Jantje huilt jantje lacht

Ik huil niet zo snel hoor maar gisterenmiddag stond het huilen me wel nader dan het lachen.
Kwam thuis na een ochtendje heel gezellig met zusje in wat kringloopwinkels te zijn geweest en voelde op het laatste stukje lopen al dat ik meer last van mijn knie kreeg. En niet in het gewricht dat ik altijd heb en een soort aan gewend ben inmiddels maar dit voelde anders aan.
En eenmaal thuisgekomen leek het wel alsof er messen in de achterkant van mijn knie gestoken werden als ik een paar stappen deed. Als ik mijn fiets op wil laden, laat mijn oplader het ook afweten, ook dat nog, dat kon er net nog bij.
Ben maar rustig op de bank blijven zitten haken, wat tv kijken tot ik eten moest maken, wilde wat uit de kelder pakken en moet dan 4 trapjes af, toen ik terug wilde kwam ik amper de trap meer op, zo zeer deed mijn been.
En dan gaan bij mij allerlei doemscenario’s door mijn hoofd, wat als ik niet meer kan fietsen nou ja alle positiviteit is dan ook meteen uit mijn denkertje verdwenen. Bel nog wel even naar Wim om even mijn verhaal kwijt te kunnen.
Na met letterlijk veel pijn en moeite wat eten gekookt te hebben en toch nog even afgewassen ga ik zitten en wil ook niet meer overeind komen.
Een paar uurtjes later ga ik nog even de plastic zakken voor bij het huis ophangen en als ik er heen loop denk ik, mm het gaat wel weer maar de terugtocht begint het weer opnieuw.
Opeens schiet me te binnen dat ik nog een pot met zalf heb tegen zere spieren. Hij staat dichtbij en ik ga mijn been helemaal zitten masseren en insmeren er mee,
Blijf verder maar rustig zitten, stel het naar bed gaan uit omdat ik gewoon bang ben om de trap op te gaan maar op een gegeven moment zal ik wel moeten. Ik sta op en ik voel alleen nog de normale pijn van mijn gewricht maar niet meer die stekende pijnen. Ik kan het nauwelijks geloven maar het is echt zo. Hoe het komt weet ik niet de combinatie van het insmeren en rust kan haast niet anders maar ik kan bijna dansend (kan helemaal niet dansen) naar boven om te gaan slapen.
Vanmorgen is de pijn nog steeds weg maar ik maak toch een afspraak bij de dokter en kan om 9 uur al komen.
Ik vertel mijn verhaal en ze zegt dat het toch overbelasting is en dan ga ik door die knie te proberen te ontzien anders lopen met dit gevolg dat de spieren verdikt worden en dit soort klachten veroorzaakt. En dat klopt wel. Er zat ook een soort verdikking in mijn spieren in mijn achterbeen vandaar die pijnen, ze noemt het ischias. Kan het bij de fysio wel laten masseren dat de spieren weer normaal worden. Dat ga ik maar afspreken, heb nog een aantal fysio behandelingen tegoed dit jaar.
Ze neemt alle tijd om het te bespreken met me ook over eventueel te laten opereren aan mijn knie, de voordelen en de nadelen als ze het al doen. Afijn ik ga er eens rustig over nadenken.
Ga meteen Wim weer bellen dat ie wel kan komen dit weekend, hij wilde toch wel komen maar als ik alleen op de bank kan zitten dan weet ik van mezelf dat ik liever alleen ben hoe lief ook bedoeld van hem.
Vooral in beweging proberen te blijven had ze nog gezegd. En ik ben zo ontzettend blij en ook weer dankbaar dat ik kan fietsen. Dat is toch mijn grootste nachtmerrie dat ik dat niet meer zou kunnen. Voor ik even boodschappen ga doen bel ik mijn zoon om te vragen of ie denkt nog een keer mijn oplader te kunnen repareren. Heb gemerkt dat het gewoon in het snoertje zit dat los is gegaan. Dat is al een keer eerder gebeurd en toen heeft hij het gerepareerd. Een nieuwe kost toch ruim 100 euro.

Hij zegt ik ben op de zaak (hij werkt dicht bij mij in de buurt) geef hem maar even af. Ik ga er naar toe en hij zegt zal meteen wel even kijken, we gaan naar de technische afdeling en binnen een kwartier heeft hij het met advies van zijn collega die nog meer van elektriciteit en dat soort dingen weet voor elkaar. Hij sjouwt mijn fiets even naar binnen en ja hoor hij doet het weer. Wat ben ik toch blij met dit kind, niet alleen hiervoor maar gewoon omdat ik altijd bij hem terecht kan.
Afijn ik kan weer fietsen, mijn boodschappen doen, het gevoel van vrijheid op de fiets is onbeschrijflijk en voelt als een cadeautje. Bovendien nog heerlijk herfstweer, overal prachtig gekleurde bladeren op de grond en aan de bomen. Alle doemscenario’s zijn weer verdwenen, Misschien lijkt het overdreven maar zo voelt het echt wel aan. En ik lach weer.