gewoontegetrouw

Als je in een club mensen terecht komt die al jaren samen draaien is het soms best lastig om daar een plekkie te vinden. Dat had ik ook wel met de Huurdersbelangenvereniging.

Er waren zoveel vanzelfsprekendheden en dingen waar ik totaal geen weet van had en dan heb je gewoon een aantal maanden nodig om daar een beetje in te komen.
Zeker in het begin hoorde ik zoveel afkortingen waarvan ik totaal de betekenis niet wist, nou ben ik wel zo dat ik het dan vraagt. Waar hebben jullie het over of wat wordt daar mee bedoeld.
En zo langzamerhand kwam ik er wel een beetje in ook. Ging mee naar lokale overleggen en ging stage lopen in een klankbordgroep. En overal leerde ik weer dingen bij en ging ik er ook meer lol in krijgen.
Toch tot een half jaar geleden ongeveer had ik niet het idee dat ik er veel aan bijdroeg. Oké ik ging naar de vergaderingen, bracht boekjes en kalenders rond (dat krijgen alle huurders in december ) maar daar bleef het wel bij.
Op een vergadering zo’n half jaar geleden zei ik het ook dat ik niet het gevoel had veel te doen te hebben. Dat komt nog wel zei de nieuwe voorzitter die er ook pas een jaar of 3 is dus ook betrekkelijk nieuw en ook daardoor openstaand wel voor nieuwe ideeën.
En dat klopt hoor, ik begon met de website, die werkt hetzelfde als bij mijn blogs dus voor mij eigenlijk een “makkie”. Want eigenlijk was er niemand die er heel veel vanaf wist zodat er ook al maanden geen berichten meer op geplaatst waren.
Dat vind ik ook leuk om te doen. Laatst werd ik ook gevraagd om te notuleren omdat de vast notuliste oma werd en haar dochter woont in Limburg dus daar ging ze natuurlijk naar toe.
Ook het boekje dat we 2 x per jaar uitgeven ging ik mijn bijdrage aan leveren en ik vind dat zo leuk om te doen. Indelen van de ingebrachte stukken en ook zelf met nieuwe ideeën ook komen.
De laatste weken begint het zelfs een beetje op werken te lijken nu er weer een boekje gevuld moet worden maar heb nu wel het gevoel dat ik een volwaardig lid van het team geworden ben en dat is toch wel een prettig gevoel. Want als vrijwilligster alleen maar ergens bij zitten dat is niks voor mij, daarvoor ben ik teveel doener.
Ik moet mezelf ook wel eens een beetje afremmen maar toch, dat boekje zoals het was, gewoontegetrouw een lichtgele saaie kleur. Tja dat nodigt niet zo uit om te lezen lijkt me.
Dus heb ik vanavond een fleurige voorkant gemaakt en geadviseerd om wit als achtergrond te nemen. Een frissere uitstraling…….. en nu morgen even de reacties afwachten wat ze er van vinden. Vinden ze het niets ook prima hoor, meeste stemmen gelden denk ik dan maar. Je kan er als nieuwkomer ook niet meteen in gaan hakken toch en dat hoeft ook niet. Ieder van het team heeft een eigen taak en zo samen zijn we sterk, zo werkt het als het goed gaat tenminste wel bij dit soort teams.