Schuldig voelen…….

Over sommige dingen hou ik altijd een soort schuldgevoel en hoewel ik verstandelijk weet dat dit helemaal niet nodig is en ook niet zo was blijft het toch altijd bij mij als een soort zeer plekkie wat soms opeens weer open gekrabbeld wordt.
Zoals vandaag, de dag dat ons derde dochtertje Hannah geboren/overleden is al weer 36 jaar geleden.
Toen ik van haar zwanger was, was het een moeilijke tijd. We waren blij dat ik weer zwanger was maar we besloten ook in die tijd om onze winkel te verkopen om meer rust te creëren in ons leven.
We hadden een koper gevonden de overbuurman maar dat betekende ook dat we zouden moeten verhuizen, alle zaken af moesten ronden zakelijk.
Kortom een heel drukke tijd en ook heel spannende tijd voor ons na twee kinderen die we verloren hadden en nog een miskraam niet echt een ontspannen zwangerschap.
Ik was onder strenge controle in het Erasmus MC maar ondanks dat voelde ik op een dag toch geen leven meer.
Met een vriendin die daar werkte reed ik ’s morgens mee en al snel bleek dat het opnieuw niet goed was en de baby was overleden. Hans kwam zo snel mogelijk en daarna werd de bevalling opgewekt, het ging niet goed en op een gegeven moment bleek het helemaal niet goed te gaan en werd ik onder narcose gebracht, Hans werd weggestuurd waarna Hannah letterlijk werd gehaald. Ik wist er niets van maar Hans vertelde dat hij me zo had horen gillen. Een traumatische ervaring voor ons beide. Weer bij bewustzijn stond ik er op mijn kind te zien en een verpleegkundige haalde haar en ik zag haar bijna nog helemaal verdoofd een klein stukje van haar gezichtje, verder helemaal gewikkeld in een omslagdoek. Heb er verder geen herinneringen meer aan. Hans ging ook haar alleen begraven.
Na 5 dagen was ik weer thuis en de volgende dag al weer in de winkel bezig om te buurman in te werken.
Achteraf denk ik wel eens gekkenwerk geweest natuurlijk maar het kon niet anders, hij moest ook alles te weten komen over de inkopen en dat soort dingen, zaken die ik deed.
En net thuis kregen we ook te horen dat we een nieuw huis kregen zodat ook nog eens alles ingepakt moest worden.
We hadden het enorm druk tijd om over alles na te denken, laat staan te treuren was er totaal niet. Soms leek het ook of het minder erg was dan de eerste keer dat we ons eerste kindje verloren. Alsof een kind verliezen zou wennen. Alsof zij minder gewenst was en niets was minder waar. Maar dat gevoel haar tekort gedaan te hebben blijft mijn hele leven gelukkig wel op de achtergrond maar soms ook weer opduiken bij me.
Verstandelijk weet ik dus dat het niet hoeft maar gevoelsmatig is dat wel zo.
Vandaag moest ik er echt weer heel erg aan denken om haar geboorte/sterfdag. Vanavond heb ik een kaarsje voor haar aangestoken en de houder weerkaatst door de spiegelingen heel veel kaarsjes en ik weet, ze was net zo welkom geweest als de andere kinderen………..

16 gedachten over “Schuldig voelen…….

  1. Volgends mij kan dat ook niet anders, een kind verliezen grijpt zo ongelofelijk diep in. En soms is het een soort van overleven voor de ouders, onstaat er een zelfbeschermimg, waardoor gevoelens uitgeschakeld worden. Voel je niet schuldig, je kon er helemala niets aan doen, maar sta toe dat je nog steeds rouwt om je dochtertjes. Dat mag nog steeds.

  2. Je hebt het in ieder geval jezélf niet makkelijk gemaakt met al die drukte. Maar het heeft je geen kwaad gedaan leert “de geschiedenis.”. Ik ga maar niet proberen uit je hoofd te praten dat je érgens schuld aan hebt, je weet zelf heel goed dat dat niét zo is, maar ( goede) mensen zitten nou eenmaal zo in elkaar dat ze de oorzaak van gebeurtenissen allereerst bij zichzelf zoeken.
    Je hebt dan ook nog zo vreselijk véél ingrijpende dingen meegemaakt dat die nooit helemaal uit je leven kunnen verdwijnen. Zeker in een tijd dat er nog nauwelijks aandacht was voor zulke heftige gebeurtenissen. Dan kom je pas veel later aan verwerken toe. Maar ook Hannah leeft duidelijk voort in jouw gedachten.❤

  3. Je schrijft het goed, het is een traumatische ervaring. Alles kwam tegelijk en je had gewoon geen tijd om te rouwen om Hannah, ook niet om te ontzwangeren. En dan schuift je geest het opzij, ondanks dat het er wel is.
    Het is als een litteken geworden. Maar wel een die, als je hem aanraakt (of zoals nu het haar geboortedag is) pijn doet.
    En ja, gevoelsmatig werkt het inderdaad heel anders dan verstandelijk, het verschil tussen hart en ratio.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s