Een onmogelijke keuze

Vanmorgen moest ik al weer vroeg op pad naar mijn kapster, hard nodig weer om het weer in een model te laten knippen. Zij woont een km of 10 bij me vandaan en het miezerde flink maar goed, geen andere optie en voor het eerst heb ik een regenbroek aangetrokken. Als ik ergens een hekel aan heb is het dat wel maar ik wilde ook niet helemaal doorweekt daar aankomen.
Het viel me ook eigenlijk allemaal nog wel mee, was zelfs wel lekker warm en bij mijn kapster kon ik hem op het bankje voor haar huis uittrekken.
Vorig jaar kregen ze een dochtertje, die is nu bijna al weer een jaar, een tijdje daarvoor had ik een hele leuke dikke buiken sessie met hen gedaan in het Loetbos bij ons in de buurt.
Ik ken haar al vanaf haar geboorte omdat haar ouders en mijn ex en ik bevriend waren en haar broer is vanaf die tijd bevriend met mijn zoon.
Had inmiddels wel gehoord van mijn zoon dat ze weer zwanger was en dat het een “moeilijke” zwangerschap is, ze is zwanger van een tweeling. Maar het is een mono mono tweeling dat betekent dat ze één placenta hebben en een vruchtzak zonder tussenschot. Daardoor kunnen de navelstrengen verstrengeld raken en dat kan complicaties geven. Een aantal van deze zwangerschappen eindigt met het overlijden van de kinderen of een van de kinderen.
Ze zijn meteen doorverwezen naar een academisch ziekenhuis en staan onder strenge controle. Maar het is al met al wel een heel spannende tijd voor dit jonge stel.
Er gaat ook nog een screening plaatsvinden over handicaps, er was een lichte verhoging van de nekplooi zichtbaar maar de eerste test daarna waren wel goed uitgevallen gelukkig en wezen niet op een chromosomen afwijking op dit moment.
Ze vertelde ook heel open dat ze het best moeilijk vond, stel dat ze wel een handicap hebben, wat zouden ze dan moeten doen, dat hebben ze dan ook allebei.
Ik vertelde haar dat Angela ook het syndroom van down had, dat wist ze niet. En zo hadden we een heel open gesprek over van alles. Wat zijn de vooruitzichten, hoe ontwikkelen ze zich.
Ik zei ook dat er zo weinig over te zeggen is, net als bij “gewone” kinderen heb je gradaties daar in. Kan haar daar ook niet in raden natuurlijk. Ik zal ook hun keuze hoe die uit zal vallen altijd volledige respecteren.
Weet zelf nog goed dat ik bij Peter een vruchtwaterpunctie kreeg en God op mijn blote knieën heb bedankt dat ik geen keuze hoefde te maken en hij gezond bleek te zijn. Ik had het echt niet geweten. Met de zwangerschap te beëindigen zou ik voor mijn gevoel mijn liefde voor Angela verloochenen alsof zij voor ons niet 100% was.

Het is gewoon een onmogelijke keuze die je dan gaat/moet maken en in beide gevallen heel verdrietige keuzes.
Ik hoop voor dit jonge stel dat alles ten goede uitpakt want dat kan ook nog steeds. Maar een fijne en ontspannen zwangerschap zal het niet worden. Vanaf 6 maanden dagelijks screenen meestal opgenomen worden in het ziekenhuis zodat ze het twee keer per dag kunnen doen en op 32 weken een keizersnede. Ze liet me ook nog en aantal echo’s zien die gemaakt waren.
Spannende tijden dus voor die twee. Het bleef me echt heel de middag wel bij, vanavond na het eten nog even op de fiets gestapt en een rondje gaan fietsen, even de wind door mijn haren, mijn hoofd wat legen want ook bij mij kwamen alle herinneringen natuurlijk weer terug. En dat hielp….