Schuldig voelen…….

Over sommige dingen hou ik altijd een soort schuldgevoel en hoewel ik verstandelijk weet dat dit helemaal niet nodig is en ook niet zo was blijft het toch altijd bij mij als een soort zeer plekkie wat soms opeens weer open gekrabbeld wordt.
Zoals vandaag, de dag dat ons derde dochtertje Hannah geboren/overleden is al weer 36 jaar geleden.
Toen ik van haar zwanger was, was het een moeilijke tijd. We waren blij dat ik weer zwanger was maar we besloten ook in die tijd om onze winkel te verkopen om meer rust te creƫren in ons leven.
We hadden een koper gevonden de overbuurman maar dat betekende ook dat we zouden moeten verhuizen, alle zaken af moesten ronden zakelijk.
Kortom een heel drukke tijd en ook heel spannende tijd voor ons na twee kinderen die we verloren hadden en nog een miskraam niet echt een ontspannen zwangerschap.
Ik was onder strenge controle in het Erasmus MC maar ondanks dat voelde ik op een dag toch geen leven meer.
Met een vriendin die daar werkte reed ik ’s morgens mee en al snel bleek dat het opnieuw niet goed was en de baby was overleden. Hans kwam zo snel mogelijk en daarna werd de bevalling opgewekt, het ging niet goed en op een gegeven moment bleek het helemaal niet goed te gaan en werd ik onder narcose gebracht, Hans werd weggestuurd waarna Hannah letterlijk werd gehaald. Ik wist er niets van maar Hans vertelde dat hij me zo had horen gillen. Een traumatische ervaring voor ons beide. Weer bij bewustzijn stond ik er op mijn kind te zien en een verpleegkundige haalde haar en ik zag haar bijna nog helemaal verdoofd een klein stukje van haar gezichtje, verder helemaal gewikkeld in een omslagdoek. Heb er verder geen herinneringen meer aan. Hans ging ook haar alleen begraven.
Na 5 dagen was ik weer thuis en de volgende dag al weer in de winkel bezig om te buurman in te werken.
Achteraf denk ik wel eens gekkenwerk geweest natuurlijk maar het kon niet anders, hij moest ook alles te weten komen over de inkopen en dat soort dingen, zaken die ik deed.
En net thuis kregen we ook te horen dat we een nieuw huis kregen zodat ook nog eens alles ingepakt moest worden.
We hadden het enorm druk tijd om over alles na te denken, laat staan te treuren was er totaal niet. Soms leek het ook of het minder erg was dan de eerste keer dat we ons eerste kindje verloren. Alsof een kind verliezen zou wennen. Alsof zij minder gewenst was en niets was minder waar. Maar dat gevoel haar tekort gedaan te hebben blijft mijn hele leven gelukkig wel op de achtergrond maar soms ook weer opduiken bij me.
Verstandelijk weet ik dus dat het niet hoeft maar gevoelsmatig is dat wel zo.
Vandaag moest ik er echt weer heel erg aan denken om haar geboorte/sterfdag. Vanavond heb ik een kaarsje voor haar aangestoken en de houder weerkaatst door de spiegelingen heel veel kaarsjes en ik weet, ze was net zo welkom geweest als de andere kinderen………..