ik wel even stoppen en mijn nek en schouders weer even in balans brengen. Maar goed de klus geklaard en ik ben er blij mee al zie ik wel het verschil in kleur nog tussen het plafond dat wit met een tintje geverfd is en de heel witte plintjes. Het is maar zo, dat moet even wennen.
Toch een kitpistool in mijn handen meteen hier en daar wat kiertjes van de schroten ook dichtgemaakt en ik zocht ook een oplossing voor dat stukje onder de verwarming. Nou ik toch bezig was dacht ik. Ik wist dat ik op de zolder nog van het opknappen van de douche een restje kunststof schrootjes had. En ja hoor dat klopte. Eindelijk dus dat stukje opgevuld, bijna twee tubes kit verbruikt vandaag maar wel met een tevreden gevoel. Meteen de hele boel maar schoongemaakt, kon ook een keer geen kwaad. En alles is voorlopig weer spic en span…… en ik had een heerlijke klusdag.

Klusweer…

Vandaag was het echt zo’n dag om te klussen en ik had nog wel een paar dingen die gedaan moesten en moeten worden in huis.
Toen wij zo’n 26 jaar geleden, sterker overmorgen is het precies 26 jaar geleden dat we de sleutel kregen van dit huis was het echt een klushuis. Het oudere echtpaar dat er woonde had er jaren niets aan gedaan, er zat nog een kachel in zelfs. Ze hadden ook geen schuur of zo dus de bijkeuken was hun schuur waar de fietsen en dergelijke in gezet werden.
Het was een enorm warme zomer, we waren ook nog bezig met onze boot verven en opknappen toen we ook de sleutel van dit huis kregen. Drie dagen er voor een bon ingeleverd en al heel snel moesten we beslissen of we dit huis wilden hebben. We hadden altijd als we door deze straat liepen gezegd dat we hier zo graag zouden wonen.
Toen ik bij het huis kwam, doorzag wat er allemaal gedaan moest worden, voelde ik aan, dit is mijn huis, ik vond het meteen leuk en het voelde zo goed aan. Niet zo groot maar wel met 3 slaapkamers, kleine kamer maar grote leefkeuken. Afijn we besloten het huis te nemen. Eerst ging de woningbouwvereniging er nog in om centrale verwarming aan te leggen, een trap naar de zolder en nog meer aanpassingen zoals een wasbak in de douche ruimte die was er nog niet eens en ik zei dat dit anno 1995 niet meer kon en dat vonden ze ook wel.
En daarna was het onze beurt om te beginnen. Hans werkte destijds bij een groothandel in Doe-het-zelf produkten en in die tijd hadden ze best veel afval soms pakken vol die afgekeurd werden. Personeel mocht het toen nog meenemen wat ze konden gebruiken en ook kregen we korting op wat we nodig hadden. (Later mocht dat niet meer omdat er personeelsleden waren die wel heel makkelijk hele pakken afkeurden als ze iets nodig hadden)
In de keuken werd door Hans een lambrisering gemaakt van kunststof schroten met spiegelveren er tussen, die we met korting kochten. Die zijn er nog steeds en nog steeds mooi.
Voor in de bijkeuken werd er gescoord in de afvalbak.

Ook daar werd een lambrisering gemaakt maar hier en daar moest er wel wat geïmproviseerd worden maar goed, het was maar een bijkeuken en het zag er netjes uit. Alleen onder de verwarming was er net een klein stukje tekort. Eigenlijk niemand die dat zag alleen op een of andere manier ik wel. Ik ging alles behangen en verven en we gingen daar wonen. Het kostte heel wat zweetdruppeltjes voordat het klaar was.
Een jaar later kochten we een mooie blokhut als schuur en kregen we extra ruimte. De koelkast, vriezer, wasmachine en wasdroger kregen er een plaatsje en er was nog ruimte over voor een paar kasten waar Hans zijn vele hengelsportspullen in stonden. Zo kregen we nog meer ruimte in de keuken en tussen de kamer en keuken maakten we een grote toog zodat alles wat minder hokkerig werd. De schoorsteen er grotendeels uit en nieuwe vensterbanken. Mijn neefje was een paar weken ingekwartierd bij ons en hij vond het prachtig dat hij de schoorsteen mocht slopen. Een hele verbouwing was dat maar wat was dat mooi geworden. (wordt vervolg)

Een gewaagd plan…….

Gisteren hebben we weer een heerlijke fietstocht gemaakt. Het weer was wel een beetje somber maar het was droog en we gingen op pad.
Dit keer gekozen om naar Oudewater te gaan via een mooie route door de polder. Het eerste stuk hadden we wel eens vaker gedaan naar Bergambacht Vlist Haastrecht.
Via een gehucht Stein en Hekendorp gingen we aan de andere kant van de IJssel richting Oudewater.
Stein, Hekendorp allemaal plaatsjes waar mijn moeder vaak over vertelde. Zij was geboren in Haastrecht en ging lopend maar die dorpen om te gaan werken bij de boeren.
Een mooie route maar wel langer dan ik gedacht had, dacht dat Oudewater dichter bij Haastrecht lag.
Maakte niet uit verder. Na een terrasstop gaan kijken in het stadje.
Oudewater staat bekend om de Heksenwaag en daar kon je ook een bezoek aan brengen met een weging er bij om te kijken of je niet te licht bevonden werd en als heks gekwalificeerd.
Wij vonden dat het een gewaagd plan om die Heksenwaag in te gaan maar dat had er meer mee te maken dat we weer redelijk op tijd terug wilden gaan fietsen en dan maar hooguit een kwartier daar binnen zouden kunnen zijn dan dat we bang waren te licht te worden bevonden.


Al werd ik vroeger wel Anneke Tanneke Toverheks genoemd, hangt er achter in mijn tuin wel mijn heksenbezem naast de deur en vind ik Heksen en dat soort dingen reuze interessant. Staat er ook een mooi exemplaar van een heks op mijn schoonsteen en had ik op mijn computer op mijn werk ook altijd een heksje staan.
Maar voor een weging met geprint exemplaar van bewijs dat je geen Heks ben moest wel pp 7,00 betaald worden en dat vonden wij voor even daar naar binnen gaan het niet waard.
Alleen weet ik nu nog steeds niet of ik echt een heks ben of niet. Lijkt me trouwens wel handig hoor om zo nu en dan even met een bezem de lucht in te gaan en alles eens van de bovenkant te bekijken. Maar misschien ga ik nog wel eens het museum bezoeken om wat meer te weten te komen over de heksenvervolging.
Maar goed nog wat informatie van Wiki over de Heksenwaag in Oudewater.

De waag werd in 1482 gebouwd als goederenwaag. Keizer Karel V gaf Oudewater in 1545 als enige plaats in Europa het privilege voor een eerlijk weegproces. Niemand werd er ooit als heks veroordeeld. Historisch onderzoek door Kurt Baschwitz en anderen heeft duidelijk gemaakt dat dit een lucratieve onderneming betrof die ten tijde van de heksenvervolgingen in Europa op grote schaal voorzag in “niet-heks-verklaringen”: oorkondes waarmee onschuldigen tegen betaling konden ontkomen aan gerechtelijke dwalingen. De personen die zich daadwerkelijk in Oudewater lieten wegen om aan te tonen dat zij geen heks waren, waren gering in aantal en voornamelijk uit de directe omgeving van Oudewater afkomstig. In 1987 kon op basis van de beschikbare bronnen uit de periode 1674-1743 van slechts 13 personen met zekerheid vastgesteld worden dat zij een certificaat ontvangen hadden waaruit bleek dat zij op grond van hun gewicht geen heks konden zijn. Ten tijde van de heksenprocessen in de gewesten Holland en Utrecht in de laatste decennia van de zestiende eeuw werd van de Heksenwaag geen gebruik gemaakt. De overheid in Oudewater voerde de weegproeven nog uit in een periode dat elders in de Republiek rechters weigerden om dergelijke testen waarmee van hekserij beschuldigden hun onschuld wilden bewijzen uit te voeren. Beschuldigingen van hekserij werden toen eerder als smaad dan als een serieus te nemen klacht beschouwd. Aangezien voor ieder certificaat betaald diende te worden hebben mogelijk economische motieven hierbij een rol gespeeld. Iedere weging betekende immers meer inkomsten voor de stad Oudewater.
Museum
Tegenwoordig is de Heksenwaag een toeristische attractie. Bezoekers kunnen zich er nog steeds
laten wegen en krijgen dan een Certificaet van Weginghe waarop staat dat de gewogene niet te licht bevonden is en dus geen heks is. Op de bovenverdieping van het waaggebouw is een tentoonstelling over heksenvervolging in Europa ingericht.

Daarnaast is het ook een oud stadje met mooie gevels en gebouwen. In de stad hingen ook allemaal religieuze panelen aan de huizen. Kon niet terug vinden waarom en of die er altijd hangen. Maar eigenlijk hadden we te weinig tijd om wat uitgebreider rond te kijken.
Weer richting huis gaan fietsen gingen we de verkeerde kant op, richting Utrecht, ik twijfelde meteen al maar Wim dacht dat we wel goed gingen en hij is meestal meer de postduif dan ik. Maar na zo´n 3 km fietsen en het bordje Snelrewaard gezien te hebben stapte ik toch maar even af om het aan iemand te vragen. En inderdaad, we gingen helemaal de verkeerde kant op, was wel een mooie route trouwens. Terug naar Oudewater weer gegaan en daarvandaan de snelste route naar huis want het begon zo nu en dan al te druppelen een beetje. Nog een klein stukje voordat we thuis waren ging het wat harder regenen maar het viel allemaal nog wel mee.
Een mooie tocht, precies 66 km afgetikt op mijn fiets, dat is best een stukje hoor maar leuk was het wel.

Heb jij ook een vader ??

Afgelopen week ging ik even naar Karwei om te kijken of ze vijvergrond hadden, Peter en Chantal wonen daar heel dicht bij en ik denk, ik fiets er nog even langs hoewel het voor hen waarschijnlijk net etenstijd was. Zelf eet ik zeker in de zomer altijd wel laat.
Ik bel aan en Peter doet open, ik ga naar binnen en inderdaad ze zitten te eten. Yenthe had mogen kiezen en had nasi gekozen. Kom je naast me zitten oma zegt ze en dat doe ik.
Ze eten even af, waren al bijna klaar en daarna wil Yenthe toch wel even haar tuintje laten zien aan me.
De eerste aardbeien zijn al opgegeten, de komkommers doen het ook heel goed en de zonnebloem die we samen gepoot hebben is al groter dan zij lang is. Zo leuk om te zien wat een lol ze daar in heeft. Ze vertelt nu ook hele verhalen over school en dat ze naar de basisschool wil. Maar ja ze zal na de vakantie nog een half jaartje moeten wachten.
Doe meteen mijn oefeningen voor mijn knieën met het spel dat ze met me wil spelen. Ik kende het niet de vorige keer dat ze het wilde spelen maar het is echt leuk. Je moet via twee touwen de ballen naar elkaar toe spelen. Op internet zie ik dat het trekbal wordt genoemd of Swoosh bal naar het geluid genoemd denk ik dat het maakt als de bal over de touwen glijdt.
Favoriet is ook dat ik voor politie agent moet spelen en naar haar rijbewijs moet vragen of een bekeuring geven voor te hard rijden. Afijn op een gegeven moment zitten we op de bank een bakje thee te drinken en vraagt ze aan me “Oma heb jij ook een vader” en ik weet dat ze daarmee bedoelt of ik ook een man heb. Ja hoor zeg ik dat is toch Opa Willem maar die woont niet bij oma maar in Apeldoorn, dicht bij de Julianatoren (daar is ze al een paar keer geweest). Heel veel heeft ze Wim nog niet gezien.

Ze is er tevreden mee, kan je nagaan wat er in die kopjes al om gaat en waar ze over nadenken.
Ik vertel haar dat ik heel veel moestuintjes heb gekregen voor volgend jaar. Ze moet er zo om lachen als ik de foto laat zien van die grote doos met al die moestuintjes.
Wat is het toch genieten van zo’n kind. En wat voel ik me altijd zo welkom ook al kom ik zo onverwacht op eigenlijk een raar tijdstip is dat nooit een probleem.
Nog even met Chantal en Peter zitten praten over van alles en daarna weer naar huis gaan fietsen, dat maakte die dag weer extra mooi.

Google Maps…..

Afgelopen week dus naar Intratuin gaan fietsen, ik ben geen postduif en dat is een understatement, ik zie nog kans in bekend gebied verkeerd te fietsen of lopen.
Dus deze route was echt een uitdaging voor me. Nu heb je natuurlijk Google Maps, dat heb ik ook en kan ik het zo intikken maar ik vind het niet leuk.
Leuker om aan mensen de weg te vragen en dat heb ik dus gedaan, vier keer.
De eerste keer in Nieuwerkerk. Een aardige man met 2 teckels die me weer op het goede spoor zetten, bijna letterlijk want ik fietste een eind langs het spoor.
Bijna in Zevenhuizen stond ik samen met een vrouw op het stoplicht te wachten, ze was niet bekend zei ze waar Intratuin was maar ze wist wel dat ik eerst nog een stuk links af moest gaan.
Ik deed dat en even later zag ik haar zitten op een bankje, ze zag me aankomen en stak haar hand op. Ze vertelde dat ze opeens de weg herkende van de keren dat ze met de auto naar Intratuin was geweest. Als je langs deze weg blijft fietsen kom je er vanzelf zei ze.
Ik volgende haar advies op en ging daar heen fietsen maar zo een km of 1,5 stopte die weg en zou ik dus rechtsaf kunnen waarmee ik weer terug ging naar Nieuwerkerk.
Dat was dus niet zo’n goed advies en ik fietste weer terug. De mevrouw zat nog steeds op het bankje en ik zei, jammer maar de weg ging niet verder maar toch bedankt.
Ik fietste de andere kant op, zorgde onder de weg door te komen en fietste verder, zag een man en stapte nog een keer af. Een heel aardige man die mij precies in drie zinnen vertelde waar ik heen moest. Al maar rechtdoor onder twee tunnels door en dan zie je Intratuin aan de linkerhand.
Het klopte als een zwerende vinger (klopt als een bus wordt ook gezegd maar dat is geen goed spreekwoord dan moet het zijn, dat sluit als een bus maar deze vermenging van twee spreekwoorden wordt veel gebruikt)
En ja hoor ik zie de reclamezuil van Intratuin wat me er niet van weerhoudt om toch nog een keer een stukje verkeerd te rijden. Zo kwam ik dus aan die 5 km meer op de heenweg.
Terug was een stukje makkelijker, een rechte weg en dan ga ik ook weer twijfelen want het was best een lange weg dus toen ik een mijnheer inhaalde vroeg ik voor alle zekerheid dit is toch wel de weg naar Moordrecht.
Dat zal toch wel zei de man, want ik moet daar ook naar toe, rij maar met me mee hoor dan kom je er vanzelf. En dat deed ik, why not. Hij vertelde al 82 jaar te zijn, dat had ik hem echt niet gegeven, zo begin 70 schatte ik hem in en dat zei ik ook. (Ook mannen zijn gevoelig hier voor hoor). Er ontspon een leuk gesprek over fietsen. Hij op een fiets zonder ondersteuning. Hij ging nog 3x per week ook op de racefiets vertelde hij. Ik zei, zo zie je maar dat in beweging blijven goed voor een mens is.
Hij vertelde nooit te hebben gerookt, alleen zo nu en dan in het weekend een portje nam maar verder niet en altijd sportief bezig was geweest. Vertelde ook dat zijn vrouw nog steeds rookte en zo waren we eigenlijk ongemerkt weer gauw in Moordrecht waar ik de pont moest nemen. Nou mevrouwtje ik ga hier rechtsaf zei hij, even zijn hand op mijn rug leggend (heb geen Me to gebeld hoor het was gewoon zo aardig bedoeld) gewoon rechtdoor dan rij je zo de pont op en dat klopte.
Google maps, heel makkelijk hoor en ik gebruik het ook wel eens om een straat te vinden maar dit was toch gewoon veel leuker zo en ik kwam er ook.

Op het nippertje…..

Pff best weer een drukke dag, volgende week maar eens een wat rustigere week inlassen voor mezelf.
Vandaag weer gaan fietsen met Elke en ze koos voor een richting waar ik deze week al eerder was geweest namelijk naar Moordrecht. Zij heeft daar een aantal jaren gewoond en vond het wel leuk die kant op te gaan fietsen.
Zo ben ik schat ik in ruim 50 jaar niet met dat pontje daar overgevaren en zo vaar ik het twee keer in een week over, het kan verkeren.
Als we zo onderweg zijn zeg ik tegen Elke, kijk daar zie je de toren van Gouderak al. Zij corrigeert me meteen, dat is de KVT toren van Moordrecht zegt ze.
Zoveel keren heb ik daar al gefietst en iedere keer gedacht, daar is de toren van Gouderak al en nooit gemerkt dat ie helemaal niet in Gouderak staat maar aan de overkant in Moordrecht. Moest er wel om lachen dus dat dit me nog nooit opgevallen was.
Hij werd de KVT toren genoemd naar de tapijtenfabriek waar ie naast stond. Het is een watertoren.
Ik lees hier over in Wiki:

De Koninklijke Vereenigde Tapijtfabrieken te Moordrecht (KVT) werd op 25 maart 1919 opgericht. Dit was het resultaat van een fusie tussen de Koninklijke Deventer Tapijtfabriek te Deventer, de ‘s-Gravenhaagsche Smyrnatapijtfabriek te Den Haag en de Koninklijke Kralingsche Tapijtfabriek ‘Werklust’ van de firma W. Stevens & Zn. te Rotterdam. De firma Stevens bezat tevens twee fabrieken (Zuidplas en IJsselvrucht) te Moordrecht. De firma Stevens was bij de oprichting van de KVT veruit de belangrijkste fusiepartner. Het hoofdkantoor werd dan ook in Rotterdam gevestigd en de leiding kwam grotendeels in handen van de familie Stevens.
Producten
De KVT produceerde tapijten, lopers, karpetten en matten van wol en kokos. Er waren zowel machinaal geknoopte producten (onder andere Darrab) als handgeknoopte (Smyrna, Deventer Handgeknoopt). In de loop van de jaren nam het aantal producten en ook het aantal vestigingen toe. De KVT richtte in de jaren dertig vestigingen in Frankrijk en Indo-China op en opende toonzalen in Amsterdam en Groningen. Bij het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940 werd het fabriekscomplex aldaar grotendeels verwoest. De fabricage werd overgeheveld naar Moordrecht waar een nieuw fabriekspand naast de fabriek ‘IJsselvrucht’ werd gebouwd en waar na de oorlog ook het hoofdkantoor werd gevestigd. De jaren vijftig en zestig vormden een bloeiperiode voor de KVT. Het bedrijf speelde een belangrijke rol in het Moordrechtse leven. Een groot deel van de inwoners van Moordrecht werkte in de fabriek. Het bedrijf bouwde woningen en een badhuis voor de werknemers en het bezat een bloeiende personeelsvereniging en een eigen fanfare. Regelmatig werden er open dagen, excursies en andere festiviteiten georganiseert


Het water in zowel de Lek als de IJssel staat momenteel ook door de Limburg crisis wat hoger dan normaal om deze tijd maar niet extreem.
Elke vertelde wel dat ze woensdag gezwommen had in de Lek en dat er ook veel meer stroming stond. Rijkswaterstaat waarschuwde wel dat je er beter niet in kon zwemmen, normaal raden ze het ook al af maar nu nog extra.
We kwamen ook nog langs het monument van de watersnoodramp in 1953 waarbij een schipper op last van de burgemeester zijn schip in de dijk voer om een dijkdoorbraak te voorkomen.
Een mooie route was het zo en we hebben heerlijk aan de IJssel op een mooi terras een bakje zitten doen.
Nog net voor 12 uur mijn blogje klaar dat was op het nippertje………….