Denken in oplossingen

Denken in oplossingen is altijd goed denk ik, al lukt het me niet altijd om oplossingen te bedenken of moet ik er wat langer over nadenken,
Zoals met het feit dat ik op mijn laptop wel eens wil werken maar ik vond dat altijd lastig waar en hoe ?
Bij mijn tafel in de kamer zodat ik nog met een half oog tv kan kijken zoals ik graag doe was geen oplossing want dan zat ik zo krom en kreeg overal spierpijn.
In de keuken aan de eettafel was wel een oplossing maar hoewel de keuken via een boog een open verbinding heeft met de kamer kan ik zittend achter die tafel de tv niet zien,
Een paar weken heb ik dus de tv naar een ander plekje in de kamer gesjouwd (hoewel zo zwaar als vroeger zijn die tv’s niet meer gelukkig) maar daar was ie eigenlijk te groot voor. Vond dat helemaal niks.
Neem een tv’tje in de keuken erbij mam, zei Peter en dat leek me ook wel een optie. Ik heb op een logeerkamer nog een werkend klein tv’tje staan, had nog een extra aansluit set van de KPN dat ik ooit terug had moeten sturen maar nooit meer wat van gehoord,
Maar dan moest ik toch weer wat in mijn keuken gaan verbouwen of dingen verplaatsen en daar had ik ook geen zin in.
Van de week dacht ik, een klein tafeltje er bij in de kamer en ging zoeken op internet en vond een laptoptafel, Tweedelig. Voor de laptop een gedeelte en een deel voor de muis. Het gedeelte voor het laptop is ook verstelbaar in schuinte. Het geheel is instelbaar op hoogte en er zitten wieltjes onder zodat het makkelijk verplaatst kan worden.


Afijn had nog steeds een cadeaubon van de gemeente gekregen voor het werken op het stembureau van Bol waar nog een bedrag op stond zodat het met niet al te veel ging kosten.
Vandaag kreeg ik hem al binnen, een kwestie van in elkaar zetten, Ikea is er gemakkelijk bij maar het lukte ook wel weer hoor al moest ik wel weer zelf nog iets verzinnen omdat hij wel een beetje wiebelde. Kwestie van een ringetje er tussen plaatsen. Maar nu gaat het prima, het is een heerlijke tafel en dit is mijn eerste blogje dat ik er op tik.
En ondertussen kon ik ook nog met een half oogje naar de jubileumaflevering van 2 voor 12 krijgen, leuk altijd om mee te doen. Een goede koop dus en zo zal ik mijn laptop ook eens wat meer gebruiken, Heb hem tenslotte niet voor niets gekregen.

De stoppen slaan door……

Ik heb er weinig last van dat bij mij de stoppen doorslaan althans als je de betekenis er van in het spreekwoord bedoelt namelijk “hij verliest zijn zelfbeheersing of in dit geval zij verliest haar zelfbeheersing”
Maar de laatste weken zijn bij mij letterlijk de stoppen al een paar keer doorgeslagen. Hoewel dat ook niet meer klopt want stoppen heb ik niet meer in mijn meterkast maar aardlekschakelaars en knopjes. Trouwens officieel heten de stoppen zoals ze genoemd werden in de volksmond eigenlijk smeltzekeringen. Het zilveren draadje dat er in zat brandde dan door als er kortsluiting was. En dan maar hopen dat je genoeg stoppen in huis had want soms sloeg ie nog wel eens door.
De kleuren aanduiding van de stoppen gaf aan hoeveel ampère ze waren.

■ Roze, 2 ampère■ Bruin, 4 ampère■ Groen, 6 ampère■ Rood, 10 ampère■ Grijs, 16 ampère■ Blauw, 20 ampère■ Geel, 25 ampère■ Zwart, 35 ampère■ Wit, 50 ampère■ Koper, 63 ampère


Wij speelden thuis vroeger met de oude stoppen, daar zat heel fijn wit zand in en we gebruikten ze als melkbussen (daar leken ze een beetje op qua vorm) of andere dingen. Kinderen hebben veel fantasie en kunnen er van maken wat ze willen.
Vanmorgen ook de stroom er weer af. De wekker liep nog een keer af en dan doezel ik altijd nog even maar hij ging niet meer en toen ik keek hoe laat het was zag ik dat ie uit was. Geen warm water toen ik opstond dus maar een kattenwasje gedaan. Ik heb nog gas dus kon wel een kopje thee maken, het eerste wat ik altijd ’s morgens doe. Ik wist waar het euvel zat want ik had het de laatste maanden al twee keer gehad. Beide keren toen ik bij Wim was en het ontdekte toen ik thuis kwam. Het zit in de buitenstopcontacten waar de pomp van de vijver in zit. Die zitten op de oostkant van mijn blokhut waar altijd de zon op staat en de wind en regen. Ze waren helemaal verteerd. Ik had ze al een beetje bij elkaar geplakt maar op een gegeven moment is het over. En met dat vochtige weer besloten ze er helemaal mee op te houden. Had al met mijn zoon een afspraak gemaakt om ze te vervangen. Maar ja vanmorgen moest ik er toch wel wat mee gaan doen. Kan niet zonder stroom blijven zitten. En daar had ik zo helemaal geen zin in eigenlijk, had hele andere plannen voor vandaag.

Toch maar wat gereedschap gepakt en de stopcontacten er af gaan halen, wist ook geen andere oplossing. De kale draden naar binnen in de schuur getrokken en een kroonsteentje er op gezet.
De stroom er weer op gezet en ja hoor, het euvel was verholpen. De vijver kan best een tijdje zonder pomp dat is geen probleem.
Gelukkig was de stroom er beide keren waarschijnlijk nog niet zo lang er af want mijn vriezer was nog niks mee gebeurd, niks ontdooit en daar was ik wel blij mee. De rest maakt me niet zoveel uit maar als mijn eten allemaal weg zou zijn geweest bij thuiskomst, dat had ik echt wel heel erg zonde gevonden.
En nu maar hopen dat mijn zoon gauw tijd heeft om er een paar nieuwe op te zetten, zal wel na de vakantie worden en dat is ook wel prima. Ik heb weer stroom en dat is het belangrijkste even.

Paralympics…..

Aronskelk bij mijn moeder in de tuin

Soms kom ik wat tegen en dan opeens heb ik een beeld van vroeger voor ogen. Iets wat heel anders is maar mij daar dan aan doet denken.
Zoals van de week toen ik wat foto´s liep te maken in tuin en zag dat mijn aronskelk voor de tweede keer in bloei staat.
Deze aronskelk komt nog uit de tuin van mijn moeder, mijn zus en ik namen allebei een stuk er van mee. Mijn moeder telde ieder jaar hoeveel bloemen er in stonden en dat doe ik eigenlijk ook wel al hou ik het niet zo precies bij als zij. Een jaar dacht ik dat ie het niet overleefd had maar opeens kwamen er toch weer na een jaar wat bekende blaadjes boven de grond uit. De natuur is sterk.

Afgelopen voorjaar stonden er wel 8 of 9 bloemen in, dat is niet veel, heb wel jaren gehad dat er veel meer in stonden. Maar misschien gaat ie het nog goedmaken.
Maar wat is de link nu met de paralympics ? Ik zag namelijk dat de stamper dubbel was. Normaal is het een enkele stamper die er in staat maar deze is korter en in tweeën.
En opeens moest ik denken aan een man die vroeger bij ons in het dorp een keer per jaar langs de deuren kwam en kaarten verkocht. Hij had een hand die bestond uit twee grote vingers zeg maar en tussen die vingers had hij dan die pakjes met kaarten gestoken. (Zag er ongeveer uit zoals deze stamper)
Ik vond dat zo’n apart gezicht altijd en denk dat veel mensen daarom ook wel kaarten bij hem kochten in die tijd.
Momenteel zijn de paralympics bezig en net zoals met de voorgaande olympische spelen kijk ik er zelden of nooit naar maar je krijgt wel via het nieuws wat te horen er over.
En zo hoorde ik ook dat er onenigheid was ontstaan over een blinde loper die niet blind genoeg was en daardoor voordeel had.
Het is ook moeilijk om voor zoveel verschillende handicaps groepen te formeren die allemaal gelijke kansen hebben op de overwinning. Dat op zich lijkt me al een hele klus.
Zo zie ik ook dat bij de paralympics de deelnemers net zo fanatiek of soms misschien nog wel fanatieker zijn dan de valide sporters. En dat is ook logisch, ze hebben beide jaren toegewerkt om een prestatie neer te zetten bij deze spelen en het liefst met een medaille naar huis komen.
Zag dat ze inmiddels al 19 medailles in de wacht hebben gesleept voor Nederland en op de 10e plaats staan. Dat lijkt me een mooi resultaat toch.

10Nederland77519
Stand 29-8-2021

Mini en maxi……

Verschil moet er zijn toch, de ene mens is lang de andere wat korter, de ene wat dikker de andere een dunne panlat en alles wat er tussenin zit.
De afgelopen dagen best veel mensen gezien tijdens de zomerfair en vandaag gingen we naar een braderie in een dorp in de omgeving.
En dat valt het ook op hoe verschillend mensen zijn en zeker bij die oudere mensen die ik het zorgcentrum wonen zie ik ook best een verandering komen. Ik denk zo’n 20 jaar geleden als ik daar kwam was het een grijze zee van haren (dat is nog wel zo) van dames met ongeveer hetzelfde kapsel, dezelfde jurken en soorten schoenen (ik generaliseer een beetje maar het klopt wel hoor). En nu zie ik zulke vlotte oudere mensen met lange broeken aan en heel andere kapsels. En dat is best leuk om te zien dat die dingen ook veranderen.
Ik had het er ooit wel eens over met mijn zus en dan zei ik altijd, jeetje ik hoop echt niet dat ik later ook in zulke jurken of rokken ga lopen hoor en dat zie ik ook niet gebeuren bij mezelf.
Vandaag was het mooi weer, stond wel een flinke wind, ze troffen het dat het zo goed als droog bleef, een paar drupjes vielen er nog wel en het was onwijs druk. We kwamen nog een vrouw tegen waar wij vroeger op pasten als teeners zeg maar.

Zij woonde bij ons in het pad en samen met haar twee oudere broertjes kwam ze vaak bij ons spelen of namen wij die kinderen mee naar de speeltuin.
De broertjes meer dan zij want haar moeder was op een of andere manier met haar als meisje wat voorzichtiger met ergens anders laten spelen. Of ze vond het wel lekker dat die twee jongens even weg waren en zij alle tijd samen met haar dochtertje had.
Maar goed, ik en mijn zus ook hadden haar niet herkend maar zij herkenden ons wel, dat vond ik ook wel knap.
We stonden zo even gezellig te praten. Haar ouders leefden ook nog maar een van de broers was al overleden vertelde ze. Een leuke ontmoeting en herinneringen die weer even boven kwamen.
Maar waarom ik opeens aan mini en maxi kwam had eigenlijk meer te maken met twee pannen die ik van de week op mijn gasstel had staan.
Mijn grootste pan die ik heb die ik had gebruikt voor het koken van de azijn voor de komkommers en daarnaast een mini pannetje van 12 cm (Ja Riet we hebben er toen ook naar lopen zoeken in Gouda) De grote pan kreeg ik via de weggeefhoek. Een nieuwe pan, de man waar ik hem van kreeg had hem nog maar 2 x gebruikt. Echt zo’n heerlijke BK pan die ik ook gebruik voor soepen en stamppotjes maken voor de vriezer. Het kleine pannetje kocht ik twee weken geleden bij de kringloop nog helemaal nieuw, de aankoopsticker zat er nog op voor 2,95. En hij is bijzonder handig voor een persoonsgroentes, ik gebruik weinig water, hij is snel warm allemaal voordeel.


En zoals pannen verschillend zijn, zijn mensen het ook. Dit had een mooie filosofische slotzin moeten worden maar helaas het komt er even niet uit, dus eigenlijk slaat het nergens op. Of het moet zo zijn dat hoe verschillend mensen zijn ze allemaal hun eigen kwaliteiten en eigen-aardigheden hebben. En dat geldt ook voor verschillende pannen, ze dienen allemaal een ander doel.
Nog wel een fotootje gevonden van het oudste jongetje waar ik samen met mijn zusje op staat. Die eeuwige scheve pony die soms zo kort geknipt werd dat ik er een jeugdtrauma aan overgehouden heb….. vreselijk vond ik het en nog krijgt iedere kapster van mij die mijn pony knipt dit te horen dat ie absoluut niet te kort mag. Meestal knip ik hem zelf wel en soms ook scheef. The story of my life.

De tijd uitzitten………

Voor degene die mijn blogs wel vaker lezen weten ze wel een beetje dat ik niet veel “zitvlees” heb al heb ik wel genoeg vlees op mijn zitvak, dat dan weer wel.
Maar goed vanmorgen begon ik bij de projectleidster van het Mantelzorgtijdschrift en dat was zo ontzettend leuk om te doen.
Weer een nieuw programma, met allebei een muis en monitor zodat we beide dingen uit konden proberen.
Wel een heel strak format waarin gewerkt moest worden en dat maakte het niet makkelijk.
Allereerst gingen we kijken naar de coverfoto waar teksten boven en links kwamen te staan die wel moesten matchen met de achtergrond. En we kwamen beide tot dezelfde conclusie welke foto het zou moeten worden.
Daarna nog een paar interviews doorgenomen qua indeling en bij mijn collega van de krant die ook een interview aangeleverd had was de tekst wat langer dan de voorgeschreven 500 woorden. Het is best lastig om in een ander zijn teksten dingen weg te halen zonder dat de inhoud verandert.
Maar samen kwamen we er wel uit en paste het precies. Hier en daar de foto’s nog op een ander plekkie zetten zodat een mooier beeld ontstond.
Nog even wat na zitten kletsen en daarna naar mijn tweede opdracht van vandaag, vrijwilliger bij een zomerfair in het verzorgingstehuis.
’s Morgens foto’s maken en ’s middags zou ik lootjes verkopen voor het Rad van Fortuin.

En toen hoorde ik pas dat het tot 8 uur ’s avonds zou duren. Pff dat vond ik wel een eind hoor.
Het rad begon zo 2 uur te draaien en in het begin ging de verkoop van lootjes best snel en waren we snel uitverkocht. Maar na een ronde of 5 draaien werd het rustiger in de zaal en ook minder animo.
Het lukte ons nog tot 7 rondes lootjes te verkopen maar daarna was het ook afgelopen, te weinig animo en zo half 5 zijn we gestopt met draaien.
Maar werd er gezegd, misschien komen er ’s avond ook nog mensen dus wij besloten toch nog maar wat te blijven. Het letterlijk even uit te zitten. Wel wat gegeten tussendoor, daar ontbrak het niet aan. Alleen eindeloos zitten, dat is echt niks voor mij al heb ik gezellig zitten praten met de “raddraaier”. De andere standhouders gingen ook opruimen. Buiten waren ze al eerder begonnen omdat het begon te regenen. Maar zo rond 6 uur gingen ze binnen ook de kramen maar opruimen. Om zeven uur nog geen kip te bekennen en heb ik me afgemeld. Ze gingen toch niet meer draaien en ben lekker naar huis gegaan. Weinig gedaan maar ik was het spuugzat… na een dagje zorgcentrum.

On the cover of…………

Ben nog steeds bezig met het binnenkort te verschijnen blad over de mantelzorg in de Krimpenerwaard en daarvoor zochten ze nog een foto voor op de voorkant.
Ik had gezegd dat ik wel een aantal mooie foto’s van de polder had en dat klopte ook wel alleen ze wilden een staande foto en mijn meeste foto’s zijn liggende foto’s en daar hadden ze niets aan.

Maar ik zei dat ik wel wat foto’s wilde gaan maken misschien dat er dan wat bij zou kunnen zitten.
Dinsdag ben ik op pad gegaan en het was heerlijk om zo lekker rond te gaan fietsen en eens andere dingen op de foto te zetten dan bloemetjes, vlinders, dieren, insecten, vogels die toch mijn ding meer zijn. Ben niet zo’n landschapsfotograaf.
Juist daardoor wel een uitdaging om er wat mooie te maken. Ben een flinke ronde gaan fietsen, ruim 50 km en overal gestopt op plaatsjes die ik dacht wel leuk te zijn.
Om deze tijd van het jaar vond ik het nogal tegen vallen omdat het erg “groen” is en weinig kleur te bekennen (behalve de bermen nog) om het beeld van de Krimpenerwaard weer te geven want daar gaat het om. Aan de andere kant schept het ook wel een rustig beeld voor zo’n voorkant.
En ik wilde iets van water, polderland, liefst nog een boom of ander element er bij. Kwam thuis met zo’n 10 foto’s die ik redelijk vond en heb ze doorgestuurd.
En ze waren er blij mee, morgen ga ik meekijken welke het meest geschikt is want er komt natuurlijk ook wat tekst op de voorkant en dat mag dan weer niet wegvallen met de achtergrond van de foto, dat wordt nog even puzzelen maar wel heel leuk om te doen en ook wel een “eer” om on the cover te staan.
Ik keek ook meteen wat anders naar de polder dat is ook wel grappig, Hierbij een paar foto’s die afgevallen zijn. Maar het was ontzettend leuk om te doen.

Zomaar onderweg……….

Zo rondfietsend kom ik wel eens dingen tegen waarvan ik denk, wat zou dat nou voorstellen eigenlijk.
In de Crezèepolder zagen we een soort monumentje zoals je wel meer ziet als er iemand overleden is dat ze dat doen om te herdenken. Maar of dit het ook was geen idee. Met een vlinder een kerstboompje lantaarn een lege bloempot een paar lege emmertjes en zelfs lege drankflessen. We konden er verder ook geen verklaring voor vinden. Maar wel apart.

En gisteren “moest” ik voor het mantelzorgblad foto’s in de polder gaan maken, nog niet zo makkelijk vond ik het want het is overal aardig “groen” weinig kleur als je tenminste een polderfoto maakt. Maar heb toch wel wat leuke plekje gevonden.
Onderweg kwam ik ook dit weggetje tegen waar aan de zijkanten stokken met daarop klompen.
Heb eigenlijk niet gezien of ze er vast opgespijkerd zaten, het leek me van wel omdat ze anders toch wel misschien gauw door kwajongens of kwameisjes of moet ik zeggen kwakinderen er af gehaald werden. Het was er verboden toegang.

Pas had ik het ook een keer dat ik op mijn buitendeur dacht een klein wit nachtvlindertje te zien, ik maakte er een foto van en kwam er achter dat het gewoon een gevouwen papiertje was.
Mijn excuses, ik moest mijn fiets naar buiten rijden, altijd oppassen en dan snel een foto maken voordat ie weg zou vliegen. Nou ja dit vlindertje vloog echt niet weg.

En als laatste zag ik deze waterkip en nam er een foto van en bij thuiskomst zag ik dat hij op een (stenen) eend stond en zo werd het ongemerkt een grappige foto.

En zo had ik weer een makkelijk blogje bij elkaar………;)

Komkommertijd……..

In mijn krantenperiode had ik iedere zomer een tijdje komkommertijd, er was dan weinig nieuws, werd weinig georganiseerd.
Toch vond ik het altijd ook wel leuk om “onderweg” te kijken naar dingen die ik tegenkwam om toch nog wat aparts in de zomervakantie te brengen.
Een keer is het me gelukt dat ik een rondje ging fietsen en met 4 verschillende items thuis kwam.
Gezin op een strandje langs de Lek die hier op vakantie waren, een bedrijf dat grafiti op een bekend gebouw aan het verwijderen was, een wagen volgeladen, vol met oude wijven……zonder gekheid gewoon een aantal zussen en schoonzussen die een dagje met elkaar op stap waren in een boerenwagen en een terrein waar militairen een soort spel/sport gebeuren hadden.
Dat was een goede score vond ik wel.


Momenteel is het bij mij thuis letterlijk komkommertijd. Heb één snackkomkommerplant in de kas en één met grote komkommers opgekweekt uit een moestuintje van appie. En ze doen het beide ontzettend goed.
Heb al aardig wat komkommers uitgedeeld aan familie, buren, vrienden en natuurlijk zelf opgegeten.
Maar ik wilde ook een keer proberen om ze in te maken in het zuur te doen dus en dat heb ik vanmorgen gedaan.
Had een recept gevonden en had alle ingrediënten in huis. Alles gaan snijden, paprika’s, uien en natuurlijk de komkommers. De kruiden klaargelegd, peperkorrels, laurierblaadjes, jeneverbessen en kruidnageltjes.
Nieuwe potten gekocht die ik uitgekookt heb en een pan met azijn, water en suiker gevuld en gekookt.


Eigenlijk was het minder werk dan ik gedacht had, met een uurtje was ik er klaar mee en stonden er 6 gevulde kleurige potten kant en klaar. Nog even uitzoeken hoe lang ik ze moet laten staan voordat ze weer open kunnen, dat stond er nog niet bij. Maar ik vond het leuk om te doen.
En de rest van de komkommers heb ik voor bij het huis gelegd op een stoeltje met daarop geschreven “biologische komkommers gratis, stoeltje niet”.
Was gaan fietsen en toen ik thuis kwam waren alle komkommers verdwenen en mijn stoeltje ook maar ik wist het al die zal de overbuurvrouw wel in de tuin gezet hebben en inderdaad het klopte helemaal, ze kwam het even zeggen dat zij het gedaan had.

Rondje Crezéepolder

Afgelopen zaterdag zijn we weer naar de Crezéepolder geweest. Een aantal maanden geleden waren we er ook geweest, echt een prachtig gebied. Gebouwd op een oude vuilstortplaats. Een paar jaar geleden aangekocht door het Zuid Hollands Landschap.
We zagen toen heel veel verschillende vogels die daar op de droogvallende slibben aan het foerageren waren. Een prachtig gezicht.
Nu zijn we naar een gedeelte geweest waar we destijds niet geweest waren namelijk het moerasgedeelte.
Bij de aankomst stond er al een bord en meteen moesten we over een redelijk smal brugje lopen.
Ik zei tegen Wim ga jij maar voorop, dat leek me wel een beter idee en ja hoor hij ging als een stoere ridder vooruit lopen.

Het waren smalle paadjes met hoge begroeiing en hier en daar flink modderig en glad om te lopen maar ook zo heerlijk rustig en mooi om te zien. Heel veel bruggetjes waar we over moesten. Wilgenbomen te over en alles mag er min of meer hun gang gaan. Het is een getijdengebied. We zagen overal van die mooie oranje bloemen, ik vond ze een beetje op orchideeën lijken door het patroon en lipbloemen maar toen ik het even op ging zoeken bleek het oranje springzaad te zijn. Dat maakte ze voor mij niet minder mooi.
Het was een route van een km of 5 dus goed te doen, op ons gemakkie gelopen. Halverwege kwamen we nog een jachthaven tegen waar we even onze bammetje op konden eten. Het was heerlijk weer, had het gewoon warm want de hoge begroeiing hield de wind ook wel tegen.
Mijn haar begint al weer aardig lang te worden en ik had geen elastiekje bij me om even een staartje te maken. Maar even denk denk en opeens dacht ik mijn mondkapje (op het veer moesten we die nog gebruiken) heeft ook elastiek en dat lukte.
We zijn ook nog even bij de slibben wezen kijken waar nu voor het grootste gedeelte ganzen, eenden, meeuwen, meerkoeten en zwanen te zien waren. Het blijft een mooi gezicht dat gebied met de vele vogels en zo Alblasserdam op de achtergrond met de brug over de Noord.


Om in Ridderkerk te komen gingen we met het Driehoeksveer mee. Dat vaart van Krimpen aan de Lek naar Ridderkerk, daarna naar Kinderdijk en weer terug naar Krimpen. Heen ging dat best snel maar terug in Ridderkerk stonden echt zoveel mensen te wachten. En die man had echt moeite met het pinapparaat dat het ook nog ontzettend langzaam deed. Dat snap ik echt niet hoor. Denk dat het wel een minuut of 20 duurde voordat iedereen had betaald. Maar goed we hadden de tijd natuurlijk maar je zou maar met dat bootje van of naar je werk gaan. Bij Kinderdijk zagen we ook de rondvaartboten weer liggen die de toeristen naar de molens brengen. Denk dat die ook meer dan een jaar daar niet te zien waren. Voor mij zijn de rivieren eigenlijk heel gewoon maar ik zie altijd dat Wim er zo van geniet, zeker als we (al was het maar een klein stukje) varen en alle bedrijvigheid op en langs de rivieren. In Ridderkerk is ook meteen aan het water een prachtig terras waar we begonnen met een bakje te drinken met uitzicht op de Noord. De aankomst en vertrek van de waterbus en pont. De grote schepen die daar vanuit de Lek de bocht om komen. Het was weer een mooie dag die we weer afsloten met een drankje op een terras…..

Een kop(je) kleiner maken..

Het stond al heel lang op mijn to do list eigenlijk al een paar jaar, het snoeien van de kersenboom, ik zag er best een beetje tegenop om het in mijn uppie te doen.
De kersenboom staat redelijk dicht bij de vijver en op een trap staan, je vasthouden, zagen en dan grote takken die naar beneden vallen dan doe ik dat soort klusjes maar liever met iemand er bij.
En laat ik daar nou een slachtoffer voor gevonden hebben.
Vrijdag was Wim vroeger dan normaal en nadat we heerlijk een soepje gegeten hadden in de tuin vroeg ik of ie wilde helpen met die boom snoeien. We hadden het er al eerder over gehad en hij wilde wel helpen.
Nou ja het was natuurlijk zijn eer te na om mij te laten zagen dus dat ging hij wel doen. Nu heb ik geen echte takkenzaag maar een gewone houtzaag en daar ging het ook wel mee al was het best een klusje om te doen want de boom was aardig groot geworden inmiddels.


Ik hield de trap vast en ving de takken op waardoor ik na afloop helemaal onder het zaagsel zat maar dat mocht de pret niet drukken. Het afgelopen jaar stond de boom vol bloesem maar bijna geen kersen er aan. Snoeien doet bloeien en doordat we zo rigoureus bezig zijn geweest zal ie misschien nog een jaar overslaan, ik zie het wel. Eigenlijk hoort ie ieder jaar gesnoeid te worden.
(Denk dat de merels dat nog het ergste zullen vinden, het zijn niet echt hele zoete kersen maar ik heb er wel lekkere jam en flesjes met sap van gemaakt de jaren dat er zoveel aan stonden).
Het is wel een gek gezicht hoor, ook veel meer licht in de tuin en mijn vlinderstruik is haast nog hoger dan de kersenboom nu.
Wel mooie takken om van de winter van alles aan te hangen voor de vogels.
Morgen alles bundelen en dan even de “takkenroute” bellen, de gemeente haalt hier gratis het snoeihout op want voordat ik alles anders in de groene container weggewerkt heb duurt het nog wel even.
Afijn na afloop hebben we onszelf getrakteerd op een terrasje, dat hadden we wel verdiend.