Dat vergeet ik ook nooit…….

Soms brengt een opmerking van een medeblogger je opeens terug in de tijd zoals de opmerking over de weckflessen in de oude plee.
Wij hadden vroeger toen ik klein was ook nog een plee buiten, we wisten niet beter en ´s nachts ging de po mee naar boven voor als we moesten plassen.
Raar praatje misschien haha maar ik weet nog wel dat met 5 kinderen dat ie soms aan het einde van de nacht als je nog moest plassen al aardig vol zat en als je ging zitten je billen nat werden.
Snap met terugwerkende kracht soms nog niet hoe mijn moeder die po dan zonder knoeien weer naar beneden kreeg, nooit over nagedacht.
Maar goed op een gegeven moment kregen we een binnen toilet, wat heerlijk was dat. De plee werd niet meer gebruikt. De gierput leeggemaakt en het hok schoongemaakt.
En dat werd dus het domein van mijn oudste broer, hij maakte daar zijn eigen gereedschapskast er van met een slot er op zodat zijn zussen en broer er niet in konden komen om zijn gereedschap te gebruiken.
Mijn broer was van jongsaf aan al een klusser, was altijd wel bezig met iets maken of fabriceren, dat doet ie trouwens nog steeds hoor. Ook heel precies alles heeft een vast plaatsje en netjes gesorteerd.
Op een gegeven moment het liep tegen de Sinterklaas, ik had al de leeftijd dat ik er niet echt meer in geloofde maar mijn zusje geloofde er nog wel heilig in.
We hadden allebei een negerpop gevraagd, zou nu niet meer kunnen of juist weer wel, ik weet het niet maar ze zullen niet zo genoemd worden als destijds.
Ik had mijn broer al wel geheimzinnig zien knutselen in de schuur en wij mochten er dan niet in komen als hij bezig was daar.
Tot die dag dat ik zag dat hij per ongeluk, zeker haast gehad of zo, zijn gereedschapskast niet op slot gedaan had.
Ik was onwijs nieuwsgierig wat hij daar nou aan het maken was en ging stiekem kijken toen niemand het zag.
En ik zag dat hij een box gemaakt had waar de twee poppen van mijn zusje en mij in konden zitten.
Helemaal van houten latjes gemaakt en geverfd in zilverkleurige verf, ik zie hem nog zo voor me.
Oeps wat voelde ik me schuldig zeg, zeker toen het Sinterklaasavond werd en een groot pakket voor mijn zusje en mij was.

Mijn moeder had er een kleedje in gemaakt en kleertjes voor de poppen gebreid. Ik weet nu nog hoe het voelde om spontaan te reageren.
Het leerde me wel dat je nooit stiekem moet gaan kijken want niet alleen was de lol er af en voelde ik met ontzettend schuldig. Het feit dat ik het nu na zoveel jaren nog zo precies weet, in mijn gedachten zie hoe dat boxje daar in die kast stond en er uit zag, zegt wat dat betreft genoeg.