De bomen huilden…….

Afgelopen week zag ik bij de terugblikken 70 jaar tv ook een paar interviews met Prinses Irene. Iemand die ik enorm bewonder al vanaf dat ik jong was vond ik haar de mooiste en meest zelfstandige prinses van allemaal. Ze koos haar eigen weg en dat vond ik prachtig en stoer ook wel. Gaven zelfs ons dochtertje als tweede naam Irene.
Op een gegeven moment hoorde ik regelmatig dat er een beetje de gek met haar werd gestoken omdat ze ‘met bomen knuffelde of praatte’
In die tijd zag ik een aantal boeken van haar in de kringloop, kocht ze en ging ze lezen.
Ik voelde zo’n enorm gevoel van herkenning.
Dat alles zo met elkaar verbonden is, wat wij doen met de natuur en het respect er voor.
En eigenlijk kreeg ik nog meer respect voor haar.
Ik ben best een heel nuchter type helemaal niets zweverigs hangt er om me heen maar het klopt. Ik heb zoveel rust, vrijheid en ontspanning gevonden in de natuur. Zeker het laatste coronajaar heb ik dat nog extra zo ervaren.

foto van FB gekregen


Afijn onze straat gaat opgeknapt worden. Ik woon in een straat met veel groen, er staan of helaas moet ik zeggen stonden 25 mooie plantanen, de longen van de straat noemde ik ze altijd.
Gezonde bomen die weg moesten, ik maakte er gisteren nog een paar foto’s van en toen ik vanavond weer thuis kwam waren ze allemaal al weg en zag ik 25 stompen.
Ik weet dat ze de trottoirtegels omhoog duwden, misschien ook wel de riolering kapot maakten, het zal allemaal wel waar zijn. En er komen weer nieuwe bomen, ik weet het maar je kent het jonge kleine bomen en boompje groot plantertje dood….voordat die weer zo mooi groot zijn dat duurt wel een aantal jaren.
En vandaag huilden 25 gezonde bomen en ik huilde een beetje mee…………….