Een honds verhaaltje..

Zoonlief weet momenteel zijn moeder goed te vinden, eergisterenmiddag weer heel de middag opgepast bij hen thuis. Lekker met KD1 in de tuin gespeeld en bezig geweest terwijl papa door kon werken. En KD2 sliep nog het meeste van de tijd. De eerste keer wel dat toen ze wakker was en deze oma tegen haar begon te kletsen ze echt voluit begon te lachen. Zo prachtig is dat toch weer.
En vandaag een appje, mam ga je toevallig nog een rondje fietsen. Nou niet toevallig, hij weet dat ik het eigenlijk iedere dag wel doe en vandaag moest ik zeker wat boodschappen doen. Nu hebben ze (alsof ze het nog niet druk genoeg hebben) ook hun logeerhond. Die komt daar al jaren, echt een lieverd hoor een labradoedel en KD1 is er gek op. Leuk zo een aantal keren per jaar zonder dat je er altijd aan vast zit. Maar vandaag waren ze naar de dierentuin en wist ie niet hoe laat ze terug zouden zijn. Of ik de hond een keer uit wilde laten. Ach ja waarom niet toch. Heb hem wel eerder uitgelaten.
Ging hem halen en als ze weg zijn slaapt ie in een grote bench. Als ik daar ben en zoon komt met zijn auto aanrijden dan springt ie al op en staat met zijn kussen in zijn bek te wachten op hem. Bij mij niet hoor, ik deed de bench open en riep, ga je mee maar geen krimp hoor bij bleef lekker liggen. Ik rammelen met het kluivendoosje zijn riem pakken, zijn speelgoed maar nee hoor.
En opeens dacht ik, hoe deed ik dat met mijn eigen honden altijd en ik dacht kom op, luisteren jij. Ik noemde zijn naam en zei hard en kort HIER. En ja hoor dat werkte hij kwam zijn bench uit. Een eind met hem gaan wandelen langs de IJssel. Daar heb je een mooi stuk waar ie met een lange riem kan lopen. Loslaten durf ik niet hoor, daar ken ik hem niet goed genoeg voor.

Netjes alles opruimen dat hoort er bij natuurlijk en weer naar huis met hem. Nu lustte hij zijn kluifje wel en ging ie lekker drinken. Nog even bij hem gebleven en een beetje aaien en kletsen. En ja soms mis ik het nog steeds hoor een hond tenslotte toch vanaf mijn jeugd en in mijn trouwen tot bijna mijn scheiding altijd een hond gehad. Zou praktisch niet meer kunnen maar toch het blijft gewoon zo leuk zo’n beest en een kleine moeite om hem een keer uit te laten.