Mag ik even trots zijn ??

Had er al eerder over geschreven dat ik gevraagd was om mee te werken aan een tijdschrift voor onze Krimpenerwaard voor mantelzorgers en alle informatie daarover.|
Ik deed daar voor een indrukwekkend interview met een mooi gezin met een gehandicapte dochter met een spierziekte.
Verder werd ik gevraagd om foto’s aan te leveren voor de voorpagina en daar ben is destijds een middag voor op pad gegaan. Opdracht was om een foto te maken die overal in de Krimpenerwaard gemaakt kon zijn.
Zelf vond ik het wel jammer dat er niet zoveel kleur was in die tijd, veel groen en weinig afwisseling.
Maar ze waren er juist bij mee met de foto’s die ik gemaakt had. Er kwam namelijk nog een tekst overheen en zou het een drukke kleurige foto zijn zou dit het niet makkelijk maken. We kozen dus gezamenlijk voor de voorpaginafoto en het oogde toch wel goed, al vond ik het niet mijn beste foto die ik ooit gemaakt had.
Gisteren kreeg ik een proef van het blad dat nu klaar is. Het is erg mooi geworden en ben er best trots op dat mijn foto de voorpagina siert met mijn naam er bij in de colofon.

Tot mijn verrassing hebben ze ook nog de foto die ik nog het meest geslaagd vond gedeeltelijk gebruikt voor op de achterpagina niet paginagroot maar voor 1/3 zo ongeveer.
En heel eerlijk was ik er best een beetje trots op het resultaat, een mooi interview met twee foto’s geplaatst er in en natuurlijk de foto van het gezin.
Het was een ontzettend leuk project om aan mee te werken. Er komt nog wel een soort vervolg in de vorm van een aantal interviews meer bestemd voor nieuwsbrieven of iets dergelijks. Dit soort kort lopende vrijwilligerswerk projecten mogen ze mij nog wel meer voor vragen. P.s. Heb op de foto’s alle teksten weggehaald dus ziet het er een beetje “vreemd” uit.