De Laan……..

De Laan

Een laan die al zo lang is

en zelfs nog langer lijkt

Wanneer ik met mijn verdriet

naar al die bomen kijk

Al lopend ga ik achter

een kleine witte kist

Besefte toen nog steeds niet

hetgeen ik later zo ontzettend mis

Een laan aan beide kanten

de hoge beukenbomen geplant

Waar langs ik in een roes loop

door wanhoop overmand

De sneeuw bedekt de graven

en vormt dan een wit kleed

Genieten kan ik er niet van

ik voel alleen mijn leed

Na 40 jaar loop ik voor ’t eerst

bewust weer door die beukenlaan

’t Is herfst, de bladeren bedekken

de weg die ik wil gaan

De jaren maakten dat het verdriet

werd als een zachte pijn

Met een glimlach droom ik ook wel eens

hoe het had kunnen zijn

Hoe van jou die mij zo

heel veel liefde gaf

Niets anders is gebleven

dan een steen op je kleine graf

Maar in mijn hart

Weet ik daar woon jij nog altijd

En blijf je zoals je voor mij was

mijn lieve kleine meisje

In lovely memory Angela Irene Roos